REISSCHEMA

1 sep: Urmond - Brussel - Salt Lake City, UT

2 sep: Salt Lake City, UT

3 sep: Salt Lake City, UT

4 sep: Salt Lake City, UT - Vernal, UT

5 sep: Vernal, UT – Steamboat Springs, CO

6 sep: Steamboat Springs, CO – Loveland, CO

7 sep: Loveland, CO - Aurora, CO

8 sep: Aurora, CO

9 sep: Aurora, CO – Leadville, CO

10 sep: Leadville, CO – Montrose, CO

11 sep: Montrose, CO – Farmington, NM

12 sep: Farmington, NM – Albuquerque, NM

13 sep: Albuquerque, NM – Socorro, NM

14 sep: Socorro, NM – Roswell, NM

15 sep: Roswell, NM – Carlsbad, NM

16 sep: Carlsbad, NM – El Paso, TX

17 sep: El Paso, TX – Las Cruces, NM

18 sep: Las Cruces, NM – Glenwood, NM

19 sep: Glenwood, NM – Springerville, AZ

20 sep: Springerville, AZ - Flagstaff, AZ

21 sep: Flagstaff, AZ – Page, AZ

22 sep: Page, AZ

23 sep: Page, AZ – Kanab, UT

24 sep: Kanab, UT

25 sep: Kanab, UT – Las Vegas, NV

26 sep: Las Vegas, NV

27 sep: Las Vegas, NV

28 sep: Las Vegas, NV – Brussel

29 sep: Brussel - Urmond

Wil je mijn visitekaartje?

USA 2007 (1 t/m 7 sep)
Vakantie | 13 Augustus 2007 | 21:15:48

USA 2007 (1 t/m 7 sep)

1 sep: Urmond - Brussel - Salt Lake City, UT

Urmond – Brussel

We vliegen met Continental Airlines van Brussel via New York naar Salt Lake City.

Brussel (BRU) – New York, Newark Intl ny (EWR)

Vluchtnummer: CO 61

Vertrek BRU: 9:55 uur

Aankomst EWR: 11:55 uur aan terminal C

Vliegtijd: 08:00 uur

Vliegtuig: Boeing 777

New York, Newark Intl ny (EWR) - Salt Lake City, UT (SLC)

Wachttijd EWR: 05:05 uur

Vluchtnummer: CO 4744

Vertrek EWR: 17:00 uur van terminal B

Aankomst SLC: 20:07 uur aan terminal 2

Vliegtijd: 05:07 uur

Vliegtuig: Boeing 757

Totale reisduur: 18:12 uur

Totaal mijlen: 5633

Auto (midsize SUV) ophalen bij Hertz.

Hertz Salt Lake Intl Airport - Motel 6 Downtown

Vandaag vertrekken we voor de 11^e keer naar Amerika.

Het was vroeg dag.

De laatste spullen worden ingepakt en om 6 uur staat Peter voor de deur.

De auto wordt ingeladen en we gaan op weg naar Brussel.

Het is lekker rustig op de weg, en na een kleine sightseeing tour door Brussel komen we om 7:30 uur bij Zaventem aan.

We nemen afscheid van Peter en begeven ons naar de incheckbalie.

Het duurt niet al te lang eer we aan de beurt zijn.

Er waren echter geen plaatsen meer naast elkaar vrij dus zouden we achter elkaar komen te zitten.

We hadden nog even de tijd voordat we naar de gate moesten dus besteedden we die maar nuttig met het roken van een laatste sigaret.

Bij het inchecken hadden we al de security gehad.

Dit stelde echt niks voor. Op schiphol is de vragenlijst een stuk langer.

Het boarden begon om 9:20 uur.

De douane waren we zo door en het boarden ging ook vlot.

Mijn Belgische buurvrouw was zo vriendelijk om haar plaats aan het gangpad te ruilen met David die een middenplaats had.

Al vlug had ze er blijkbaar toch spijt van, want ze ging vrij snel op een andere plaats aan het gangpad zitten. Daar werd ze helaas weer weggestuurd toen de mensen die die plaats hadden aankwamen. Ze ging toen maar weer op David’s plaats zitten.

Iets na 10 uur vertrokken we van de gate.

De vlucht was lekker rustig en het eten en drinken was goed geregeld bij Continental.

Mooi op tijd kwamen we om 12 uur, plaatselijke tijd, op Newark in New York aan.

Hier was het wel een stukje drukker dan op Zaventem.

Het duurde ongeveer een half uur eer we door de douane waren.

Toen de bagage opgehaald en weer afgegeven voor de aansluitende vlucht.

De boardingpassen die we in Brussel hadden gekregen voor de 2^e vlucht moesten we in Newark omruilen voor nieuwe.

Bleek toen dat we niet met Continental verder vlogen, maar met Delta.

Dus zoeken naar de balie van Delta waar we nieuwe boardingpassen kregen.

Om 13:00 uur was alles geregeld en konden we naar buiten om een sigaret te roken.

Het was heerlijk weer in New York. 26C

We hadden een tussenstop van 5 uur.

De tijd schoot toch snel op met wat winkels kijken, eten en buiten in het zonnetje zitten.

Om 15:30 uur gingen we door de security om naar de gate te gaan.

Security was hier strenger dan in België. De schoenen moesten ook uit en op de band.

Deze keer gingen bij mij de alarmbellen rinkelen.

Ik werd gefouilleerd met een draagbare metaaldetector en toen begon mijn kont te piepen.

Ik was vergeten dat ik een verfrissingdoekje in een aluminiumverpakking in mijn broekzak had gedaan.

We verzamelden weer onze spullen en konden verder naar de gate.

Om 17:00 uur zouden we vertrekken, maar ons vliegtuig kwam pas om kwart voor 5 aan.

Eer iedereen eruit was, het vliegtuig gepoetst, de koffers en passagiers weer ingeladen en het vliegtuig afgetankt was, waren we dik 1 uur verder.

Het was trouwens geen Delta toestel, maar er stond Song op.

Om 18:00 uur vertokken we van Newark naar Salt Lake City.

Deze vlucht was minder prettig dan de eerste vanwege een huilend kind achter ons en iemand met last van uitlaatgassen voor ons.

De service van Delta was overigens niks op aan te merken.

We kregen 2x een snack en drinken op deze vlucht.

De vlucht duurde 1 uur korter dan we dachten, dus kwamen we ondanks de vertraging toch om 20:00 uur in Salt Lake City aan.

Hier hadden we onze bagage ook vlug weer terug.

Buiten gekomen was het behoorlijk warm.

We vulden eerst het nicotinegebrek aan en staken de weg over naar de autoverhuurbedrijven.

We waren ook hier weer vlug aan de beurt.

Om 21 uur hadden we de bagage in de auto geladen en reden we in onze donkerblauwe Ford Freestyle naar ons motel.

Om 21:30 uur hadden we de koffers naar boven gesjouwd en zaten we op onze kamer.

De eerste benodigdheden werden nog uit de koffers gehaald en toen kiepten we toch langzaam om.

Om 22:15 uur gingen we na een dag van ca 24 uur (buiten wat hazenslaapjes in het vliegtuig) naar bed.

Motel 6 - Salt Lake City Downtown

176 W 600 S

Salt Lake City, UT 84106

801-531-1252

Het weer vandaag	Newark: 26C	SLC: 32C
Geplande afstand USA	11 km	7 miles
Vandaag gereden	11 km	7 miles
Totaal gereden	11 km	7 miles

2 sep: Salt Lake City, UT

Na al eerder wakker te zijn geweest zijn we om 6:30 uur opgestaan.

Na de ochtendrituelen en wat reorganiseren van de bagage zijn we om 9:00 uur gaan ontbijten bij Denny’s.

Ja, ook hier hebben we ons favoriete ontbijtadres weer om de hoek liggen.

De 1e American Grand Slam deze vakantie smaakte uitstekend.

Voor degenen die niet weten wat dit is: eieren, spek, worstjes, hashbrowns (gebakken aardappelen) en toast.

Toen we na het eten buiten kwamen begon het net te regenen.

We besloten om eerst maar naar de Wal-Mart (supermarkt) te gaan om inkopen te doen.

Het was ook nog een supercenter, dus de 1^e spijkerbroeken hebben we al ingeslagen.

Rond de middag gingen we daar weg.

De regen was gelukkig gestopt en we zagen zelfs wat zon.

We hadden een aantal opties om te doen vandaag en we besloten om richting Stansbury Island in het Salt Lake te rijden.

Het weer werd wat beter, maar toen we het eiland in zicht kregen zagen we dat het boven het eiland flink aan het regenen was.

Dat had geen zin om daar in dat weer rond te kijken.

We zijn toen maar omgedraaid en richting de bergen oostelijk van Salt Lake City gereden.

We zijn de Little Cottonwood Canyon doorgereden.

Op zich een mooie route door de bergen en de zon liet zich van haar beste kant zien.

Het is daar een skigebied en het einde van de canyon staat volgebouwd met hotels en skiliften.

Bij die hotels was het ook nu behoorlijk druk.

Opeens zagen we een stuk lagergelegen dan de weg een markt en een grote tent bij een van de hotels.

We zijn daar naartoe gewandeld.

Bleek dat daar het Octoberfest aan de gang was (in september), compleet met mensen in lederhosen, biergarten en broodjes bratwurst en sauerkraut.

Iedereen liep rond met grote bierpullen (van plastic!!!)

Een beetje Duitser zou zich hier voor schamen.

We hadden het al gauw gezien en zijn nog naar het einde van de canyon gereden.

Daar zijn we omgedraaid en weer naar het begin teruggereden met de bedoeling om de route door de Big Cottonwood Canyon ook te rijden.

Op de terugweg zagen we dat de regen rap onze kant uit aan het komen was.

De Big Cottonwood Canyon hebben we toen maar gelaten voor wat het was en zijn weer naar Salt Lake City gereden, waar de zon wel scheen.

Bij het motel aangekomen zagen we dat de deur van onze kamer wagenwijd openstond.

Bleek het slot van de deur kapot te zijn.

Gelukkig stonden al onze spullen er nog.

We kregen een andere kamer 2 deuren verder en hebben alles verhuisd inclusief een lamp die in de nieuwe kamer kapot was.

Hierna hebben we het adres van het Red Lobster restaurant opgezocht in het telefoonboek en zijn daar toen m.b.v. het navigatiesysteem op de laptop heengereden. De kreeft, krab en garnalen waren heerlijk.

We waren weer op tijd terug in ons motel en lagen weer vroeg voor ons doen, in bed.

We zagen trouwens dat onze oude kamer alweer verhuurd was en de nieuwe bewoners hadden problemen met het slot van de deur.

Waarschijnlijk lagen de lakens die wij gebruikt hadden ook nog op de bedden.

Motel 6 - Salt Lake City Downtown

176 W 600 S

Salt Lake City, UT 84106

801-531-1252

Het weer vandaag	35C
Geplande afstand	0 km	0 miles
Vandaag gereden	189 km	118 miles
Totaal gereden	200 km	125 miles

3 sep: Salt Lake City, UT

Vandaag waren we ook weer vroeg uit de veren.

We zijn te voet naar Denny’s gegaan voor ons ontbijt en daarna zijn we de 1,1 mile gewandeld naar de Family History Library.

We zijn hier de hele dag gebleven en hebben onderzoek gedaan naar mijn stamboom.

Het was een vruchtbare dag. De stamboom is weer met een aantal voorouders uitgebreid.

Om 17:00 uur sloot de bibliotheek en zijn we teruggewandeld naar het motel.

Het was behoorlijk warm vandaag, maar in de bibliotheek was het lekker koel.

In het motel zochten we in het telefoonboek het adres van een Outback Steakhouse op om te gaan eten.

Er stonden 2 in de gids, maar we hebben geen van beiden gevonden.

Uiteindelijk vonden we het Lone Star Steakhouse.

Dit bleek een goede plaatsvervanger voor de Outback te zijn.

Lekkere steak en kreeft stonden vandaag op ons menu.

In Salt Lake City was het vandaag overigens ontzettend rustig ondanks of dankzij Labor Day.

De grote, brede wegen in de stad waren zo goed als leeg. En dat voor zo’n grote stad.

We hebben hier dankbaar gebruik van gemaakt en hebben deze keer wat rondgereden door de stad om die te bezichtigen. In tegenstelling tot andere grote steden liggen hier veel mooie vrijstaande huizen vlakbij het centrum.

Rond 20:30 uur waren we terug op de kamer en heb ik de verslagen van de afgelopen dagen geschreven.

Motel 6 - Salt Lake City Downtown

176 W 600 S

Salt Lake City, UT 84106

801-531-1252

Het weer vandaag	36C
Geplande afstand	0 km	0 miles
Vandaag gereden	59 km	37 miles
Totaal gereden	259 km	162 miles

4 sep: Salt Lake City, UT - Vernal, UT

Rond 9 uur checkten we uit bij de Motel 6 in Salt Lake City.

Dit was de 3^e maal dat we in dit motel overnacht hebben, maar sinds 2003 is dit motel behoorlijk afgetakeld.

Hier komen wij niet meer terug.

We ontbeten alweer bij Denny’s waar we al herkend werden en de serveerster nog wist wat wij wilden drinken.

Het was wat bewolkt, maar lekker warm.

We verlieten Salt Lake City en reden naar de American Fork Canyon waarin de Timpanogas Cave ligt.

De wandeling naar de grot bleek een klim van 1,5 mile lang te zijn.

Eerlijk gezegd hadden we daar allebei vandaag helemaal geen zin in.

We lieten de grot dus rechts liggen en gingen de Alpine scenic drive door het park rijden.

Een mooie weg.

Via een zijweg zijn we nog naar Cascade Springs gereden.

Aan het einde van de weg naar Cascade Springs was een parkeerplaats en een onverharde weg waarbij een bord stond dat die weg 4 mile lang, erg smal en in slechte staat was.

Wij reden erin en in eerste instantie viel het best wel mee.

De weg werd echter steeds smaller, bochtiger, hobbeliger en bezaaid met stenen.

Ik had het er niet op zitten.

Het schoot ook echt niet op en we moesten die 4 mile ook nog terugrijden omdat die weg doodliep.

Om mij een plezier te doen heeft David halverwege, toen er eindelijk een mogelijkheid was, de wagen omgedraaid en zijn we terug gereden naar de parkeerplaats.

Van daar hebben we gewandeld naar de Cascade Springs.

Een mooi gebied.

Hier zijn een aantal trapsgewijs gelegen, ondiepe waterpoelen waar het water via een aantal kleine watervalletjes naar de lager gelegen meertjes stroomt.

Een mini-Plitvice als het ware.

Nadat we hier een uur rondgewandeld hadden, en nog enkele kolibries hadden gezien, zijn we weer teruggereden naar de Alpine scenic drive en hebben die verder vervolgd tot we bij de SR-92 uitkwamen.

We zijn de SR-92 opgedraaid in oostelijke richting en zijn zo’n 130 mile en 2 uur later via deze weg in Vernal, UT aangekomen.

Hier hadden we een gratis kamer bij de Super 8 met de punten van de Triprewards (zoiets als airmiles).

Bij het 7/11 steakhouse zijn we gaan eten.

Vernal is een leuk plaatsje om te zien.

De hele hoofdstraat is mooi aangekleed met staande en hangende bloembakken.

Super 8 Motel - Vernal

1624 West Highway 40

Vernal, UT 84078

(001) 435-789-4326

Het weer vandaag	23C
Geplande afstand	323 km	202 miles
Vandaag gereden	346 km	216 miles
Totaal gereden	589 km	368 miles

5 sep: Vernal, UT – Steamboat Springs, CO

Toen ik vanmorgen om 7:30 uur uit het raam keek zag het weer er goed uit.

De zon scheen weer.

Maar toen we een uurtje later onze bagage wilden gaan inladen regende het behoorlijk.

Dat weer konden we niet gebruiken voor onze plannen vandaag.

Maar ja, niks aan te doen.

Na het uitchecken eerst maar gaan ontbijten bij Betty’s Café.

Het eten smaakte goed alleen ging daar alles behoorlijk traag.

Om 10 uur gingen we daar pas naar buiten en het regende nog steeds.

Toen eerst maar weer naar de Wal-Mart om water, ons favoriete drankje, in te slaan.

We kwamen rond 12 uur met meer dan alleen water naar buiten en warempel het weer was weer opgeklaard.

We gingen op weg naar het Dinosaur National Monument.

Dit park heeft 2 ingangen. Een in Utah, waar de dinosaurusbotten te zien zijn, en één in Colorado.

Wij gingen in Colorado het park in, want we wilden naar Harpers Corner wandelen.

Vanaf het visitorcenter reden we de 31 mile naar het eindpunt van de weg.

Het was een mooie rit over glooiende, groene heuvels met mooie vergezichten.

Af en toe sprong een Antilope over de weg.

Er waren meerdere uitzichtpunten langs de weg, maar we besloten die op de terugweg te bekijken.

Aan het eindpunt aangekomen zagen we vanaf het westen donkere wolken aankomen.

We moesten opschieten als we Harpers Corner wilden zien.

Het was een wandeling van 1 mile (1,6 km). En die moesten we ook weer teruglopen.

We gingen snel op weg.

Het pad voerde over een bergrug.

Na een stuk gelopen te hebben hadden we een mooi uitzicht op een vallei.

Boven de berg aan de andere kant van die vallei hingen zwarte wolken en donderde en bliksemde het regelmatig.

We verhoogden ons tempo wat meer toen we zagen dat het onweer de vallei introk.

Weer een stuk verder liepen we echt bovenop de bergrug die in een landtong uitliep.

Links en rechts van ons lag een vallei met een rivier.

Schitterende uitzichten.

Links en rechts van ons kwamen echter ook steeds dikkere zwarte wolken aanzetten en rechts bliksemde en donderde het nog steeds.

Bovenop een berg op open plekken, of onder bomen is eigenlijk niet de plaats waar je wilt zijn tijdens een onweersbui.

Het begon te regenen. We deden onze poncho’s aan en versnelden onze pas nogmaals.

We waren niet zo ver meer van het eindpunt. Dat wilden we toch zien.

Eindelijk daar aangekomen was het gelukkig weer droog.

Bij Harpers Corner komen de Green River en de Yampa River samen.

Het punt waar ze samenkomen word jammer genoeg aan het oog onttrokken door een rots, maar desondanks zijn de uitzichten prachtig.

We waren alleen wat bang voor de onweerswolken die van beide kanten op Harpers Corner afkwamen, maar gelukkig draaiden ze op het laatste moment weg naar het noorden.

Na de nodige foto’s en film geschoten te hebben keerden we weer om richting beginpunt.

De lucht ten oosten van ons, die eerst weer helemaal opengetrokken was, was weer bedekt met zwarte wolken.

En weer begon het te regenen. Het regende steeds harder en op een gegeven moment hagelde het zelfs even.

We zetten weer behoorlijk de pas erin en scholen een aantal maal onder een boom als de regen even te erg werd.

Binnen een half uur hadden we de terugweg uiteindelijk weer afgelegd en bij de auto aangekomen was het weer droog.

Rond 16:30 uur reden we weer terug naar de uitgang van het park en weer begon het te regenen.

Bij de uitgang van het park draaiden we de SR-40 weer op naar het oosten richting Steamboat Springs.

En het regende.

En het bleef regenen.

Het regende steeds harder.

Het bleef regenen tot we 160 mile verder bij ons motel, The Inn at the Steamboat, aankwamen.

Vanavond hebben we een pizza gedeeld bij de Pizzahut.

The Inn at Steamboat

3070 Columbine Drive

Steamboat Springs, CO 80487

1-800-872-2601 of (001) 970-879-2600

innkeeper@innatsteamboat.com, gzabel@innatsteamboat.com

Het weer vandaag	17C
Geplande afstand	319 km	199 miles
Vandaag gereden	382 km	239 miles
Totaal gereden	971 km	607 miles

6 sep: Steamboat Springs, CO – Loveland, CO

Na het uitchecken uit het motel zijn we vanmorgen bij The Egg and I gaan ontbijten.

Het ontbijt was goed en wat nog beter was, was het feit dat je er gratis kon internetten.

In het motel waar we sliepen was dat niet het geval.

Tijdens het ontbijt hebben we onze mail gecheckt en wat verslagen op het weblog gezet.

Om 10:30 uur verlieten we Steamboat Springs en vervolgden we onze weg over de SR-40 in oostelijke richting.

Gelukkig was het nu niet meer aan het regenen.

Bij de SR-34 sloegen we af naar het noorden richting Rocky Mountains N.P.

Onderweg hadden we nog 2 vrij heftige regenbuien, maar vanaf het moment dat we het park inreden werd het weer alleen maar beter.

Aan de westkant van het park hebben we een korte wandeling van 1 mile door de Coyote Valley gemaakt.

We reden weer verder naar het visitorcenter op de top van Alpine Mountain.

Daarboven was het fris en het waaide behoorlijk.

Om echt op de top van de berg te komen moesten we nog een 100 meter bergop lopen.

Gelukkig hadden we de wind in de rug tijdens het stijgen, maar desondanks was het een pittige wandeling in die ijle berglucht.

Op de top waren we op een hoogte van 12005 ft (ca 4000m).

Het waaide daar zo hard dat je tegen de wind in kon leunen.

Bergaf werd je de adem door de wind afgesneden.

Terug bij het visitorcenter konden we nog net een stempel halen voordat het gesloten werd om 16:30 uur.

We hebben nog even bij de giftshop rondgekeken en zijn toen verder gereden via de Trail Ridge Road naar Estes Park.

Het schoot niet echt op, want ze waren aan de weg aan het werken waardoor we enkele opstoppingen hadden.

De weg door het park was wel schitterend met mooie vergezichten.

Tijdens de afdaling zagen we op een plaats veel auto’s langs de weg staan en een hoop mensen stonden met camera’s langs de kant.

Wij stopten natuurlijk ook om te zien wat daar aan de hand was.

Een stukje van de weg af was een groot edelhert met een knots van een gewei.

Hij liep een beekje in en begon met zijn gewei en poten allerlei planten uit het water te dreggen. Toen hij genoeg plaats had gemaakt ging hij een bad nemen in de beek.

Prachtig hoe hij door het water rolde.

Rondom ons hoorde je constant het geklik van tientallen camera’s.

Nadat hij genoeg gebadderd had en zich nog tegoed had gedaan aan enkele planten langs het water wandelde hij rustig het bos in.

We hebben een half uur genoten van dit schouwspel.

We hebben al veel herten gezien hier in Amerika, maar dit bad was uniek.

Bij Estes Park reden we het park uit op weg naar het Super 8 motel in Loveland, 35 mile verderop.

Deze weg doet ook niet onder voor het park. Vooral het stuk door Byer Canyon is mooi.

Rond 18:30 uur kwamen we bij het motel aan.

We hadden hier 2 nachten gereserveerd, maar door een mailtje van Loek hebben we onze plannen veranderd.

We gaan morgen al naar Loek en Gepke in Aurora en hebben de 2^e overnachting in Loveland gecanceld.

Nadat we onze bagage naar de kamer hadden gebracht zijn we gaan eten bij het chinees restaurant The Great Wall.

Een soort wokrestaurant met een buffet en een Mongoolse BBQ waar je je eten kon laten bereiden.

Het was niet echt van hoogstaande kwaliteit, maar het smaakte goed.

Terug op de kamer hebben we de foto’s bekeken.

Foto’s van een hert…...Heel veel foto’s van een hert.

En heb ik het laatste verslag geschreven.

Super 8 Motel - Loveland / Fort Collins Area

1655 E Eisenhower Blvd (I25 Exit 257B)

Loveland, CO 80537-4228

(001) 970-663-7000

Het weer vandaag	24C
Geplande afstand	272 km	170 miles
Vandaag gereden	285 km	178 miles
Totaal gereden	1256 km	785 miles

7 sep: Loveland, CO - Aurora, CO

Na het uitchecken uit het motel en een ontbijt bij de Village Inn zijn we vanuit Loveland weer naar het Rocky Mountain N.P. gereden.

Via de Beaver Meadows ingang zijn we het park ingereden.

We namen de weg naar Bear Lake.

Deze weg voerde ook weer omhoog de bergen in.

Bij Glacier Gorge wilden we de wagen parkeren voor een hike.

De parkeerplaats was echter vol dus reden we eerst naar het eindpunt van de weg.

Daar was het ook behoorlijk druk.

We reden weer terug naar Glacier Gorge en na een 10 minuten wachten vertrokken mensen van de parkeerplaats waardoor wij de auto kwijt konden.

We maakten een mooie wandeling door het bos naar de Alberta Falls.

Het was prima wandelweer en de waterval glinsterde in het zonlicht.

We bleven een tijdje bij de waterval waarna we weer terugwandelden naar de auto.

Rond 15:30 uur vertrokken we van de parkeerplaats en reden het park weer uit op weg naar Aurora.

Via de SR-66 wilden we de I25 oprijden richting Denver, maar die stond daar al helemaal dicht met auto’s.

We reden en stuk verder oostwaarts over de SR-66 en gingen toen via de SR-85 naar het zuiden. Deze weg was een heel stuk rustiger.

Bij Brighton reden we de E-470 tolweg op.

Bij de oprit moesten we $0,75 betalen.

We kwamen nog langs 2 toll-booths waar we beide keren $2 moesten betalen.

Bij veel afritten van de tolweg moest je nogmaals $0,75 betalen, maar niet bij de afrit die wij uiteindelijk namen.

Het was niet echt goedkoop, maar wel een stuk beter dan in de file staan.

Met behulp van Navje (ons navigatiesysteem) vonden we het adres van Loek & Gepke zonder problemen.

Om 18:00 uur kwamen we daar aan. We dachten dat we te vroeg waren en reden nog een extra rondje toen we Gepke tegenkwamen die de hond aan het uitlaten was.

We reden naar hun huis en maakten kennis met haar.

Een tijdje later kwam Loek ook thuis van zijn werk.

Nadat we ook met hem kennis hadden gemaakt, kregen we een rondleiding door hun huis en brachten we onze bagage naar onze kamer.

Om Loek & Gepke te bedanken voor hun gastvrijheid wilden we hun trakteren op een etentje.

Gezamenlijk gingen we naar het Outback Steakhouse.

Het was druk en we moesten nog een tijdje wachten op een tafel.

Eindelijk werden we naar een tafel gebracht en kwam een verhit uitziende serveerster onze bestelling opnemen.

Na een tijdje kwam het hoofdgerecht aan, terwijl we nog geen voorgerecht gehad hadden.

We riepen de serveerster terug.

Na haar kwam een volgende serveerster vragen wat het probleem was.

Na haar kwam de manager aan onze tafel.

De soep die Loek besteld had zou ingepakt worden om mee te nemen en onze salades zouden alsnog gebracht worden.

Na een tijdje werd de soep gebracht, maar geen salades.

De manager kwam weer vragen of alles OK was. Dus niet.

We konden een gratis dessert krijgen ter compensatie vertelde hij.

Na het eten had echte geen van ons nog zin in dessert, maar hij zou kijken hoe hij ons genoegdoening kon schenken.

Hij heeft lang na moeten denken daarover, maar toen hij eindelijk weer bij onze tafel kwam zei hij dat een van de hoofdgerechten gratis was en kregen we allemaal een tegoedbon voor een gratis voorgerecht bij een volgende bezoek.

Wij hebben Loek & Gepke de bonnen maar gegeven omdat wij daar toch niet zo gauw weer terugkomen.

Via een sightseeing tour langs het nieuwe winkelcentrum zijn we naar huis gereden.

Thuis aangekomen hebben we nog wat gedronken en gezellig zitten kletsen tot het bedtijd was.

Bij Loek & Gepke van Helden

Aurora

Het weer vandaag	25C
Geplande afstand	96 km	60 miles
Vandaag gereden	234 km	146 mile
Totaal gereden	1489 km	931 mile

[origineel bericht]

USA 2007 (8 t/m 14 sep)
Vakantie | 14 Juli 2007 | 14:51:36

USA 2007 (8 t/m 14 sep)

8 sep: Aurora, CO

Vanmorgen hebben we buiten op het terras genoten van een lekker ontbijt dat Loek had klaar gemaakt.

Na het ontbijt ging Gepke met de kat naar de dierenarts en wij gingen met Loek naar de supermarkt om inkopen te doen voor de BBQ vanavond.

We hadden de boodschappen net opgeruimd toen Gepke ook thuis kwam.

Loek en Gepke bereidden de kip al voor terwijl wij onze mail checkten.

Toen dat gebeurd was gingen we op stap met de pick-uptruck.

We gingen naar een plek waar Gepke iets had gezien wat op een rodeo leek.

Dit bleek echter geen rodeo te zijn.

Langs de weg zagen we wel héééle grote golfballen.

Dit bleken een soort satellietschotels van de airforcebase te zijn. Een maf gezicht.

We reden verder naar de westkant van Denver om het amfitheater in de Red Rocks te bezichtigen. U2 heeft daar ooit eens een concert opgenomen.

We kwamen niet verder dan de ingang van het amfitheater omdat die avond en concert zou plaatsvinden. Wij hadden allen nog nooit gehoord van de band die daar zou optreden.

SDTS (of iets dergelijks) heette die band.

Ze waren bezig met de soundcheck en we kregen zo wel een beetje een idee hoe de akoestiek was daar in die bergen. Klonk helemaal niet verkeerd.

Het is een hele mooie omgeving daar.

We reden weer terug richting Aurora.

Loek liet ons het oude vliegveld van Denver zien.

Hier zijn nu verschillende woonwijken gebouwd bovenop de oude landingsbanen.

Leuke huizen staan daar in verschillende bouwstijlen.

We bezochten nog even een Best Buy waar we de eerste CD’s van deze vakantie kochten en daarna ging het weer huiswaarts.

Loek en David gingen nog wat vergeten boodschappen halen en ik hielp Gepke met het voorbereiden van het eten voor de BBQ.

Rond 17 uur kwam familie van Loek met hun visite uit Nederland.

Zij brachten ook eten mee voor bij de BBQ.

Niet lang daarna kwamen Loek en David terug en werd de BBQ aangestoken.

We hebben lekker gegeten en gedronken en er werd flink geouwehoerd.

Heel gezellig.

Rond 21 uur vertrok het bezoek weer en hebben we met z’n 4en naar de film Déjà Vu met Denzel Washington gekeken in de huisbioscoop van Loek en Gepke. Goede film.

We hebben daarna nog tot één uur zitten kleppen waarna we toch maar het bed opgezocht hebben.

Bij Loek & Gepke van Helden

Aurora

Het weer vandaag	30C
Geplande afstand	100 km	62 miles
Vandaag gereden	0 km	0 mile
Totaal gereden	1489 km	931 miles

9 sep: Aurora, CO – Leadville, CO

De 2^e ochtend in Aurora kregen we weer een door Loek bereid ontbijt.

Vandaag aten we binnen omdat het buiten wat fris was door de wind.

Na het ontbijt checkten we onze mail en pakten alvast onze spullen in.

We kletsten nog wat en de tijd vloog voorbij.

Tegen 12 uur werd het toch tijd om afscheid te nemen.

We hebben 2 heel leuke dagen gehad bij Loek en Gepke.

Het is toch altijd even spannend als je bij mensen gaat logeren die je nog nooit eerder ontmoet hebt. Gelukkig klikte het wel tussen ons 4en.

Loek en Gepke nogmaals hartelijk bedankt voor jullie gastvrijheid en in november staat een bed voor jullie bij ons klaar.

We vertrokken uit Aurora en namen de I70 door Denver naar het westen.

Net buiten Denver zagen we langs de highway een grote antiek-mall.

Daar zijn we “eventjes” gestopt.

2,5 uur later kwamen we daar weer naar buiten.

Het eerste fototoestel voor onze verzameling is weer binnen.

Ondertussen was het al 15:30 uur geworden en we hadden nog niet veel miles afgelegd.

We reden verder over de I70 tot afslag 195 en sloegen daar af op de SR-91 zuidwaarts.

Om 17 uur kwamen we in Leadville aan en we besloten om daar de nacht door te brengen i.p.v. door te rijden naar Aspen.

We vonden een kamer bij het Super 8 motel in Leadville.

Het was behoorlijk fris in het dorpje, maar we zaten daar dan ook op een hoogte van iets meer dan 10.000 ft (ca 3000 m).

In Leadville ligt het hoogstgelegen vliegveld van de USA.

Het is een klein dorpje met tamelijk veel stenen gebouwen.

Jammer dat veel van die gebouwen paars, roze, blauw, groen en nog meer kleuren geschilderd waren. Veel gebouwen stonden leeg.

De vergane glorie van een mijnwerkersstadje.

We hebben wel heel goed gegeten bij Quincy’s.

In dit restaurant was de keuze gemakkelijk.

Ze hebben alleen filet mignon op het menu staan. Je hoefde alleen maar te kiezen hoe groot deze moest zijn. Ze hebben 4 verschillende groottes. Oplopend van 6 oz (180g) voor $7,95 tot 15 oz (450g) voor $13,95.

Wij namen de op een na kleinste van 9 oz, want het moet natuurlijk wel lekker blijven.

Ik kan me niet voorstellen dat en stuk vlees van bijna een halve kilo nog smaakt als je over de helft bent.

De bief die wij voorgezet kregen smaakte voortreffelijk.

Super 8 Motel - Leadville

1128 South Highway 24

Leadville, CO 80461

(001) 719-486-3637

Het weer vandaag	22C
Geplande afstand	285 km	177 miles
Vandaag gereden	206 km	129 miles
Totaal gereden	1696 km	1060 miles

10 sep: Leadville, CO – Montrose, CO

De bewolking die gistermiddag kwam opzetten is vanmorgen helemaal verdwenen.

De wind was gaan liggen waardoor het in de zon warmer aanvoelde dan de 12C die de thermometer aangaf.

Voor ontbijt gingen we naar The Golden Burro.

Ze maken reclame dat ze het beste eten in de stad serveren.

Over het avondeten kan ik dat niet beoordelen, want gisteren hebben we ook voortreffelijk gegeten, maar het ontbijt was in ieder geval uitstekend.

Een stadje van niks, maar je kunt wel goed eten daar boven op die berg.

Vandaag hebben we een langere rit voor de boeg omdat we gisteren minder ver zijn doorgereden dan gepland.

Via de US-24, SR-82, SR-133 en US-50 zijn we vanuit Leadville naar Montrose gereden.

Tot aan Hotchkiss aan de SR-133 liep de hele weg door de bergen.

Een prachtige route met alweer schitterende uitzichten.

We waren blij dat we gisteren besloten hadden om in Leadville te overnachten i.p.v. in Aspen anders hadden we een hoop mooie dingen gemist.

Wij vonden deze route mooier dan de wegen door het Rocky Mountain N.P.

We maakten regelmatig een fotostop en maakten hier en daar wat korte wandelingen.

We passeerden de Twin Lakes.

Wandelden door een deltagebied van een bergriviertje waar vele kleine watervalletjes waren ontstaan door beverdammen.

We klommen met de auto de bergen in over de Independence-pas op een hoogte van 12.095 ft (bijna 3700m).

We reden door Aspen en over de McClure pas van bijna 3000m hoogte.

We zagen verschillende watervallen, bergmeren en rivieren.

Deze route kunnen we iedereen die van de bergen houdt aanraden.

Om 18 uur kwamen we in Montrose aan.

We sjouwden onze spullen weer naar de kamer en gingen toen bij de lobby vragen of het chinees restaurant aan de overkant van de weg goed was.

Volgens het meisje achter de balie was het restaurant heel goed. We kregen zelfs een kortingsbon van 5% over de maaltijd.

We staken de weg over en gingen het restaurant in.

Er zaten welgeteld 3 mensen binnen.

Dat gaf ons niet al te veel vertrouwen in het eten wat daar geserveerd werd.

Een ober wilde ons al naar een tafel brengen, maar wij vroegen of we eerst naar het buffet mochten kijken.

Het eten zag erg verpieterd en niet warm uit.

We hebben ons omgedraaid, zijn naar buiten gelopen en hebben de kortingsbon maar aan een man gegeven die net naar binnen wilde gaan.

We zijn toen naar de Red Barn gelopen een stukje verderop.

Hier hebben we tijdens onze vorige 2 overnachtingen in Montrose ook gegeten.

Jammer genoeg smaakte het ons deze keer niet zo goed als we het ons herinnerden van de vorige bezoeken.

Super 8 Motel - Montrose

1705 E Main

Montrose, CO 81401-3810

(001) 970-249-9294

Het weer vandaag	van 12 tot 28C
Geplande afstand	222 km	139 miles
Vandaag gereden	320 km	200 miles
Totaal gereden	2016 km	1260 miles

11 sep: Montrose, CO – Farmington, NM

Gisteren hadden we vergeten om de wekker te zetten waardoor we vanmorgen pas om 9:20 uur wakker schrokken.

Toen we eindelijk uit het motel waren vertrokken, hadden ontbeten bij Denny’s, hadden getankt en naar het thuisfront hadden gebeld reden we rond 12 uur weg uit Montrose.

De weg voerde ons zuidwaarts over de San Juan Skyway via Ouray en Silverton naar Durango.

Het wordt misschien saai om te lezen, maar ook deze route was weer prachtig.

We reden nu door de San Juan Mountains.

De lucht was blauw toen we vertrokken uit Montrose, maar na de eerste bergen kregen we wat regen en was de lucht grijs.

Aan de andere kant van die bergen scheen de zon weer.

Dit gebeurde een paar keer.

De buien bleven echt tussen de diverse bergen hangen.

In Ouray hebben we een leuke wandeling gemaakt naar de Cascade Falls.

Het laatste stuk tot de waterval moesten we nog wat klauteren om daar te komen.

We waren mooi op tijd. Bij de waterval hadden we het rijk voor ons alleen.

Op de terugweg kwamen we verschillende mensen tegen.

We hebben nog even gewinkeld in Ouray.

Geregeld kwamen we langs heel mooie plekjes waar natuurlijk foto’s van gemaakt moesten worden.

Op en gegeven moment staken ook nog een paar marmotten voor ons de weg over.

Hard rijden op deze weg ging niet, dus de tijd ging snel voorbij terwijl het aantal miles dat we gereden hadden niet echt opschoot.

Silverton lieten we daarom deze keer maar links liggen.

Daar waren we een aantal jaar geleden ook al geweest toen we deze route in omgekeerde richting gereden hadden.

Na Silverton reden we langzaam de bergen uit en konden we wat meer gas geven.

We reden door Durango en een stuk verder verlieten we Colorado en reden New Mexico in.

Om 19:00 uur kwamen we bij het Days Inn motel in Farmington aan.

Nadat we onze spullen naar de kamer hadden gebracht zijn we eerst naar de 7-11 naast het motel gegaan om de was te doen.

Om 19:45 uur ging de vuile was in de machine en om 21:15 uur kwamen we met de schone was weer naar buiten.

We gooiden de was in de auto en zijn naar de Red Lobster gereden om wat te eten.

20 minuten voor sluitingstijd kwamen we daar aan.

Gelukkig kregen we toch nog wat te eten daar.

We zaten nog maar alleen in het restaurant waar we flink genoten hebben van de kreeft, krab en garnalen.

Even na 23 uur waren we weer met de schone was in onze motelkamer.

Days Inn Farmington

1901 E Broadway (Highway 64 & Broadway)

Farmington, NM 87401

(001) 505-325-3700

Het weer vandaag	van 12 tot 27C
Geplande afstand	253 km	158 miles
Vandaag gereden	264 km	165 miles
Totaal gereden	2280 km	1425 miles

12 sep: Farmington, NM – Albuquerque, NM

Deze morgen waren we gelukkig wat vroeger op dan gisteren.

We ontbeten bij Denny’s nadat we het motel verlaten hadden, en gooiden de tank van de auto weer vol.

Bij deze Denny’s waren ze niet zo snel als we gewend zijn.

Dus ondanks ons vroege opstaan vertrokken we toch pas rond 11 uur uit Farmington.

We namen de SR-371 naar het zuiden.

Na 29,1 miles rijden op de SR-371, vanaf het laatste stoplicht in Farmington, stond aan de rechterkant van de weg een bord van de Bisti Badlands.

We reden de ertegenover gelegen gravelroad CR-7290 in.

Na 3,8 mile zagen we en soort loods waar we links langsreden tot aan een wash (droge rivierbedding).

Daar parkeerden wij de auto.

Gelijk met ons kwamen nog 2 Texaanse knullen en nog een Duitser aan.

Iedereen maakte zich klaar om de Bisti Badlands in te trekken.

Wij vertrokken als laatste.

Die 2 knullen hebben we nog even in de verte gezien en daarna niet meer.

De Duitser was een ander verhaal.

Die kwamen we overal tegen. Ondanks dat het zo’n uitgestrekt gebied is.

We hebben 3 uur in de Bisti Badlands doorgebracht.

Er zijn geen trails. Je gaat gewoon daarheen waar je zelf wil.

We liepen eerst vanaf de auto langs een hek tot aan een wash.

Vandaar staken we een vlakte over naar 2 heuvels.

We klommen op een van de heuvels om een oriëntatiepunt voor de terugweg te vinden en te kijken welke richting interessant was om heen te lopen.

Naar het zuidoosten toe zagen we wat hoodoos die mooi uitzagen.

We liepen dus die kant uit en daar was dus ook die Duitser.

Het was een betoverend gebied.

Na iedere bocht of heuvel zagen we weer andere hoodoos.

De een nog mooier dan de ander.

Gelukkig hadden we een paar goede oriëntatiepunten om de auto terug te vinden.

Je kunt daar gauw verloren lopen.

De zon scheen fel aan een blauwe lucht met enkele stapelwolkjes en schaduw is moeilijk te vinden.

Eindelijk vonden we een plekje waar we met z’n tweeën net in de schaduw konden zitten.

Daar aten we van de broodjes die we gisteren van de Red Lobster hadden meegenomen.

We zaten daar te genieten van het uitzicht en de verkoelende wind in de schaduw toen onze Duitser weer opdook.

Hij liep door en na een tijdje gingen wij een volgende heuvel verkennen.

We zijn daarna weer richting Duitser gelopen die bij een paar heel mooie hoodoos stond.

We hadden ieder 1,4 liter water bij ons.

Toen we daar nog een kwart van over hadden zijn we via een kortere weg weer terug gelopen richting auto.

Rond 16 uur reden we weer terug naar de SR-371.

Die vervolgden we verder in zuidelijke richting.

6,6 miles verder zagen we de zuidelijke toegangsweg tot de Bisti Badlands.

Deze hebben we vorig jaar genomen en daar wilden we nu eigenlijk ook weer heen.

Vandaag hadden we daar echter geen tijd meer voor.

Weer een reden om hier nog een keer terug te komen.

Bij Thoreau reden we de I40 op waarover we verder naar Albuquerque reden.

Om 19:30 uur, net na zonsondergang, kwamen we bij de Days Inn ten westen van Albuquerque aan.

We hebben vanavond bij Denny’s gegeten.

Days Inn Albuquerque West

6031 Illif Rd NW (I40 Exit 155 Coors Road NW)

Albuquerque, NM 87121

(001) 505-836-3297

Het weer vandaag	28C
Geplande afstand	342 km	214 miles
Vandaag gereden	358 km	224 miles
Totaal gereden	2638 km	1649 miles

13 sep: Albuquerque, NM – Socorro, NM

Vandaag stonden we op een paar meter afstand van 2 beren!!!

Vanmorgen alweer opgestaan, uitgecheckt uit het motel en ontbeten bij Denny’s.

Daarna zijn we naar de New Mexico State Fair in Albuquerque gegaan.

Dit is de jaarlijkse kermis in Albuquerque.

Tegenover het festivalterrein konden we de auto parkeren voor $4.

De toegang tot de State Fair kostte $7 per persoon.

Buiten de kermisattracties was er van alles te doen.

Natuurlijk de gebruikelijke vreetkramen en souvenirkramen.

Er waren verschillende shows.

Zoals een show met beren en een duck-race.

Er traden verschillende bandjes op, er waren wedstrijden wie de mooiste stieren had of de beste taart kon bakken, dressuurwedstrijden nog veel meer.

Vandaag was ook nog de law-enforcement day.

Van alle denkbare politieorganisaties was een vertegenwoordiging daar, zoals de FBI, SWAT, Bomsquad, County Police, Sheriff, State Police, CSI enz.

Alle afdelingen stonden daar met hun verschillende voertuigen.

Van de Albuquerque Police stond er zelfs een helicopter.

Mooi om te zien.

We hebben op de Fair voor de 1^e keer een corndog geprobeerd.

Dit is een worst in een jasje van maïsbrood op een stokje.

Was heel goed te eten.

Om 17:00 uur hebben we de Fair verlaten zonder de rodeo te hebben gezien.

Deze begon pas om 19:00 uur en we moesten nog naar Socorro rijden.

De auto had gelukkig de hele dag in de schaduw gestaan en was nog lekker koel.

We vertrokken naar Socorro via de I25 en na alleen nog een sanitaire stop kwamen we om 18:30 uur bij de Days Inn aan.

De VLA moeten we deze reis dus overslaan.

Het had geen zin om daar vandaag nog heen te rijden, want dan zouden we pas na zonsondergang daar aankomen en morgen is de omweg (100 miles) net iets te lang.

We hebben gegeten bij het Rancher’s Steakhouse.

Van buiten leek het niks bijzonders, maar van binnen was het een chic restaurant met linnen tafellakens en dito servetten.

Dat kom je hier niet vaak tegen.

De filet mignon was perfect gebakken en de rest smaakte ook goed.

Na het eten zijn we nog even naar de Wal-Mart gegaan om onze watervoorraad aan te vullen en zijn daarna teruggegaan naar onze kamer.

De kamer in de Days Inn was minder.

Geen internetverbinding en hij kon ook een stuk beter schoongemaakt worden.

Half achter een kast lag een onderbroek van een vorige gast.

Of hij schoon of vuil was hebben we maar niet naar gekeken.

Er hing in ieder geval geen strontlucht.

Days Inn Socorro

507 North California Ave

Socorro, NM 87801

(001) 505-835-0230

Het weer vandaag	33C
Geplande afstand	122 km	76 miles
Vandaag gereden	154 km	154 miles
Totaal gereden	2792 km	1745 miles

14 sep: Socorro, NM – Roswell, NM

Vanmorgen hetzelfde ritueel als gisteren: opstaan, uitchecken en ontbijten bij Denny’s.

Enig verschil was dat ik bij Denny’s het verslag van gisteren geschreven heb.

Daar was ik gisteren te moe voor.

Omdat we vandaag vroeger op waren en alles sneller ging dan normaal, vertrokken we al om 10 uur bij Denny’s.

Eerst nog een stuk naar het zuiden via de I25, waarna we de US-380 opdraaiden.

Deze route was een beetje saai.

Recht toe, recht aan langs licht heuvelachtig land.

Na 61 miles over de US-380 te hebben gereden, kwamen we bij Valley of Fires aan.

Niet te verwisselen met de Valley of Fire (zonder s) in de buurt van Las Vegas.

In dit National Recreation Area hebben we gewandeld door een lavaveld.

Dit lavaveld is niet ontstaan door een vulkaan, maar doordat de lava door scheuren in de grond omhoog gedrukt is.

De begroeiing in dit gebied is uitbundiger dan naast het lavaveld doordat het water in de holtes van de lavastenen blijft staan i.p.v. dat het in de grond wegzakt.

De schijfcactussen zaten boordevol rode cactusvijgen.

Een mooi contrast met de zwarte lava.

Langs de parkeerplaats waren een aantal overdekte picknickplaatsen waar je lekker in de schaduw kon zitten.

We kletsten daar nog even met een stel bikers die vertelden dat de route naar Riudoso erg mooi was en dat in die plaats vandaag een bikers ralley zou zijn.

Nadat we ongeveer 2 uur in de Valley of Fires hadden doorgebracht reden we verder richting Carrizozo.

Dit plaatsje zagen we niet eens, maar daar kruisten wel 2 doorgaande wegen en aan die kruising lagen 3 tankstations en 1 restaurant.

En druk dat het daar was!

Op alle hoeken wemelde het van de motorrijders.

Ze bleven af en aan rijden.

We besloten om een omweg via Riudoso te maken.

We namen de SR-37. De biker had gelijk. Dit was een mooie weg.

De weg slingerde door de heuvels die hier meer begroeid waren dan wat we eerder vandaag gezien hadden.

Hoe dichter we bij Riudoso kwamen, hoe meer motors we zagen.

Het grootste deel daarvan waren Harley’s. De een nog mooier dan de ander.

In Riudoso zag je ze overal.

Riudoso is overigens een behoorlijke stad in een skigebied waar van alles te doen is.

Hadden we niet verwacht.

Leuke plaats om nog ns terug te komen.

Nu was het onmogelijk om een parkeerplaats te vinden met al die motors.

We bezochten nog een fleamarket in Riudoso Downs.

Hierna namen we de SR-48 om terug te komen op de US-380 naar Roswell.

Onderweg kwamen we nog steeds motorrijders tegen die naar Riudoso reden.

Totaal waren het zeker een paar honderd die we gezien hebben.

Tegen 17:30 uur kwamen we bij het Super 8 motel in Roswell aan.

Eerst werd weer alles uitgeladen waarna we wat gingen eten.

Vandaag werd het weer een chinees buffet bij het China King Super Buffet.

Dit buffet was prima. Het was behoorlijk druk en alles werd goed bijgevuld. Een heel verschil met het buffet waar we weggelopen zijn.

Super 8 Motel - Roswell

3575 N Main St

Roswell, NM 88201-9771

(001) 505-622-8886

Het weer vandaag	34C
Geplande afstand	265 km	166 miles
Vandaag gereden	301 km	188 miles
Totaal gereden	3093 km	1933 miles

USA 2007 (15 t/m 21 sep)
Vakantie | 14 Juli 2007 | 14:26:39

USA 2007 (15 t/m 21 sep)

15 sep: Roswell, NM – Carlsbad, NM

Voor de 5^e dag op rij gingen we weer ontbijten bij Denny’s.

Omdat het zaterdag is was het vandaag extra druk.

We moesten wachten tot een tafel vrij was.

Ondanks de drukte hadden we het eten toch vlug op tafel staan.

We lieten het ons weer goed smaken waarna we naar downtown Roswell reden.

Onderweg zagen we een soort militaire parade.

We parkeerden een stuk verderop en liepen erheen.

Op een groot grasveld stonden een hoop jonge militairen in het gelid.

We vroegen aan andere toeschouwers of dit een speciale gelegenheid was.

Men vertelde ons dat dit ter ere van de first graduation was van de militaire school.

Het waren scholieren van het New Mexico Military Institute.

Een voorbereiding op de diverse militaire academies.

Was wel een mooi gezicht hoe ze over dat veld paradeerden.

Toen de ceremonie was afgelopen zijn we naar downtown gereden en hebben een bezoek gebracht aan het UFO-museum.

Dit museum is opgericht ter herdenking van een veronderstelde UFO crash in Roswell in 1947. Het museum stelt niet veel voor. Veel handgeschreven verklaringen van ooggetuigen, foto’s van de schijnbare crashsite, van het researchteam, van UFO’s, van graancirkels, krantenartikelen en meer van dat soort spul.

Er hingen zelfs UFO-foto’s die gemaakt waren in Zwitserland door een Nederlander.

We hadden het vlug gezien en gingen nog wat shoppen op Maine Street.

Ook dit stelde niet veel voor.

Roswell lijkt langzaam dood te bloeden.

Of iedereen wordt ontvoerd door ruimtewezens natuurlijk.

We konden wel nog een antiekhandelaar helpen met zijn Delfts Blauwe koopwaar.

Hij vroeg of dit echt Delfts Blauw was en of we konden vertalen wat achterop de spullen stond. Bij een Delfts Blauwe koffiemolen stond op de voorkant al Kaffee en een Duitse plaatsnaam op de achterkant en op een bord stond aan de achterkant Made in Belgium.

Och, voor het gros van de Amerikanen is dat toch allemaal Nederland of Denemarken of zoiets. Als het maar blauw is en er molens op staan dan is het echt. Of niet?

We vertrokken uiteindelijk uit Roswell en namen de US-285 naar Carlsbad.

Deze route was nog saaier dan het eerste stuk gisteren. Plat als een dubbeltje.

Vlak voor Carlsbad werd het landschap wat heuvelachtiger met wat meer bomen.

Rond 16:30 uur kwamen we bij het Motel 6 aan.

Ze maakten groot reclame met het feit dat ze WiFi internet hebben. Niet dus!

Vandaag gingen we niet meer naar de Caverns (grotten). Heeft geen zin.

Sinds Labor Day zijn de openingstijden voor het winterseizoen ingegaan en kan je maar tot 14:00 uur te voet naar de grotten en om 15:30 uur gaat de laatste lift naar beneden.

Rond 17 uur zijn we naar het restaurant Furr’s gereden.

Naast het restaurant waren tentjes en klonk live muziek.

Daar zijn we eerst naar toe gelopen.

Bleek een of ander Mexicaans feest te zijn met wat marktkraampjes en veel vreetkraampjes.

Na 1 rondje langs de kraampjes gingen we het restaurant in.

Bij Furr’s hebben ze alleen buffet. Je neemt een dienblad loopt langs het buffet en daar wordt dat opgeschept wat je wil hebben.

Aan het eind van het buffet krijg je een bonnetje met wat je bij de uitgang moet betalen.

Of je nu alleen een salade op je dienblad hebt staan of dat het dienblad uitpuilt met eten, je betaalt een vaste prijs per keer dat je langs het buffet loopt.

Echt veel keus had je niet. We hadden nog geluk dat het weekend is.

Dan hebben ze steak and shrimp.

De steak is echter geen bief, maar gewoon gesmoord rundvlees.

Het smaakte niet slecht, maar echt geweldig is het ook niet.

In ieder geval hadden we wel genoeg gegeten voor minder geld dan een gemiddeld ontbijt.

Om 18:30 uur stonden we alweer buiten.

Op weg naar het motel zijn we weer naar de Wal-Mart gegaan omdat we niet zo vroeg op de motelkamer wilden zitten. Voor de rest hadden we in Carlsbad niks bijzonders van winkels gezien.

Om 21:00 uur waren we terug op onze kamer.

Motel 6 - Carlsbad

3824 National Parks Highway

Carlsbad, NM 88220

(001) 505-887-7861

Het weer vandaag	33C
Geplande afstand	250 km	156 miles
Vandaag gereden	141 km	88 miles
Totaal gereden	3233 km	2021 miles

16 sep: Carlsbad, NM – El Paso, TX

Drie maal raden waar wij vandaag ontbeten hebben.

Tja, Denny’s was het enige restaurant wat open was. Wat wil je dan.

Gelukkig hebben ze veel keus met ontbijt zodat je niet iedere dag hetzelfde hoeft te eten.

Na het eten nog getankt en de lijkjes van de voorruit gewassen en toen op weg naar het Carlsbad Caverns N.P.

Via de US-62/US-180 kwamen we bij de ingang van het park.

De 6,8 mile tot het visitorcenter ging door de heuvels met veel schijfcactussen. Zeer mooi.

Ze waren het visitorcenter aan het verbouwen, maar op de parkeerplaats stonden grote bouwketen waar alles zolang gehuisvest was.

Nadat we de toegangskaartjes voor de Big Room hadden gehaald gingen we naar de Natural Entrance.

Je kan op 2 manieren de grot in. Met de lift of via de Natural Entrance.

Via deze natuurlijke ingang wandel je een extra mile naar de Big Room toe.

Tijdens deze wandeling daal je flink om in de grot te komen.

Bij de ingang werden we door een ranger opgewacht die ons vertelde wat wel en niet mocht.

Na een paar minuten kwamen we bij de natuurlijke ingang.

Een groot gat in de grond waar je via een slingerend pad naar beneden ging.

Er vlogen vogels af en aan die hun nesten vooraan in de grot hadden.

Volgens mij een soort zwaluwen.

In de grotten zitten ook veel vleermuizen. Ik heb er ook nog een zien vliegen.

Het stonk het eerste stuk ook behoorlijk naar de guano (vleermuismest). Gelukkig was dat verderop in de grot niet meer het geval.

De wandeling naar beneden was al heel mooi.

De grot was ontzettend groot.

Hier hoef je geen angst voor claustrofobie te hebben.

Nog nooit eerder hebben we zo’n grote grot gezien.

We hebben zeker anderhalf uur gelopen om beneden te komen.

We moesten op 1 uur rekenen om naar de grot te lopen werd bij de ingang gezegd, maar door al dat fotograferen en filmen deden wij er wel wat langer over.

Beneden aangekomen zochten we eerst de toiletten op (ja, die hebben ze daar ook diep onder de grond) en begonnen aan de rondgang door de Big Room.

De gangbare tijd die nodig is voor deze wandeling is 1,5 uur.

Wij deden daar ook een beetje langer over.

We waren blij dat we toch een statief hadden meegenomen.

Met flits vervagen de kleuren in de grot en zonder flits en statief wordt alles wazig.

Er waren verschillende rotsformaties te zien zoals stalactieten, stalagmieten, popcorn, en draperies (net gordijnen).

Net een sprookjeswereld. Je ziet de vreemdste figuren in die rotsen.

Het was alleen jammer dat we hier op een zondag waren.

Hierdoor was het behoorlijk druk.

Toen we weer aan het begin van de Big Room teruggekeerd waren, waren de rest area en de toiletten al gesloten.

We gingen met de lift naar boven.

Al wandelend waren we 750 ft (ca 250m) afgedaald onder de grond.

Met de lift waren we in een mum van tijd weer buiten in de hitte.

Beneden in de grot is een constante temperatuur van 13C terwijl het buiten 30C was.

We zijn in totaal 4 uur onder de grond geweest. Echt schitterend.

Bovengronds zijn waren we net op tijd om nog even de giftshop in te lopen.

Tegen 17 uur vertrokken we uit het park.

We reden weer via de US-62/US-180 naar het westen.

Na 16 mile reden we vanuit New Mexico Texas in.

We kwamen langs het Guadelupe Mountains N.P.

Het licht was echter niet meer goed om foto’s te maken dus zijn we doorgereden.

Dit stuk langs het park was wel heel mooi.

Hier zagen we het hoogste punt van Texas.

Toen we de bergen echter weer achter ons hadden gelaten werd het weer een saaie weg om te rijden.

Hier is echt niks.

De paar gebouwen die we zagen waren allemaal dichtgetimmerd en vervallen.

Na zo’n 2 uur rijden kwamen we in de voorsteden van El Paso.

Dit was geloof ik net de verkeerde kant van de stad om binnen te komen.

Niks moois aan.

Het Travelodge Motel waar we vandaag de nacht doorbrengen ligt vlakbij het vliegveld van El Paso.

Om 19:30 uur kwamen we daar aan.

En alweer geen internetverbinding.

Met Street en Trips vonden we het Cattle Baron restaurant.

Dit was een heel goede keus.

Ze hadden een prima saladebar waar je ook nog soep kon pakken.

De gumbo (soort soep) was heel erg lekker en de filet mignon die volgde was ook niet te versmaden.

Travelodge El Paso Airport

6400 Montana Ave

El Paso , TX 79925-2045

(001) 800-772-4231

Het weer vandaag	30C (13C ondergronds)
Geplande afstand	272 km	170 miles
Vandaag gereden	290 km	181 miles
Totaal gereden	3523 km	2202 miles

17 sep: El Paso, TX – Las Cruces, NM

Ja, en ook in El Paso was weer een Denny’s.

De verschillende lunchmenu’s heb ik onderhand ook al voor ontbijt gehad.

Daar krijg je tenminste geen eieren bij.

Voor 10 uur hadden we het ontbijt al achter de kiezen, want we hadden een aantal dingen op het programma staan.

Als eerste gingen we naar Downtown El Paso.

We parkeerden de auto en gooiden voor 2 uur geld in de parkeermeter.

We liepen naar de winkelstraten en een half uur later vertrokken we weer uit Downtown.

Wat kunnen we vertellen van El Paso? Tenminste van het stuk wat wij gezien hebben:

Veel kerken, heel veel lawyers (advocaten), behoorlijk wat pandjeshuizen, nog meer leegstand en bijna alles in het Spaans.

Wij vonden er niks aan, vandaar ons snelle vertrek.

We reden via de US-54 naar Alamogordo.

Al snel lieten we Texas weer achter ons en reden we weer New Mexico in.

De weg voerde door een militaire basis, waar overigens niks van te zien was.

Nadat we hieruit kwamen reden we in een fuik van de Border Patrol (douane) waar we onze paspoorten moesten laten zien en gevraagd werd waar we vandaan kwamen, hoe lang we daar geweest waren en waar we naartoe gingen.

Al snel konden we weer verder rijden en na een hele tijd hetzelfde landschap te hebben bekeken kwamen we rond 12:30 uur bij het New Mexico Museum of Space History aan.

Dit museum over de ruimtevaart historie was wel aardig om te zien.

Er stonden modellen van verschillende ruimtevaartuigen en satelieten.

Er waren raketten en pakken van astronauten te zien.

Er was een eregalerij van mensen die wat betekent hadden in de ruimtevaart (onze Wubbo hing daar niet bij)

en in de Space Garden stonden een aantal echte ruimtevaartuigen opgesteld.

We vertrokken daar weer rond 15 uur en reden via de US-70 naar het White Sands National Monument waar we 3 kwartier later aankwamen.

De woestijn maakte daar plaats voor witte duinen.

Dit is geen gewoon zand, maar heel fijn gips.

Het eerste deel van de weg was nog gewoon geasfalteerd, maar na een tijdje reed je over het gips.

Het zag uit of ze met een grote sneeuwschuiver een weg door de sneeuw hadden gemaakt.

Er was nog wat begroeiing van gras en yucca’s, maar hoe verder de weg ons deze gipswoestijn invoerde hoe kaler het werd.

We zijn nog een stuk gaan wandelen over deze gipsduinen.

Het was maar goed dat er paaltjes stonden die de wandeling markeerden, want je hebt daar totaal geen oriëntatiepunten.

Na de eerste heuvels zagen we de auto al niet meer staan en die kale duinen lijken allemaal op elkaar.

We hadden geluk dat de bewolking van vanmorgen voor een groot deel weggetrokken was anders waren de foto’s helemaal niks geworden.

Om 18 uur reden we het park uit en tegen de zon in verder over de US-70 naar Las Cruces.

Net voor zonsondergang kwamen we bij het Super 8 Motel in de buurt van de universiteit aan.

Wat viel dit motel tegen.

We hadden een kamer op de 3^e verdieping. Geen lift aanwezig.

We hebben dus alleen het hoognodige naar boven gesleept.

Op de matras hadden een paar dikke Amerikanen teveel gelegen, de hele tijd hoorden we het gepiep van een rookmelder waarvan de batterij bijna leeg was, geen internetverbinding, er mocht wat beter gestofzuigd worden en geen fatsoenlijk restaurant in de buurt.

Na een uurtje rondrijden vonden we een Denny’s.

Deze zijn normaal 24 uur per dag open.

Laat deze nou net dicht zijn.

Eindelijk vonden we een ander restaurant wat open was, de Village Inn.

Voor een redelijke prijs hebben we hier aardig gegeten.

De terugweg naar het motel vonden we gelukkig wat sneller dan het restaurant.

Super 8 Motel - Las Cruces / La Posada Lane

245 La Posada Lane (I10 @ University / S.Main Exit 142)

Las Cruces, NM 88005-3370

(001) 505-523-8695

Het weer vandaag	30C
Geplande afstand	278 km	174 miles
Vandaag gereden	317 km	198 miles
Totaal gereden	3840 km	2400 miles

18 sep: Las Cruces, NM – Glenwood, NM

Vanmorgen was de Denny’s weer open dus zochten we niet langer voor een andere plaats om te ontbijten.

Na het ontbijt reden we eerst weer een stukje terug over de weg die waarover we gisteren Las Cruces ingereden waren.

Daar hadden we gisteren een Wal-Mart gezien.

Gisteravond is de muis van mijn laptop overleden dus hebben we daar een nieuwe gekocht.

Via de I-10 zijn we Las Cruces uitgereden naar het westen.

Daar kwamen we alweer langs de Border Patrol.

Op een gegeven moment vloog een vogel over ons heen die zijn poeperd opengooide.

Het kon wel een struisvogel (indien die konden vliegen) met diarree zijn geweest.

Niet 1 plakkaat, maar de hele voorruit zat vol met flatsjen.

Goed dat er ruitensproeiers bestaan.

Bij Deming verlieten we de I-10 en namen de US-180 naar Glenwood.

Ook deze weg was zwaar slaapverwekkend tot we bij Cliff aankwamen.

Vanaf daar reden we langs de Gila Wilderness.

De recht-toe-recht-aan weg begon zich weer door de heuvels te slingeren.

We kwamen door een paar kleine dorpjes. 1 Keer knipperen met de ogen en je zag ze niet.

Niks van motels te zien en we hadden nog niks geboekt voor vanavond.

Net voor Glenwood was een Rangers station waar we informatie over de Catwalk en een overnachtingplaats gingen vragen.

Gelukkig waren in Glenwood 3 motels.

We vonden een kamer bij het White Water Motel.

Het leek niet veel van de buitenkant, maar we werden aangenaam verrast toen we naar binnen gingen. Dit is de schoonste motelkamer die we tot nu toe gehad hebben. En met de meeste TV-zenders, want hier hebben we satelliettelevisie.

Door de lange rit en het noodgedwongen winkelen bij de Wal-Mart waren we pas om 15:30 uur in Glenwood.

We besloten om de koffers maar zolang in de auto te laten en eerst naar de Catwalk te gaan.

Vanaf de noordkant van het dorp (dit is bijna gelijk aan de zuidkant) kronkelden we 5 mijl via de NM-174 naar de parkeerplaats waar de wandeling begon.

We moesten $3 entrance-fee betalen.

De wandeling van 1,1 mile (one way) ging door een canyon langs de Whitewater Creek.

Het bijzondere van deze wandeling is dat van de 1^e helft een groot gedeelte over een metalen pad (de catwalk) gaat dat op halve hoogte aan de canyonwand bevestigd is.

Je loopt dus boven het water.

De 2^e helft loop je langs de creek op door de canyon.

Via bruggen steek je verschillende keren het water over.

Na ¾ mile kwamen we bij een kleine waterval aan een natuurlijk meertje waar gezwommen kon worden.

Een hele mooie wandeling in een schitterend gebied.

Halverwege de wandeling kwam ik erachter dat mijn videobandje bijna vol was en de lege bandjes zaten in de koffers. Dat werd dus zuinig filmen. Zo jammer.

Aan het eind van de Catwalk wandeling kon je nog verder lopen over andere trails.

Dit was vandaag niet meer mogelijk vanwege het tijdstip.

Dit is alweer een plaats waar we nog een keer terug moeten komen.

Tegen 18:30 uur waren we weer terug bij de auto.

We moesten nog wat gaan eten.

De ranger had ons al verteld dat het dorpsrestaurant net op dinsdags gesloten is.

De enige andere optie was een kleine pizzeria om wat te eten te krijgen.

We reden vlug terug omdat we niet wisten tot hoe laat dat ding open was.

1 uur voor sluitingstijd kwamen we daar aan.

Het was echt een klein ding. Met 6 tafeltjes stond de pizzeria annex videotheek vol.

Naast pizza was er ook nog spaghetti en hamburgers te krijgen.

We deelden en pizza en namen wat we niet opkregen mee als echte Amerikanen.

White Water Motel

US-180

Glenwood, NM

Het weer vandaag	27C
Geplande afstand	279 km	174 miles
Vandaag gereden	315 km	197 miles
Totaal gereden	4155 km	2597 miles

19 sep: Glenwood, NM – Springerville, AZ

Om deze ochtend te kunnen ontbijten moesten we eerst naar Alma, het volgende dorp rijden.

Het restaurant in Glenwood opende namelijk pas om 11 uur.

In Alma aten we bij……. Nee, niet bij Denny’s, maar bij de Alma Grill.

Bij het restaurant konden we gelijk tanken en toen reden we weer een stukje terug over de US-180 zuidwaarts om de SR-78 naar het westen te nemen.

Bij Leopold Vista, een uitkijkpunt, stopten we nog even om wat foto’s van de bergen van de Gila Wilderness te maken.

Via de SR-78 zouden we New Mexico weer achter ons laten en naar Arizona rijden.

Vlak voor de grens met Arizona moesten we stoppen.

Ze waren daar aan de weg aan het werken en we kregen te horen dat we minimaal een half uur moesten wachten eer we verder konden rijden.

Nadat ik het bord van Arizona had gefotografeerd heb ik nog een tijdje staan kletsen met de man die het verkeer tegenhield.

De rij achter ons was behoorlijk gegroeid toen we eindelijk na bijna 1 uur oponthoud verder mochten rijden. Feitelijk hadden we geen uur verloren, want in Arizona was het 1 uur vroeger als in New Mexico.

De SR-78 krulde zich door de heuvels met mooie uitzichten.

Bij Clifton reden we de US-191 op naar het noorden.

Een stuk van deze weg wordt de Coronado Trail genoemd.

Vlak na Clifton reden we langs de kopermijn van Morenci.

Een hele grote open mijn. Het ziet wel mooi uit, maar toch jammer om te zien hoe die bergen afgebroken worden.

Na Morenci kronkelde de Coronado Trail met vele haarspeldbochten door de bergen en het Apache Sitgreaves bos.

Na een tijd draaien door de bergen kregen we allebei een dipje.

We stopten op een open plek langs de weg waar we van de pizza aten die we gisteren meegenomen hadden.

Op die plek zagen we nog een roadrunner.

Toen wij weer wat bijgekomen waren en de roadrunner in de bossen verdwenen was, zijn we weer verder gereden.

Er was weinig verkeer op deze weg. Het is dan ook geen weg om snel ergens naar toe te gaan.

Door alle bochten kan je vaak niet harder dan 25-30 miles/uur rijden.

Op de 90 mile van de Coronado Trail tussen Morenci en Alpine kom je alleen bij Hannagan Meadow 1 motel tegen. De rest is bos en bergen. Wel ontzettend mooi.

In deze bossen zitten ook beren.

We weten niet hoeveel beren ons gezien hebben, maar wij hebben geen beren gezien.

Buiten de roadrunner hebben we alleen wat eekhoorns, roofvogels, een hagedis en een platgereden stinkdier gezien.

Na Alpine reden we de bergen uit tot we bij Springerville aankwamen.

We vonden al snel de Rode Inn & Suites waar we een kamer namen.

En ja! Ze hadden wireless internet.

En nee!!! Op onze kamer weer geen bereik.

We zijn gaan eten bij het Coyote Creek Steakhouse.

Volgens de vrouw bij het motel, het beste restaurant in de stad.

Ze zal wel gelijk hebben gehad, want het eten was perfect.

Rode Inn & Suites

US-191

Springerville, AZ

Het weer vandaag	27C
Geplande afstand	291 km	182 miles
Vandaag gereden	309 km	193 miles
Totaal gereden	4464 km	2790 miles

20 sep: Springerville, AZ - Flagstaff, AZ

Deze morgen hebben we voor de 1^e keer gebruik gemaakt van het gratis ontbijtbuffet in het motel. Hier was het tamelijk uitgebreid.

Hierdoor spaarden we weer tijd omdat we niet naar een restaurant hoefden te gaan.

Om 10 uur vertrokken we uit Springerville.

We namen de US-60 naar Show Low.

De 1^e 20 miles golfden we over heuvels die alleen met een grastapijt bedekt waren.

Daarna werd de begroeiing weliger en stonden er ook struiken op de heuvels.

Bij Show Low sloegen we af naar het noorden op de SR-77.

Bij Snowflake bezochten we nog een antiekzaak, maar vonden niks wat we mee konden nemen.

De SR-77 bracht ons naar Holbrook waar we weer een stukje van Route 66 reden.

Daar hebben we nog een paar winkeltjes bekeken.

Van Holbrook ging het weer westwaarts over de I-40.

Op de kaart hadden we het Homolovi Ruins State Park zien staan, vlak voor Winslow.

We gingen eens kijken wat daar te zien was.

De entree was $5.

In het park waren een aantal ruïnes en petroglyphs te zien.

We bekeken wat van de ruïnes en wandelden daar wat rond, maar hadden het vlug gezien.

Het was eigenlijk te warm om daar in de woestijn rond te lopen.

Vlug reden we weer verder naar Winslow.

We aten bij Mac Drek een hamburger en zochten daarna de hoek weer op om te gaan staan.

In de song Take it easy van The Eagles zingen ze “Standing on the corner in Winslow Arizona”

In Winslow is dus een kruispunt waar een beeld op de hoek staat en deze song van The Eagles te horen is.

Op de 2 tegenoverliggende hoeken zijn giftshops die hierop inspelen.

Na Winslow zijn we direct doorgereden naar het Super 8 Motel in Flagstaff.

En alweer is het kl#!** met de internetverbinding.

We krijgen een sterk signaal maar kunnen geen verbinding met het netwerk krijgen.

En hier is het personeel niet zo behulpzaam als gisteren in de Rode Inn.

In de lobby krijg ik helemaal geen signaal.

Hier krijg ik dus werkelijk wat van.

Gelukkig was het avondeten wel goed.

We hebben zitten smikkelen bij de Red Lobster.

Na het eten hebben we nog de was gedaan.

De laundryroom was direct naast onze kamer, dus dat was wel handig.

Super 8 - Flagstaff / Lucky Lane Area

2540 E. Lucky Lane, Off !-140 Exit 198, 1 Blk N.

Flagstaff, AZ 86004

(001) 928-773-4888

Het weer vandaag	30C
Geplande afstand	283 km	177 miles
Vandaag gereden	341 km	213 miles
Totaal gereden	4805 km	3003 miles

21 sep: Flagstaff, AZ – Page, AZ

Gisteravond hoorden we in onze kamer een luid, constant gebrom van de ruimte ernaast.

Ik heb dit verteld bij de lobby, waar ze zeiden dat, dat vlug zou stoppen.

Nou, om 1:30 uur heb ik het nog gehoord.

Deze morgen heb ik daarover een klacht ingediend tijdens het uitchecken en kreeg 20% van de kamerhuur terug.

David had ondertussen buiten een Nederlander getroffen waarmee hij aan de praat was geraakt. Den eersten Ollander deze vakantie, buiten ons bezoek bij Loek.

Bleek dat hij een winkel heeft in Valkenburg.

Na een tijdje gekletst te hebben vertrokken we bij het motel om te gaan ontbijten.

Na 2 dagen onthouding kon David vandaag weer aanvallen op de Grand Slam Slugger van Denny’s.

Na het ontbijt en het tanken verlieten we Flagstaff en reden via de US-89 naar het noorden.

Zoals iedere keer als we deze weg rijden, maakten we een pitstop bij de Tradingpost in Cameron. We hebben de Navajo indianen weer goed gesteund.

Je kunt merken dat het weekend is. Het was er behoorlijk druk.

We reden weer verder en stopten nog even bij Chief Yellowhorse. Langs de US-89 staan overal kraampjes waar de Navajo’s hun spullen verkopen. Chief Yellowhorse staat bij een van die kraampjes.

Vorig jaar vond David daar nog een mooie gesp, maar dit jaar was er niks bijzonders te koop.

We zetten onze weg voort en sloegen af op de US-160 tot Tuba City.

Daar sloegen we weer af naar het zuiden op de SR-264 op weg naar de Coal Mine Canyon.

Vanaf de afslag reden we 14,5 mile.

Vlak voor een windmolen links van de weg, sloegen we linksaf een ongemarkeerde onverharde weg in.

Op deze weg namen we de 2^e afslag naar rechts, reden rechtdoor bij de volgende kruising waarbij de windmolen rechts van ons lag en zagen na een kort stukje verder rijden, de canyon voor ons opdoemen.

Rechts van de canyonrand lag een picknickplaats waar we de wagen parkeerden.

Het uitzicht op de canyon was magnefiek.

Marian bedankt voor de tip!

In een boek had ik de beschrijving van deze route en een wandeling in de canyon gevonden.

Maar hoe we ook zochten, we vonden het begin van de wandeling niet.

We moesten via een geleidelijke helling naar rode heuvels lopen.

Naast de witte en zwarte waren er ook verschillende rode heuvels te zien.

We hebben ze allemaal uitgeprobeerd, maar vonden geen veilige weg naar beneden.

Desondanks hebben we ons goed geamuseerd met het wandelen langs de canyonrand en het proberen om zo ver mogelijk de canyon in te gaan.

Hoe we ook liepen, iedere keer kwamen we weer bij steil omlaag gaande rotswanden uit.

Maar wat een uitzichten. Prachtig.

Na 2 uur wandelen en klauteren zonder een mens tegen te komen gingen we terug naar de auto. Onderweg zagen we dat wij niet de enigen waren die dit unieke stukje natuur hadden gevonden. We kwamen een man tegen en op de parkeerplaats stond nog een auto, waarvan we de eigenaren nergens konden bespeuren.

We verwisselden onze hikingboots weer voor het dagelijkse schoeisel en reden weer terug naar de US-89.

In Tuba City werd nog een plaspauze ingelast waarna het zonder verder oponthoud verder ging naar Page. Deze weg blijft ons ook boeien. Mooie route langs en door de bergen.

Om 18:15 uur waren we bij de Travelodge in Page.

Gelukkig hadden we al een kamer voor 2 nachten gereserveerd.

Bij de balie hoorden we toevallig dat dit weekend in Page alle motels en hotels volgeboekt zijn. Onderweg zagen we dat dit weekend het Fall Festival in Page is.

Nadat we alles in de kamer hadden gebracht (waar we trouwens alweer geen internet hebben) zijn we naar Ken’s Old West restaurant gewandeld.

Daar waren we precies op tijd.

Om 18:45 uur zaten we aan een tafel met goed uitzicht op het podium en om 19:00 uur begon een bandje te spelen.

Heel western allemaal. Was wel gezellig en de kreeft met filet mignon was ook uit de kunst.

We zaten daar in een internationaal gezelschap.

We werden omringd door Nederlanders, Duitsers, Belgen, Amerikanen en een buslading Japanners.

De Japanners gingen helemaal uit hun dak toen de band Rawhide speelden.

Die hadden zeker allemaal naar de Blues Brothers gekeken.

Travelodge

207 North Lake Powell Blvd 89 Loop and Lake Powell Blvd

Page, AZ 86040

(001) 928-645-9552

Het weer vandaag	30C
Geplande afstand	320 km	200 miles
Vandaag gereden	304 km	190 miles
Totaal gereden	5109 km	3193 miles

USA 2007 (22 t/m 29 sep)
Vakantie | 14 Juli 2007 | 13:28:54

USA 2007 (22 t/m 29 sep)

22 sep: Page, AZ

Toen ik vanmorgen uit het raam keek zag ik een dikke, grijze wolkendeken in de lucht hangen.

Dat doorkruiste onze plannen van vandaag grondig.

We waren van plan om vandaag naar de Lower Antilope Canyon te gaan, maar met die lucht had dat totaal geen zin.

We hebben ons dus nog maar eens omgedraaid in bed en hebben maar eens lekker uitgeslapen. Dat hadden we wel nodig.

Om 10:30 uur zijn we eens gaan brunchen bij Denny’s en hebben daarna vanaf het viewpoint nog wat foto’s genomen van de Glen Canyon Dam.

De wolken waren alleen maar grijzer en dikker geworden en er stond een flinke wind.

We wilden toch eindelijk weer eens wat verhalen uploaden en de mail checken.

We zijn toen bij de Best Western gaan vragen of we daar in de lobby mochten internetten.

Dat was totaal geen probleem.

Gisteren hadden we in Page een marktje gezien en we besloten om daar eens te gaan kijken.

Het was meer een kinderkermis, dus niet veel voor ons. Toch heb ik bij een kraampje nog een paar mooie oorbellen gevonden.

Daarna gingen we de winkels in Page maar eens bekijken.

Dat hadden we in al die keren dat we hier waren nog niet gedaan.

En toen begon het te regenen.

Toen we uitgeshopt waren regende het nog steeds.

We zijn maar weer naar het motel gegaan en hebben de bagage al zover ingepakt dat we straks in Las Vegas niet meer zoveel werk hebben.

Het was al 19:30 uur eer alles weer was ingepakt en we naar de Dam Bar & Grill gingen om wat te gaan eten.

Er was een wachttijd van ongeveer 1 uur werd ons medegedeeld.

We gingen zolang bij de bar zitten om te wachten tot een tafel vrij kwam.

Gelukkig werd dat uur wachten maar een half uur.

We deden ons tegoed aan de pasta waarna we voldaan weer naar buiten gingen.

Het regende nog steeds toen we naar het restaurant gingen, maar nu we weer buiten kwamen goot het en het bliksemde en donderde ook nog eens flink.

We hebben onder het afdak staan wachten tot de regen eindelijk wat minder werd en zijn toen naar de auto gespurt.

Wat een weer.

Travelodge

207 North Lake Powell Blvd 89 Loop and Lake Powell Blvd

Page, AZ 86040

(001) 928-645-9552

Het weer vandaag	26C
Geplande afstand	0 km	0 miles
Vandaag gereden	16 km	10 miles
Totaal gereden	5125 km	3203 miles

23 sep: Page, AZ – Kanab, UT

De regen was eindelijk gestopt en de lucht was blauw toen we vanmorgen opstonden.

We ontbeten zoals gewoonlijk weer bij Denny’s en gingen daarna nog even naar de Wal-Mart om onze watervoorraad aan te vullen.

We hebben meteen onze CD-collectie daar aangevuld.

Om 11 uur verlieten we Page via de Glen Canyon Dam over de US-89 en reden nog even naar een strand aan Lake Powell.

We stopten daar bij de kampeerplaats en zagen daar dat kamperen geen kreperen hoeft te zijn.

We ruilden Arizona weer in voor Utah.

Vorig jaar hebben we de Smokey Mountain Road gereden waar we in de buurt van Big Water een mooie hoodoo zagen.

We waren niet tevreden met de foto’s daarvan en wilden die hoodoo nu opnieuw vastleggen.

Bij Big Water namen we de afslag naar de Smokey Mountain Road en na eerst een verkeerde richting te hebben ingeslagen, vonden we de goede weg.

We kwamen echter niet ver. Vrij vooraan moesten we door een wash rijden.

Normaal is dit een eitje, maar vandaag, door de regen van gisteren, stroomde er behoorlijk veel water door die wash. Dat was een mission impossible. Daar kwamen we niet doorheen, dus die hoodoo moet maar wachten tot ons volgende bezoek.

We vervolgden onze weg via de US-89.

We waren van plan om de Sidestep Canyon te bezichtigen.

Om daar te komen heb je een auto nodig met high clearence.

Onze nep-SUV heeft dat niet. Hij staat nauwelijks hoger op de wielen dan een normale personenwagen. De Sidestep Canyon moet dus ook maar even op ons wachten.

In plaats daarvan zijn we naar de Toadstool Hoodoos gegaan.

Komende vanuit Page ligt tussen mileagepost 19 en 20 aan de noordzijde van de weg een parkeerplaats waar we de wagen neerzetten.

Er stonden al een paar auto’s.

We schreven ons in bij de registrationbox en gingen door de opening in het hek.

Volgens de routebeschrijving moesten we de wash voor ca 1 km volgen eer we de Toadstool hoodoo zouden zien.

Het was een mooie hike naar het gebied waar de hoodoos staan.

Na een wandeling van een half uur, waarbij we regelmatig de wash overstaken om de lussen af te korten, kwamen we bij de Toadstool aan.

Een tamelijk grote hoodoo. Niet te missen.

Het lijkt wel of hij tenen heeft.

Achter de Toadstool stonden ook nog een aantal hoodoos in verschillende kleuren.

Hier werden ook de nodige plaatjes geschoten.

Daarna liepen we via de rode rotsen langs een canyon naar een tweede groep hoodoos een stuk verderop.

Ook dit was leuk wandelen over die rotsen.

Aan de andere kant van de canyon waren de wanden van witte en rode klei.

We kwamen uit aan de rand van een klif en zagen in de verte de US-89 liggen.

Achter ons was een natuurlijk amfitheater waarin een groep hoodoos stond.

Weer in andere kleuren als de eerste groep.

Echt de moeite waard.

We wilden de terugweg via de witte klei heuvels aan de andere kant van de canyon nemen.

We liepen en klauterden over de grillige heuvels, maar kwamen telkens bij doodlopende paden of steil aflopende heuvels uit.

Dus weer terug geklauterd en geprobeerd om via de canyon terug te lopen.

We kwamen bij een plek die wat dieper lag en waar een poel water instond.

Ik ben naar beneden geklommen en langs de poel om te ontdekken dat achter de bocht nog een lagergelegen stuk was dat helemaal gevuld was met water.

Dat was dus natte voeten krijgen of teruglopen.

Ik ben maar weer omhoog geklauterd en we zijn weer via dezelfde kant van de canyon waarlangs we gekomen zijn, teruggewandeld.

Het was wel leuk dat geklauter.

We hebben zo’n 3 uur daar doorgebracht.

Nu en dan kwamen we wat mensen tegen, maar bij de hoodoos hadden we het rijk alleen.

Nadat we de kistjes weer uitgetrokken hadden en de andere stappers weer aangedaan hadden zijn we over dezelfde weg naar Kanab gereden.

Onderweg zagen we op het laatste moment nog een condor langs de weg zitten die zich tegoed deed aan een of ander doodgereden dier.

Net op een plek waar we niet konden stoppen.

Vandaag zijn we weer een uur kwijtgeraakt toen we Utah inreden.

Het was net 19 uur geweest in Utah-tijd toen we in Kanab bij het Super 8 motel aankwamen.

Hier hebben we eindelijk weer een goede internetverbinding.

In onze kamer hebben we naar Terry gebeld om een tijd af te spreken voor onze tour met hem morgen.

We zijn een pizza gaan eten bij Grandma Tina’s Cafe.

De rest van de avond ben ik zoet geweest met het uploaden van de foto’s van de afgelopen week.

Super 8 Motel - Kanab

70 South 200 West

Kanab, UT 84741

(001) 435-644-5500

Het weer vandaag	22C
Geplande afstand	119 km	74 miles
Vandaag gereden	146 km	91 miles
Totaal gereden	5270 km	3294 miles

24 sep: Kanab, UT

We hadden vannacht allebei slecht geslapen, dus toen de wake-up call kwam om 6 uur waren we een beetje geradbraakt.

We zouden om 8:30 uur Terry treffen bij zijn winkel en wilden vantevoren nog gaan ontbijten.

We ontbeten bij het Houston Trails End restaurant.

Voor mij was het nog een beetje vroeg om zo’n stevig ontbijt naar binnen te werken dus meer dan de helft ging terug naar de keuken.

Precies om 8:30 uur waren we bij Terry, onze gids voor vandaag.

Vandaag zou hij met ons naar de White Pockets gaan.

Er ging nog een koppel met ons mee.

Bob en Judy uit South-Carolina. Beiden in de 70 jaar, maar nog behoorlijk vief.

Via de US-89 gingen we richting Page en sloegen af naar de Wire Pass en de House Rock Road.

De beruchte wash voor het Wire Pass Trailhead was in slechte staat. Er was een omleiding omheen gemaakt die iets beter was, maar waar wij met onze wagen zouden zijn blijven steken.

Met de Jeep Cherokee van Terry was het echter geen probleem.

We reden de House Rock Road tot we aan onze rechterkant een corrall zagen.

Daar sloegen we links af.

Het eerte deel van die weg viel ook nog reuze mee, maar verderop veranderde dat een tikje.

De weg werd zanderig met diepe sporen en soms met stukken rots waar we overheen moesten.

We kwamen nog 3 tegenliggers tegen.

Na 3 uur rijden, waarvan de laatste anderhalf door elkaar gerammeld waren, kwamen we bij de White Pockets aan.

Een ongelofelijk landschap. Schitterende rotsformaties in verschillende kleuren.

Er waren witte rotsen met een markant uiterlijk.

Ze leken wel op reuzen schildpadden die op elkaar waren gestapeld.

Deze wisselden zich af met rode zandstenen rotsen die door erosie de vreemdste vormen hadden gekregen. Er was een rots met rode, gele en witte strepen. Net een ijsco met een dot slagroom bovenop.

En een ander leek net een glijbaan.

Verder waren er meerdere plaatsen met op de Wave lijkende vorm en streeppatronen.

Zoveel moois om te fotograferen.

We liepen elkaar dan ook niet in de weg.

Buiten ons was er nog een groep van 5 personen, maar daar hadden we ook geen last van.

Tot 16:30 uur hebben we ons kostelijk geamuseerd met fotograferen, filmen, klauteren, af en toe naar Bob en Judy zwaaien als we ze in de verte zagen en steeds weer nieuwe ontdekkingen doen.

We hadden nog wel een paar uur daar door willen brengen. De tijd vloog voorbij.

We troffen Bob en Judy weer en gezamenlijk liepen we terug naar de Jeep van Terry.

Er waren weer 2 nieuwe auto’s op de parkeerplaats aangekomen.

Iedereen laadde zijn spullen weer in de auto en al rammelend reden we dezelfde weg weer terug als we gekomen waren.

Om 18 uur stonden we weer bij Terry’s winkel.

We betaalden hem en namen afscheid tot een volgende keer.

We reden eerst naar onze kamer om het toilet te gebruiken en reden toen naar het Golden Hills restaurant in Mount Carmel.

Daar hadden we vorig jaar ook gegeten op advies van Terry.

Toen we daar aankwamen was het restaurant leeg en veel tafels waren nog niet leeggeruimd.

We waren al bang dat het restaurant flink achteruit was gegaan.

Niks was minder waar. Ze hadden alleen een tekort aan bedienend personeel.

Na ons kwamen nog meer mensen binnen.

Ondanks de plotselinge drukte kwam het eten vrij snel.

We hadden al genoten van de chicken gumbo en de saladebar.

De steak met friet en verse groente die volgden smaakten ook uitstekend.

Buiten de salade krijg je hier normaal nauwelijks groente bij je diner. Dat mis ik wel.

Dat komt omdat de groente hier een stuk duurder is dan bij ons.

Kasteelt zoals bij ons is hier nauwelijks, dus alleen de groenten die net in seizoen zijn, zijn betaalbaar.

Na het eten reden we terug naar het motel.

Vannacht hebben we uitstekend geslapen na een vermoeiende, maar prachtige dag.

Super 8 Motel - Kanab

70 South 200 West

Kanab, UT 84741

(001) 435-644-5500

Het weer vandaag	20C
Geplande afstand	0 km	0 miles
Vandaag gereden	56 km	35 miles
Totaal gereden	5326 km	3329 miles

25 sep: Kanab, UT – Las Vegas, NV

Na een goede nachtrust waren we vanmorgen een stuk fitter.

We checkten voor de 3^e keer uit bij het Super 8 motel in Kanab en gingen naar Nedra’s Cafe voor ontbijt. Verkeerde keus.

Voor ontbijt heb je maar 2 mogelijkheden in Kanab.

Waar we gisteren ontbeten hebben is de betere van die 2.

Vandaag is weer de dag van het oversteken van de staatsgrenzen.

Eerst reden we van Utah naar Arizona.

Daarna weer terug naar Utah.

We stopten in St. George om te shoppen bij Michaels, een grote hobbyzaak, en bij Target, een warenhuis.

Na St. George reden we verder zuidelijk over de I-15 en kwamen zo weer in Arizona.

Na Arizona kwamen we uiteindelijk in Nevada. De laatste staat van onze reis dit jaar.

Onze horloges zouden dolgedraaid zijn als we ze bij iedere staatsgrens gelijk hadden gezet.

Bij Arizona 1 uur terug, bij Utah weer 1 uur vooruit, en dan nog eens Arizona 1 uur terug. Gelukkig heeft Nevada tijdens de zomer dezelfde tijd als Arizona.

Beiden zitten dan wel in een andere tijdzone, maar Arizona doet niet mee aan de zomertijd.

We verdienden dus 1 uur in Nevada.

Om 16:15 uur, Nevada tijd, kwamen we bij de Emerald Suites op Tropicana aan.

Eer we echter in onze suite waren was het 1 uur later.

Als eerste stond onze reservering niet in hun systeem.

Hij moest toen gaan bellen met hun reserveringsbureau, maar de telefoon werkte niet.

Uiteindelijk kon hij bellen via de faxlijn.

Bij hun reserveringsbureau konden ze onze reservering ook niet vinden, dus moest hij weer naar het reserveringsbureau waar wij geboekt hadden bellen.

Na een half uur hadden ze het eindelijk gevonden.

We kregen een suite op de 3^e verdieping omdat alleen daar rokerssuites zijn.

We sleepten dus zoveel als we konden sjouwen naar boven. Via de trap, want liften zijn hier niet. Eindelijk in de suite moest ik eerst naar het toilet.

Ik spoelde door en sloot de deur achter me, maar hoorde water lopen.

Ik maakte de deur weer open en zag dat het water uit het waterreservoir spoot.

Kapotte vlotter. Gelukkig stopte het water toen ik het deksel oplichtte, maar de vloer van de badsuite stond al blank.

David was ondertussen naar beneden gegaan om een 2^e lading naar boven te sjouwen dus ik zei hem daar maar even mee te wachten.

Ik ging terug naar de lobby waar 5 personen voor me waren die kwamen inchecken.

Toen ik eindelijk weer aan de beurt was kreeg ik meteen een andere suite. Gelukkig in hetzelfde gebouw.

Weer terug naar boven waar David ondertussen iemand van de technische dienst was tegengekomen die de vlotter al aan het maken was.

We zijn toch verhuisd naar de andere suite omdat deze dichter bij de trap lag, dus minder sjouwen. Wat een gedoe!

Na en aantal keren op en neer lopen hadden we alles in onze suite.

Onze suite bestond uit een woonkamer met keuken, inclusief afwasmachine, een aparte slaapkamer, een halletje met wasbak en een aparte badkamer met toilet.

Toen we wat waren bijgekomen van het gesjouw reden we naar The Orleans waar we gingen eten bij hun buffet. En alweer smaakte het ons prima.

Ze hebben een grote keus uit Italiaans, Mexicaans, Chinees, Amerikaans, Mongools, saladebar en dessertbar.

Na het eten gingen we in het casino ons geluk beproeven.

Deze test mislukte dus jammerlijk.

Rond 21:30 uur hadden we genoeg vergokt en de vermoeidheid sloeg toe.

We reden terug naar onze suite waar de telefoon en dus ook de internetverbinding (ADSL) nog niet werkte.

In ieder geval heb ik de verslagen al zover klaargemaakt dat ze zo online kunnen worden gezet.

The Emerald Suites Tropicana

3890 Graphic Center Dr.

Las Vegas, NV 89118

Het weer vandaag	28C
Geplande afstand	321 km	201 miles
Vandaag gereden	334 km	209 miles
Totaal gereden	5661 km	3538 miles

26 sep: Las Vegas, NV

Vandaag eens een beetje langer blijven liggen.

Ook deze morgen werkte de telefoon nog niet.

Doordat we zo laat waren misten we het ontbijt en namen we een vroege lunch bij Friday’s in het Orleans Casino.

Een nieuwe gewaarwording voor David.

Hij kwam er achter dat een dag ook zonder eieren kan beginnen.

Rond 13 uur reden we de Strip op om naar de Neon Boneyard te gaan.

Via internet had ik daar een afspraak gemaakt voor een tour om 14:00 uur vandaag.

Een half uur te vroeg kwamen we daar aan.

Ernaast lag de bibliotheek en een museum voor kinderen.

We zijn even bij de bieb gaan kijken of we daar misschien onze mail konden checken.

Alle computers waren echter bezet en we hadden te weinig tijd voor onze afspraak om te wachten tot we aan de beurt zouden zijn.

Als we morgen nog geen internet op de kamer hebben kunnen we nog altijd even terugkomen.

Je kunt hier ook met je eigen laptop gratis internetten, maar die hadden we nu niet bij ons.

We rookten buiten nog een sigaret tot dat het tijd was om het Reed Wipple Center in te gaan voor de tour.

Binnen moesten we eerst een disclaimer tekenen dat de foto’s of film die we maakten van de Neon Boneyard alleen voor privé-gebruik bestemd waren.

We mogen dus geen foto’s hiervan op dit weblog zetten.

Dan maar op deze manier.

Dit is best wel een leuke tour.

We werden gedurende 1 uur rondgeleid over 2 naast elkaar gelegen terreinen die vol lagen met oude neonborden.

Een feest van herkenning.

Oude borden van Algiers, Golden Nugget, Stardust, Treasure Island, Denny’s, teveel om op te noemen.

Leuk om te zien.

De Neon Boneyard behoord tot het Neon Museum.

Ze restaureren ook borden die ze weer plaatsen in Las Vegas.

Zo zijn in Fremont Street al een aantal gerestaureerde neonreclames geplaatst.

Na het bezoek aan de Boneyard zijn we naar Fremont Street in downtown Las Vegas gegaan waar we de gerestaureerde neonreclames, wat winkels en casino’s bezocht hebben.

Rond 19:30 uur zijn we naar de zuidzijde van de Strip gereden.

We wilden het buffet van Alladin nog eens uitproberen.

Dat was ons vorig jaar héél goed bevallen.

Alladin bestaat echter niet meer. Het is nu Planet Hollywood geworden.

Ik kon me nog herinneren dat het buffet van Paris ook heel goed moet zijn.

Dus dat maar eens uitgeprobeerd.

Uit de kunst! Veel keus, lekker eten en heel veel krab!

Het gokken bij Paris was in tegenstelling tot het buffet van een stuk mindere kwaliteit.

De slotmachines slurpten het geld alleen maar op. Uitbetalen, ho maar.

Datzelfde gold ook voor Bellagio, Ceasars Palace, Bill’s Gambling Hall (het oude Bourbon Street) en Bally’s.

Om 2:30 uur vonden we het welletjes en zijn met een stuk lichtere beurs teruggegaan naar onze suite.

The Emerald Suites Tropicana

3890 Graphic Center Dr.

Las Vegas, NV 89118

Het weer vandaag	31C
Geplande afstand	0 km	0 miles
Vandaag gereden	35 km	22 miles
Totaal gereden	5696 km	3560 miles

27 sep: Las Vegas, NV

De telefoon doet het weer. Dus we hebben eindelijk een internetverbinding.

Even de mail gecheckt en nog wat ge-upload.

Daarna was het de hoogste tijd om alles zover mogelijk in te pakken.

Gelukkig hadden we al een deel in Page gedaan, want de slaapkamer hier is niet zo groot.

Toch waren we nog heel wat tijd kwijt eer we dachten dat we het gewicht goed verdeeld hadden. We hadden zo’n draagbare weegschaal bij ons, maar de grote tas was moeilijk te wegen met dat ding.

We besloten het er uiteindelijk maar bij te laten en gingen weer naar Friday’s voor de lunch.

Alweer geen eieren voor David.

Bij Friday’s werden we al herkend.

De bacon cheese burger was van een heel andere klasse dan wat ze bij Mac Drek een hamburger durven te noemen.

Na het eten hebben we de gokkasten bij de Orleans nog een kans gegeven om ons beter gezind te zijn dan eergisteren. Niet dus.

We gingen maar weer eens een kijkje nemen op de Strip.

We kregen in de auto de melding dat het benzineniveau laag was en en regelmatig kwam er een zoemtoon. Om zeker te zijn dat we het laatste stuk naar het inleverpunt niet hoefden te duwen hebben we nog maar 1,5 gallon benzine in de tank gegooid.

De melding en het zoemen bleven we echter houden.

Het was hartstikke druk op de Strip.

We parkeerden de auto na een half uur filerijden op de Strip, weer in de parkeergarage van Paris en wandelden de Strip af in zuidelijke richting.

We probeerden ons geluk weer af te dwingen bij Planet Hollywood, MGM en Tropicana.

Niks, nada, noppes.

De overkant, Excalibur en New York New York haalden we niet meer. Dat werd te laat.

Rond 20 uur wandelden we terug naar Paris voor een tweede ronde van hun buffet.

We hadden daar gisteren nog zoveel lekkere dingen gezien waar we helemaal niet aan toe gekomen waren dat we die vandaag wilden proberen.

En natuurlijk nog wat van die overheerlijke crablegs eten.

Ook de 2^e ronde niks dan lof voor het buffet van Paris.

Maar alweer niet voor hun gokkasten.

Wat het gokken betreft hebben we geen geluk.

Om 23:30 uur trokken we ons maar terug richting onze suite, waar we om 00:15 uur het licht uit deden.

The Emerald Suites Tropicana

3890 Graphic Center Dr.

Las Vegas, NV 89118

Het weer vandaag	32C
Geplande afstand	0 km	0 miles
Vandaag gereden	11 km	7 miles
Totaal gereden	5707 km	3567 miles

28 sep: Las Vegas, NV - Brussel

29 sep: Brussel - Urmond

Na 2 uurtjes slaap ging om 2:20 uur de telefoon met onze wake-up call.

Goed dat David er wakker van werd, want ik sliep door de telefoon en de wekker heen.

De laatste spullen werden ingepakt en om 4 uur ’s morgens gingen we op weg naar Hertz om de auto in te leveren.

Gelukkig was het op de borden goed aangegeven waar de huurauto’s moesten worden ingeleverd, want het was allemaal veranderd in Las Vegas.

Tegenwoordig zitten alle verhuurbedrijven bij elkaar op 1 locatie. Wel mooi.

De afhandeling van het inleveren was zo gebeurd en de auto was snel uitgeladen.

We namen de shuttlebus naar het vliegveld waar we om 4:40 uur al aankwamen.

De drukte bij het inchecken viel reuze mee.

Via een computer kon je zelf al inchecken en werden meteen de boardingpassen geprint.

Toen nog de bagage inleveren.

Waar we al bang voor waren, was inderdaad zo.

De grote tas was een stuk te zwaar. Bijna 5 kg.

We konden er wat uithalen of bijbetalen.

Iets eruit halen was geen optie omdat de andere koffers al precies aan het gewicht waren en de andere tas te klein en vol om nog wat bij te stouwen.

Als extra handbagage was ook geen optie.

Bijbetalen dus.

Dat viel nog mee. Tot 9 kg extra gewicht betaal je bij Continental $25 extra.

Opsturen via de post is duurder.

Toen dat afgehandeld was zijn we eerst buiten nog een sigaret gaan roken.

In Nevada mag je tegenwoordig niet meer roken in sommige publieke ruimtes, dus ook niet meer op het vliegveld. Gelukkig wel nog in de casino’s, maar ook niet meer in de restaurants daar.

Toen het nicotinegehalte weer op peil was hebben we het treintje genomen naar de Gate.

Bij de security was het een drukte van belang.

De rij waarin wij stonden schoot gelukkig goed op.

Eindelijk waren wij aan de beurt. Werden we naar een andere rij gestuurd.

Ja hoor! We werden er weer uitgepikt voor een extra security check.

En deze keer niet alleen David, maar ik had ook zo’n mooie stempel op mijn boardingpass gekregen.

Weer opnieuw in de rij die ditmaal langzamer korter werd dan de vorige.

We waren al bang dat we dadelijk ondanks het vroege opstaan nog het vliegtuig zouden missen.

Tijdens de security check moesten we in een cabine gaan staan waar je pufjes lucht tegen je lichaam kreeg. Dit is geloof ik dat nieuwe X-ray apparaat waarin ze het zelfs kunnen zien als je een scheet laat.

Alle bagage moest weer op de band, de elektronische apparatuur moest allemaal uit de tassen en de schoenen moesten ook weer uit.

Nadat dat allemaal door de X-ray was gegaan werd het handmatig ook nog nagekeken en werd de apparatuur met een papiertje afgeveegd, waarna dat papiertje in een apparaat werd gestopt waar het gecontroleerd werd op sporen van explosieven.

Het enige wat bij ons explosief werd was de vraag of we op tijd bij het vliegtuig zouden zijn.

We werden beiden niet als gevaarlijk betracht en kregen de gaatjes in de boardingpass geknipt als teken dat we de security check met goed gevolg doorstaan hadden.

Gelukkig waren we nog op tijd bij de Gate.

Het boarden verliep voorspoedig en op tijd kozen we het luchtruim.

Veel hebben we niet meegekregen van de vlucht, want de kleppen vielen al gauw dicht.

Volgens schema landden we om 14:50 uur, plaatselijke tijd op Newark.

Onze volgende vlucht vertrok pas om 18:45 uur.

Ruim tijd dus.

Deze keer konden we niet even tussen de vluchten door naar buiten lopen om een sigaret te roken. Naar buiten was geen probleem, maar dan moesten we weer door security om weer naar binnen te mogen.

Wat een gedoe.

Desondanks zijn we toch naar buiten gegaan om te roken.

Het was behoorlijk warm in New York.

Toen weer door de security heen.

Hier gelukkig geen extra controle gehad.

Het ging hier wel een stuk hectischer dan in Las Vegas.

Je kreeg nauwelijks de kans om je schoenen weer aan te doen en je spullen in te pakken.

Terug in de vertrekhal hebben we een broodje gegeten, want het ontbijt tijdens de eerste vlucht was niet echt geweldig.

We konden allemaal weer op tijd aan boord gaan en taxieden richting landingsbaan.

Tijdens het taxiën waren we al in slaap gevallen.

Na een uurtje werden we wakker en stonden nog steeds aan de grond.

Blijkbaar was er ergens op het vliegveld een brand waardoor we niet weg konden.

Meer als een uur later dan gepland vertrokken we pas uit New York.

Verder was het een rustige vlucht en liepen we de achterstand nog iets in.

We landden een half uur te laat in Brussel.

Daarna duurde het nog 1 uur eer we onze bagage terug hadden.

Peter stond ons op te wachten in het regenachtige Brussel en bracht ons in een uurtje tijd weer thuis.

Alweer een Amerika-reis voorbij.

Het weer vandaag	20C (Las Vegas)	18C (Brussel)
Geplande afstand USA	5 km	3 miles
Vandaag gereden	11 km	7 miles
Totaal gereden	5718 km	3574 miles

We vliegen weer met Continental Airlines van Las Vegas via New York naar Brussel .

Las Vegas (LAS) – New York, Newark Intl ny (EWR)

Vluchtnummer: CO 569

Vertrek LAS: 7:00 uur van terminal 1

Aankomst EWR: 14:52 uur aan terminal C

Vliegtijd: 04:52 uur

Vliegtuig: Boeing 737-800

New York, Newark Intl ny (EWR) - Brussel (BRU)

Wachttijd EWR: 03:53 uur

Vluchtnummer: CO 60

Vertrek EWR: 18:45 uur van terminal C

Aankomst BRU: za 29 sep 08:00 uur

Vliegtijd: 07:15 uur

Vliegtuig: Boeing 777

Totale reisduur: 16:00 uur

Totaal mijlen: 5893

Brussel - Urmond

Tot besluit

Ook deze 1^e reis naar Amerika is ons weer goed bevallen.

We hebben weer veel moois gezien. Zowel bekende als nieuwe dingen.

En alweer hebben we een aantal plaatsen op ons lijstje staan waar we nog eens naar terug willen gaan en weer wat nieuwe dingen aan de lijst toegevoegd.

Hoogtepunten van deze reis:

Ons bezoek bij Loek & Gepke
Bisti Badlands
Carlsbad Caverns
De Catwalk
Coal Mine Canyon
Toadstool Hoodoos
White Pockets

Mindere punten van deze reis:

Landschap in het zuiden van New Mexico
Het missen van Lower Antilope Canyon door het weer
Het gokken in Las Vegas

Vreemdste wat we deze reis gegeten hebben:

Rocky Mountain Oysters (dit zijn in plakjes gesneden, gepaneerde en daarna gefrituurde……….stiereballen) Maar ze zijn wel lekker.

Motel met beste service:

Rode Inn & Suites in Springerville, AZ

Slechtste motel:

Motel 6 in Salt Lake City, UT

Wij hopen dat jullie net zo van onze vakantie genoten hebben als wij.

Ik was van plan om nog meer foto’s in de fotoalbums te plaatsen, maar mijn beschikbare ruimte is bijna vol.

Wie meer foto’s wil zien zal ze bij ons moeten komen bekijken.

Bedankt voor de reacties die we gekregen hebben en tot een volgende reis.

Groetjes,

David & Sonja

Amerika 2006
Vakantie | Vakantie | 12 Juli 2007 | 17:35:07

AMERIKA 2006

LOS ANGELES - LAS VEGAS

Reisschema

Dag 1: Urmond - Los Angeles, CA online: 5 sep

Dag 2: Los Angeles, CA - Huntington Beach, CA online: 5 sep

Dag 3: Huntington Beach, CA online: 5 sep

Dag 4: Huntington Beach, CA - San Diego, CA online: 6 sep

Dag 5: San Diego, CA online: 6 sep

Dag 6: San Diego, CA - Indio, CA online: 9 sep

Dag 7: Indio, CA - Lake Havasu City, CA online: 9 sep

Dag 8: Lake Havasu City, CA - Flagstaff, AZ online: 9 sep

Dag 9: Flagstaff, AZ - Gallup, NM online: 10 sep

Dag 10: Gallup, NM online: 11 sep

Dag 11: Gallup, NM - Farmington, NM online: 12 sep

Dag 12: Farmington, NM - Monticello, UT online: 13 sep

USA 2006 Deel 2

Dag 13: Monticello, UT - Moab, UT online: 15 sep

Dag 14: Moab, UT online: 15 sep

Dag 15: Moab, UT - Salina, UT online: 16 sep

Dag 16: Salina, UT - Escalante, UT online: 18 sep

Dag 17: Escalante, UT online: 19 sep

Dag 18: Escalante, UT - Page, AZ online: 20 sep

Dag 19: Page, AZ - Kanab, UT online: 20 sep

Dag 20: Kanab, UT online: 21 sep

USA 2006 Deel 3

Dag 21: Kanab, UT online: 22 sep

Dag 22: Kanab, UT online: 23 sep

Dag 23: Kanab, UT online: 24 sep

Dag 24: Kanab, UT - Mesquite, NV online: 28 sep

Dag 25: Mesquite, NV - Las Vegas, NV online: 28 sep

Dag 26: Las Vegas, NV online: 6 okt

Dag 27: Las Vegas, NV online: 6 okt

Dag 28: Las Vegas, NV - Schiphol online: 6 okt

Dag 29: Schiphol - Urmond online: 6 okt

(TOP)

Dag 1: zaterdag 2 sep
Urmond – Schiphol

Schiphol – Houston, TX

Vluchtnummer: CO 47

Vertrek AMS: 13:55 uur

Aankomst IAH: 17:00 uur aan terminal E

Houston, TX – Los Angeles, CA

Vluchtnummer: CO 47

Vertrek IAH: 19:07 uur van terminal C

Aankomst LAX: 20:36 uur aan terminal 6

We vliegen met Continental Airlines van Schiphol via Houston naar Los Angeles.

Vandaag liep de wekker al om 5:30 uur af.

Het wordt een lange dag.

De laatste spullen voor de reis worden ingepakt en we ontbijten op ons gemak.

We gaan vandaag in estafettevorm naar Schiphol.

Om 7:45 uur staat Peter voor de deur.

De bagage wordt in zijn auto geladen en om 8:00 uur vertrekken we naar Den Bosch.

Om 9:15 uur komen we bij JW en Daisy aan, waar eerst nog koffie en vlaai genuttigd wordt.

Om 10:00 uur wordt onze bagage overgeladen van Peter’s auto in die van JW & Daisy en gaat de reis naar Schiphol verder nadat we afscheid genomen hebben van Peter.

We arriveren rond 11:00 uur op Schiphol.

JW & Daisy brengen ons naar binnen waarna we afscheid van hun nemen om de bagage in te checken.

Gisteren had ik ons al on-line ingecheckt en de boardingpassen uitgeprint, maar omdat de bagage balie niet bemand was moesten we nog een half uur in de in-check lijn staan om de bagage af te leveren.

Dit ging verder probleemloos.

Ook bij de douane konden we na controle van de passen zo doorlopen.

Ik wilde nog parfum kopen in de tax-free shop, maar omdat we een tussenlanding in Amerika hadden, mocht dit niet.

Ook pick-up-on-return was geen optie. Dit is alleen mogelijk bij reizen binnen de EU. Jammer dus.

Om 13:05 uur begon het boarden.

Ook hier waren we zo door de douane heen.

Ik vroeg aan de beveiligingsbeambte of ik een flesje zoutoplossing voor de lenzen mee mocht nemen.

Dat moest de luchtvaartmaatschappij beslissen zei hij.

Hij zei meteen erbij dat wanneer ze het flesje niet opmerkten, we gewoon onze mond moesten houden.

Hoezo verscherpte beveiliging?

Het flesje is dus niet opgemerkt en vrolijk meegereisd naar Amerika.

De vlucht verliep voorspoedig en 10 uur later kwamen we om 17:00 uur in Houston aan.

Daar haalden we onze bagage op en waren we ook weer vlug door de douane. Toen de koffers weer ingecheckt en op weg naar onze Gate.

Onze aansluitende vlucht zou om 21:10 uur vertrekken, maar we hadden al op de boardingpassen gezien dat deze verschoven was naar 19:07 uur.

Omdat alles zo vlug verlopen was met de bagage en de douane haalden we dit gelukkig gemakkelijk.

We zaten schuin achter elkaar deze vlucht, maar we hebben elkaar niet zo zeer gemist omdat we beiden het grootste deel van de vlucht geslapen hebben J

3 Uur later landden we om 20:36 op LAX in Los Angeles.

Hier was alle bagage gelukkig ook goed aangekomen.

We hebben de shuttle van Alamo genomen naar het autoverhuurbedrijf.

Daar werd de gewonnen tijd door de vervroegde vlucht weer teniet gedaan.

We hebben meer als een uur in de rij gestaan eer we aan de beurt waren.

De formaliteiten gingen vlug en we stonden zo buiten waar we zelf een auto konden uitzoeken uit 2 rijen.

We hebben een zilvermetallic Chevrolet Trailblazer LS uitgezocht. Eenzelfde auto als we vorige keer hadden.

M.b.v. het navigatiesysteem van Microsoft Streets en Trips op de laptop hadden we ons motel zo gevonden.

Het werkt perfect.

Om 23:00 uur waren we op onze kamer.

Eerst werden de 1^e benodigdheden uitgepakt en een uurtje later zijn we bij Denny’s, naast het motel, nog wat gaan eten.

Om 01:30 uur kukelden we doodvermoeid in bed.

Travelodge Hotel at LAX airport

5547 W Century BLvd

Los Angeles, CA 90045

310-649-4000

$ 79.95 (excl tax)

Het weer vandaag

NL: 17 C

Los Angeles: 30 C

Vandaag gereden

2 Km

1 Miles

Totaal gereden

2 Km

1 Miles

(TOP)

Dag 2: zondag 3 sep

Los Angeles, CA – Huntington Beach, CA

Ondanks de lange dag gisteren waren we vanmorgen al om 5:30 uur wakker. Jetlag.

Na de ochtendrituelen zijn we naar Denny's gegaan en hebben ons deze keer tegoed gedaan aan het grand slam ontbijt met spek, eieren, worstjes en pancakes.

Na dit zware werk hebben we ons boeltje bij elkaar gepakt en hebben we uitgecheckt bij het motel.

De auto werd ingeladen en toen was het kijken hoe we van de parkeerplaats afkwamen.

De parkeerplaatsen waren behoorlijk eng, zeker voor Amerikaane maatstaven.

We kregen aanwijzingen van een hulpvaardig koppel, en na een keer of 20, en cm voor cm, voor- en achteruit gestoken te hebben, is het toch zonder blutsen gelukt.

Ons navigatiesysteem leidde ons weer feilloos door het verkeer naar Huntington Beach.

Klokslag 12 uur stonden we bij Judy en Paul voor de deur.

Het was een hartelijk weerzien met Judy en we maakten kennis met haar man.

Later die middag zijn we met z'n 4en naar de beach gegaan.

In de cabrio van Judy. Natuurlijk met de kap naar beneden en alle 4 een pet op het hoofd in de stralende zon.

Californischer kan het toch niet?

Het was gezellig druk aan het strand, met allemaal kraampjes.

Alles al voorberijdingen voor Labor Day morgen.

Toen we de boel bezichtigd hadden en nog 2 antiekzaken hadden bezocht zijn we teruggereden naar hun huis.

Judy en ik hebben de voorbereidingen voor het eten gedaan en Paul ontpopte zich als kok.

Er werden behoorlijk grote steaks op de BBQ gelegd.

We lieten ons het eten onder het genot van een wijntje en biertje, goed smaken.

De rest van de avond werd gevuld met het bekijken van foto's en om 21 uur gingen we naar bed.

Het weer vandaag

dik 30 C

Vandaag gereden

53 Km

33 Miles

Totaal gereden

55 Km

34 Miles

(TOP)

Dag 3: maandag 4 sep

Huntington Beach, CA

Vandaag liep om 6:30 uur de wekker af.

We moesten vroeg eruit omdat we om 8:15 uur in Newport Beach moesten zijn.

Na het ontbijt vertrokken we.

Deze keer namen we de SUV van Paul.

We kwamen mooi op tijd in Newport Beach aan en haalden de gereserveerde tickets voor de Catalina Flyer op.

Om 9:00 uur konden we aan boord en voeren in 1:15 uur naar Santa Catalina Island waar we vandaag de dag door zullen brengen.

Onderweg zagen we nog een dolfijn.

Ondanks de vrij kalme oceaan waren er nog genoeg mensen die onderweg hun ontbijt kwijt raakten.

Wij 4en hadden gelukkig nergens last van.

Rond 10:30 uur meerden we in de haven van Avalon aan.

Daar namen we de Inland Adventure Tour.

Een 2 uur durende bustocht over het eiland.

Onderweg zagen we nog enkele bizons.

Het eiland is behoorlijk heuvelachtig en heeft een woestijnklimaat.

Na de bustocht hebben we rondgewandeld in Avalon en nog wat gedronken op een terras.

Avalon is ontzettend toeristisch.

Veel winkels, restaurants en hotels en behoorlijk prijzig.

Leuk om eens gezien te hebben, maar niet direkt onze smaak.

Veel te druk.

De ferry terug vertrok om 16:30 uur.

Om 15 uur waren we bij de haven waar al een behoorlijke rij mensen te wachten stond.

We hebben ons maar aangesloten in de brandende zon en om 16:00 uur konden we eindelijk aan boord.

De boot was nog voller dan op de heenweg door alle zomergasten die het eiland weer verlieten.

Labor Day wordt in Amerika gezien als het onofficiele einde van de zomer.

Veel zomeractiviteiten worden na deze dag dan ook gestaakt.

Om 18 uur waren we weer terug in Newport Beach.

We hadden allen goede honger gekregen van de oceaanlucht en reden naar het Crackpot restaurant in Long Beach.

Dit is een seafood restaurant waar het eten op een bijzondere manier geserveerd wordt.

Jammergenoeg was de kreeft op en moesten we ons tevreden stellen met krab en garnalen.

De tafel werd bedekt met papier en de kommen met krab, garnalen, stukken maiskolf en aardappelen werden op de tafel omgekiept.

Ieder kreeg een plank, een hamer, 2 verschillende maten vorken en een tang als gereedschap.

Verder kreeg iedereen een soort slabber om.

De lege kommen werden op de grond geplaatst en het feest kon beginnen.

Met behulp van de hamer en tang kon je de krabbepoten kraken en de schalen gingen weer terug in de kommen.

Een heerlijk geknoei en het smaakte voortreffelijk.

Je moest wel werken om je maal naar binnen te krijgen.

Om 21 uur was de strijd gestreden en de tafel op wat aardappelen na leeg.

Hierna ging het weer huiswaarts.

Op het strand zag je overal kampvuren ter afsluiting van de zomer.

We hebben het vanavond ook niet laat gemaakt .

We hebben al afscheid genomen van Paul, want die moet morgen vroeg naar zijn werk en om 10 uur lagen we weer in bed.

Het weer vandaag

35 C

Vandaag gereden

0 Km

0 Miles

Totaal gereden

55 Km

34 Miles

(TOP)

Dag 4: dinsdag 5 sep

Huntington Beach, CA – San Diego, CA

Om 7:30 uur waren we alle 3 weer fris gewassen en klaar voor een nieuwe dag.

Paul was al naar zijn werk.

Met z'n 3en hebben we rustig ontbeten en daarna werd het tijd om de spullen weer bij elkaar te rapen.

Na nog wat laatste foto's van het huis gemaakt te hebben, namen we afscheid van Judy en om 10 uur vertrokken we richting San Diego.

ONS AUTOOTJE

Eerst hebben we een stop gemaakt bij Vons supermarkt en hebben we de koelbox volgeladen met water en Mountain Dew.

Langs de kust over Highway 101 zijn we rustig naar het zuiden afgezakt.

De 2e stop was bij het visitorcenter in Oceanside.

Daar vonden we een folder van een grote antiekmall in Solana Beach.

Dat was het bezichtigen waard dachten we.

Helaas was de tent op dinsdags gesloten merkten we toen we daar voor de deur stonden.

Jammer, maar helaas.

En verder ging het weer naar het zuiden.

In Encenitas hebben we nog een verlate lunch genomen.

Rond 16:30 uur arriveerden we bij ons motel in Mission Valley.

Van buiten leek het niet veel bijzonders, maar de kamer is netjes, groot en schoon.

We besluiten om vandaag niet meer naar downtown San Diego te rijden.

Ik ben eindelijk aan het reisverslag begonnen.

Rond 20 uur zijn we naar het Mission Valley Center gereden om een heerlijke steak te eten bij het Outback Steakhouse.

Na het eten hebben we nog wat rondgewandeld in de mall.

Het was echter net sluitingstijd. Dat was dus goedkoop shoppen.

Morgen halen we de schade wel in.

Super 8 Motel Mission Valley Qualcomm

Hwy 8 & Mission Gorge Road

San Diego, CA 92120

619-281-2222

$ 0

2 gratis overnachtingen met punten van Triprewards

Het weer vandaag

29 C

Vandaag gereden

182 Km

114 Miles

Totaal gereden

237 Km

148 Miles

(TOP)

Dag 5: woensdag 6 sep

San Diego, CA

Vandaag hebben we de schade van gisteren meer dan voldoende ingehaald.

We shopped till we dropped.

De dag begon uiteraard weer eens met een uitgebreid ontbijt.

Hiervoor zijn we weer naar het Mission Valley Center gereden, omdat bij het motel niks in de buurt ligt.

Het ontbijt werd verorberd bij Ruby's Diner.

Dit is een restaurantketen met diners in jaren 50 stijl.

We zijn na het eten richting Horton Plaza gereden en vonden vrij vlug een parkeerplaats midden in het centrum.

Parkeren is in de grote steden niet goedkoop. We moesten $12 betalen voor de hele dag.

Als 1e besloten we om het gaslamp quarter te bezichtigen.

Dit viel ons wat tegen.

Overal werd gebouwd of verbouwd.

Het leek Geleen wel.

Onderweg hebben we nog een terrasje gepikt. Het was prima terrasweer.

Na 2/3 van het quarter bekeken te hebben vonden we het genoeg en zijn toen naar Horton Plaza gegaan.

Dit is een gezellig winkelcentrum met leuke shops.

We waren al een uur zoet in de 1e zaak die we binnen liepen.

Een CD-zaak. Hier vonden we het nodige naar onze gading.

Bij Macy's kocht ik de parfum die ik op Schiphol niet kon kopen aan dezelfde prijs als in de taxfree shops.

We hebben ook al de 1e kadoos voor de thuisblijvers gescoord.

Rond 18 uur zijn we richting auto gewandeld, waarna het weer richting Mission Valley Center ging.

Daar heb ik wat scrapbook-materiaal bij Michaels ingeslagen.

Ondertussen was het al 20 uur geworden en onze magen begonnen zich te roeren.

We hebben ze gevuld bij het Gordon Biersch Brewery Restaurant aan de Mission Valley Road.

Dit is een micro-brouwerij met restaurant.

Een behoorlijk groot ding waar het goed druk was.

Het eten was dan ook uitstekend. Een aanrader.

Na het eten ging het weer huiswaarts en konden we onze vermoeide voeten eindelijk rust gunnen.

Super 8 Motel Mission Valley Qualcomm

Het weer vandaag

29 C

Vandaag gereden

30 Km

19 Miles

Totaal gereden

267 Km

167 Miles

(TOP)

Dag 6: donderdag 7 sep

San Diego, CA – Indio, CA

Vanmorgen zijn we om 9 uur uit het motel vertrokken.

Zo’n motelrekening willen we altijd wel krijgen.

2 Gratis overnachtingen dankzij de punten die we met andere motelovernachtingen bij elkaar gespaard hadden.

We zijn bij het motel Interstate 8 opgereden richting het oosten.

Bij El Mesa, een buitenwijk van San Diego, zagen we langs de highway een Denny’s liggen.

Daar zijn we gaan ontbijten.

Na het eten ging het verder via de I8 tot afslag 40.

We draaiden de CA-79 op naar Julian.

Deze weg hebben we 13 jaar geleden ook gereden, maar je kan veel vergeten in 13 jaar.

Wij herkenden in elk geval niks, hoewel het een mooie route door de heuvels was.

Julian herkenden we wel.

Het is een oud mijnwerkersstadje dat tegenwoordig van de toeristen en de appeltaarten leeft.

Rond het middaguur kwamen we daar aan en hebben 1,5 uur in het stadje rondgewandeld en nog op een terrasje gezeten.

Om 13:30 uur ging het weer verder via de CA-78 naar het Anza-Borrego Desert State Park.

Het was bloedje heet. De temperatuur liep tegen de 40 C.

In het park zijn we hier en daar gestopt om foto’s te maken, maar het was beter vertoeven in de door de airco gekoelde auto.

Langs de Salton Sea zijn we naar Indio en Palm Desert gereden.

We hadden voor vandaag nog geen slaapplaats besproken.

In een couponnenboekje vonden we een bon voor een kamer in de Holiday Inn Express in Indio. Met deze bon kregen we een mooie, grote kamer voor $44 (excl tax).

Vlakbij het motel ligt het Fantasy Springs Resort Casino.

Rond 19 uur zijn we daar gaan eten bij het Fresh Grill Buffet.

Een uitstekend buffet met Braziliaanse, Mexicaanse, Italiaanse, Aziatische en Amerikaanse gerechten.

We zijn na het eten alvast gaan oefenen voor Las Vegas in het casino.

We moeten nog veel oefenen…..

Holiday Inn Express

84096 Indio Springs Dr

Indio, CA 92201

holidayexindio@aol.com

$ 44,00 per nacht (ex tax) met coupon

Julian, CA

2,95 $ / Gallon

Het weer vandaag

38 C

Vandaag gereden

285 Km

178 Miles

Totaal gereden

552 Km

345 Miles

(TOP)

Dag 7: vrijdag 8 sep

Indio, CA – Lake Havasu City, CA

Vandaag werden we pas na 8 uur wakker.

De 1^e keer deze vakantie.

Toen we eindelijk klaar waren heb in de lobby van het motel geprobeerd om het verslag te versturen.

In onze kamer hadden we een zwak signaal dat constant verbrak waardoor het uploaden niet lukte.

In de lobby was het signaal niet beter, dus het uploaden moet wachten tot vanavond of morgen.

Naast het motel ligt een Mexicaans / Amerikaans restaurant waar we ontbeten hebben.

Het was al 11 uur toen we uit Indio vertrokken.

We reden via de I10 naar het oosten tot de afslag naar het Joshua Tree National Park.

Bij de ingang van het park troffen we een Nederlands koppel.

Om 12 uur kwamen we aan bij het visitorcentrum.

Het werd net gesloten voor de middagpauze. Wat een timing.

We konden zelfs geen entree betalen. Dat moesten we maar doen als we het park uitreden.

Dit is ons 3^e bezoek aan dit park, maar de vorige keer is alweer wat jaartjes geleden.

We zijn door het park naar de Hidden Valley gereden met een aantal fotostops onderweg.

Vanaf de Hidden Valley hebben we een dirtroad terug genomen naar de Jumbo Rocks.

Daar hebben we nog een tijdje rondgewandeld. De temperatuur was hier beter als in Indio en er blies een verkoelende wind.

Rond 15 uur reden we het park weer uit en kochten bij de uitgang een National Park pas voor $ 50.

Hiermee hebben we 1 jaar lang toegang tot alle nationale parken.

We bezochten nog even het visitorcenter in 29 Palms.

Van hier uit ging het weer oostwaarts via de CA-62 dwars door de woestijn.

De eerstvolgende plaats die we tegenkwamen was Vidal Junction, 100 miles verderop.

De tank was ver leeg dus vonden we het wel zo prettig dat daar een tankstation was.

Minder prettig was de prijs voor de benzine daar. $ 3,59 / Gallon.

We hebben de tank maar voor de helft gevuld.

Meer dan genoeg om Lake Havasu City te bereiken.

Met de dure benzine reden we verder naar Parker in Arizona.

De bedoeling was om hier de Colorado rivier over te steken.

We kwamen bij een splitsing, rechts naar Parker en rechtdoor naar de Parker dam en Lake Havasu.

We zijn rechtdoor gereden, maar er kwam maar geen brug en we bleven aan de westkant van de rivier rijden.

Eindelijk kwamen we bij de Parker dam aan en daarover konden we de rivier oversteken.

Verder ging het noordwaarts over de AZ-95 naar Lake Havasu City.

Die plaats is sinds 1993 flink gegroeid.

Ook hier hadden we nog geen kamer besproken, maar zagen al vlug een Ramada Inn liggen.

Na wat vragen en praten kregen we een korting van $ 20 op de motelkamer.

We kregen een kamer met zicht op het meer.

Dat klinkt leuk, maar van het meer zie je in de verte een beetje, in tegenstelling tot de grote doorgaande weg die vlak voor de deur ligt.

Gelukkig valt het verkeerslawaai best wel mee als je de airco aanzet

Tegenover het motel zijn we bij de pizzahut gaan eten.

Toen de pizza kwam zat hij vol met olijven, terwijl we gevraagd hadden om die eraf te laten.

Oops!

Dan moesten we even wachten dan werd een nieuwe gebakken.

Om 20 uur konden we eindelijk gaan kauwen.

Omdat we zolang hadden moeten wachten vanwege de foute pizza kregen we het eten voor de halve prijs.

In dit motel hebben we geen internet op de kamer, dus proberen we morgen maar in de lobby of we het weblog kunnen bijwerken.

Ramada Inn
271 S. Lake Havasu Avenue

Lake Havasu City, AZ 86403
$ 79 per nacht (ex tax)

Vidal Junction, CA

3,59 $ / Gallon

Het weer vandaag

30 - 35 C

Vandaag gereden

389 Km

243 Miles

Totaal gereden

941 Km

588 Miles

(TOP)

Dag 8: zaterdag 9 sep

Lake Havasu City, CA – Flagstaff, AZ

De internetverbindingen zijn de laatste 2 dagen waardeloos.

Eergisteren te zwak signaal.

Gisteren geen bereik.

Vanmorgen na het uitchecken nogmaals geprobeerd in de lobby.

Lukte ook niet.

Hopelijk gaat het vanavond lukken.

Na de mislukte poging vanmorgen zijn we vertrokken uit het motel en hebben we eerst getankt.

De benzine kost hier $ 2,59. $ 1 goedkoper dan gisteren.

Daarna zijn we op zoek gegaan naar een restaurant.

Het begint misschien saai te worden voor jullie, maar het werd alweer een Denny’s.

Je kan daar nu eenmaal goed eten.

Na het ontbijt zijn we nog even naar de Wal-Mart geweest en toen ging het op weg naar Oatman.

We volgden de AZ-95 naar het noorden tot de I40.

De I40 namen we naar het westen tot de afslag naar Oatman.

Daar kwamen we weer op de historic Route 66.

Een mooie route door de heuvels.

In Oatman was het bijzonder druk. Misschien ook omdat het weekend is.

Heel wat anders dan 13 jaar geleden.

Toen konden we op ons gemak door het dorpje wandelen.

De wilde ezels die normaal in het stadje rondlopen waren nu niet te zien.

Na een tijdje rondgewandeld te hebben reden we de kronkelende Route 66 verder af tot Kingman.

Vanwege het tijdstip besloten we om verder te rijden over de I40 naar Flagstaff.

In Seligman zijn we even van de I40 af gegaan om de Snow Cap Drive-Inn te bezoeken.

We wilden daar gaan eten, maar het was niet open.

Jammer. Het moet een aparte ervaring zijn om daar te eten. Ze serveren daar bv dode kip en je krijgt licht gebruikte servetten. Gewoon fun.

We hebben toen gegeten bij het Roadkill Cafe.

In Seligman is de sfeer van de oude Route 66 goed bewaard gebleven.

Rond 18:30 uur zijn we via de I40 verder gereden naar Flagstaff.

Daar vonden we bij Ramada Limited een kamer.

Met high speed internet acces.

Behalve in onze kamer natuurlijk.

Weer een zwak signaal

Gelukkig kon ik in de lobby wel het weblog bijwerken.

Ramada Limited

230 E. Lucky Lane

Flagstaff, AZ 86004

$ 55 per nacht (ex tax) met coupon

Lake Havasu City, AZ

2,59 $ / Gallon

Woody's

Het weer vandaag

30 - 25 C

Vandaag gereden

374 Km

234 Miles

Totaal gereden

1316 Km

822 Miles

(TOP)

Dag 9: zondag 10 sep

Flagstaff, AZ – Gallup, NM

Na de ochtendrituelen, het uitchecken uit het motel, het checken van de mail en het ontbijt bij Denny's naast het motel zijn we op weg gegaan naar het oosten via de I 40.

Het stond niet op de planning, maar omdat we toch in de buurt waren hebben we een bezoek gebracht aan de Meteor Crater.

We dachten dat we er vanaf de weg wel een blik op konden werpen.

Dit was echter niet het geval.

Dus toen maar de $15 entree per persoon betaald omdat we toch voor de deur stonden

We bekeken de krater en bezochten het museum.

We reden weer terug naar de I 40 en vervolgden onze weg tot de afslag van Winslow.

Hier reden we weer de Route 66 op.

We zochten de "Corner in Winslow, Arizona".

The Eagles zingen in hun song "Take it easy" over juist ja, de corner in Winslow, Arizona.

Op een hoek van Route 66 staat dus een beeld op de corner.

Daar moest onze Eagles-fan dus even bij gaan staan.

We hopten weer de I 40 op na dit korte bezoek aan Winslow tot aan Holbrook.

Hier namen we de afslag naar het Petrified Forest N.P. .

We hebben enkele korte trails gelopen en weer veel plaatjes geschoten.

De versteende bomen zijn mooi om te zien.

Het landschap met de kale heuvels en het prairyland heeft veel weg van de Badlands in South-Dakota.

Het laatste stuk van de route door het park voert langs de Painted Desert.

Mooie kleurschakeringen in het landschap.

Op heldere dagen kan je de bergen, 193 km ver weg, zien.

Tegen sluitingstijd verlieten we het park en zijn zonder verder stoppen doorgereden naar Gallup, New Mexico.

Hier vonden we vlug een kamer bij een Econolodge.

En hoera, hier hebben we een perfecte internetverbinding.

Gegeten hebben we bij de Olympic Kitchen schuin tegenover het motel.

Econolodge

3101 W. US Highway 66

Gallup, NM

$ 35 per nacht (ex tax) met coupon

Flagstaff, AZ

2,76 $ / Gallon

Conoco

Het weer vandaag

26 C

Vandaag gereden

362 Km

226 Miles

Totaal gereden

1677 Km

1048 Miles

(TOP)

Dag 10: maandag 11 sep

Gallup, NM

Vandaag hadden we shoppen in Gallup op het programma staan.

Dit hebben we geschrapt.

Toen we gisteravond op zoek waren naar een restaurant zagen we al dat Gallup niet veel bijzonders was.

Maar we hebben een goed alternatief gevonden.

Gisteren hebben we 1 uur verloren omdat het in New Mexico 1 uur later is dan in Arizona.

Daardoor was het vanmorgen later voor ons dan de afgelopen dagen.

Toen we dan toch eindelijk de deur uitgingen zijn we eerst gaan tanken en hebben de lijken van de voorruit gewassen. Het waren maar insectenlijken hoor.

We zijn de Route 66 weer afgereden op zoek naar een plaats om te brunchen.

Het was al te laat voor ontbijt.

Om 12 uur zaten we aan tafel bij het Avalon Restaurant. Het smaakte prima.

Daarna gingen we weer op weg via de I 40 naar het oosten.

Bij Grants verlieten we de I 40 om scenic byway NM-53 te rijden.

De weg voerde on door het El Malpais National Monument.

Dit was ooit een vulkanisch gebied en hier zijn nog verschillende lavastromen te zien.

Even buiten El Malpais zijn we naar de Bandera Volcano en de Ice Cave geweest.

Het eerste zijn we omhoog gelopen naar de kraterrand van de vulkaan.

Daar had je een mooi uitzicht op de krater.

Terug bij het visitor center zagen we een aantal kolibris.

Vanaf het visitorcenter liepen we de 2e trail naar de Ice Cave.

In een ingestorte lava-gang is een grot waar de temperatuur nooit boven de 0 C uit komt.

In de grot, die bereikbaar is via 70 trappen omlaag, is een constant bevroren meertje en hangen ijspegels aan de wand.

Tijdens het afdalen voelde je het kouder worden.

Was wel even lekker om af te koelen, maar na en tijdje kregen we het toch fris en zijn we weer teruggewandeld naar de auto.

De NM-53 voerde ons verder naar het El Morro National Monument.

Hier kan je ook 2 trails wandelen.

1 Voert je helemaal omhoog op de bluff (grote rots) en de andere loopt onderlangs en hier kan je verschillende inscripties in de rotsen zien van de indianen die hier ooit leefden en van de spanjaarden en 1e pioniers die hier langsgetrokken zijn.

We waren echter te laat bij El Morro om de trails te kunnen lopen voor sluitingstijd.

We reden verder naar Zuni.

Deze plaats ligt in het Zuni reservaat.

Tegen 18 uur kwamen we hier aan.

De Zuni indianen leven behoorlijk armoedig. Het enige mooie aan het dorp was de omgeving.

Daar hier om 18 uur ook aales gesloten was, zijn we omgedraaid en teruggereden naar Gallup.

Onderweg hebbn we nog een regenbui gehad.

De 1e deze vakantie.

Hopenlijk ook de laatste.

Toen we vanmorgen uit Gallup wegreden zagen we toevallig nog een Denny's restaurant.

Daar het aanbod van restaurants in Gallup behoorlijk tegenvalt hebben we hier na terugkomst in Gallup gegeten.

Rond 20:30 uur waren we weer terug op onze kamer.

Econolodge

3101 W. US Highway 66

Gallup, NM

$ 35 per nacht (ex tax) met coupon

Gallup, NM

2,56 $ / Gallon

Thriftway

Het weer vandaag

25 C

Ice Cave: 0 C

Vandaag gereden

312 Km

195 Miles

Totaal gereden

1989 Km

1243 Miles

(TOP)

Dag 11: dinsdag 12 sep

Gallup, NM – Farmington, NM

Om 9 uur checkten we vanmorgen uit het motel.

Weer eerst gaan tanken en lijkjes schrobben.

Vandaag waren we wel op tijd voor het ontbijt dus, je raad het al, weer naar Denny's.

Met een volle maag hebben we eerst nog wat winkels met indiaanse kunst bezocht.

De creditcards bleken weer erg nuttig te zijn.

Na bij de supermarkt nog water en mountain dew te hebben ingeslagen zijn we rond 13:30 uur uit Gallup vertrokken.

Via de I 40 reden we weer richting oosten tot afslag 53.

Daar namen we de NM-371 naar het noorden.

Bij milepost 70 was de afslag naar de Bisti Badlands via weg 7297.

Het is een brede gravelweg die ook met een gewone auto goed te rijden is.

Na 2 mile kwamen we bij een splitsing en sloegen links af.

Na nogmaals 2 mile zouden we bij een parkeerplaats komen bij de Bisti Badlands.

Deze konden we echter net niet bereiken omdat de weg geblokkeerd werd door een graafmachine.

Vlak voor de parkeerplaats is een wash (rivierbedding) waar ze bezig waren om een nieuwe drainagebuis te plaatsen waar de weg loopt.

Eind van de week zouden ze klaar zijn.

Zolang konden wij echter niet wachten.

We parkeerden de auto voor de wash naast een andere auto.

De eigenaren van die auto kwamen op dat moment net terug van hun hike door de Bisti Badlands.

We hebben even met ze gesproken over hun ervaringen daar.

Toen zij vertrokken waren hebben wij onze spullen en een paar flessen water gepakt en zijn de Badlands ingetrokken.

De zon brandde goed op onze hoofden en we waren blij met de petten.

Voor ons was een brede vlakte die aan weerszijden omzoomd werd door kale heuvels in grijze en rode kleurschakeringen.

We staken de vlakte over naar het noorden tot de 1e heuvels.

Daar hebben we de wash van water voorzien, want sinds Gallup hebben we geen toilet meer gezien.

Achter de 1e heuvels liep een hek waarlangs we naar het oosten gelopen zijn.

Ondertussen keken we goed om ons heen om ons te blijven oriënteren.

Er lopen geen trails door de Bisti Badlands, je moet zelf je weg zoeken.

We kwamen weer bij de vlakte die we weer overgestoken zijn.

Aan de overkant liepen we weer tussen de verschillende heuvels door.

Sommige paden liepen dood. Dus omdraaien en de volgende canyon in.

Opeens zagen we boven op een aantal heuvels een hoodoo.

Dit zijn rotsen die uitzien als een paddestoel.

De zachtere onderlaag is door erosie afgesleten en bovenop ligt een steen van een hardere steensoort die de onderlaag afdekt.

We zijn daar naar boven geklauterd en tussen de vreemdgevormde rotsen doorgewandeld.

Hier hadden we eindelijk wat schaduw.

Vanaf deze hogere rotsen konden we de auto weer zien staan en konden in een rechte lijn over de vlakte weer naar de auto terugwandelen.

We hadden hier 2 uur rondgewandeld zonder een mens te zien.

Terug op de parkeerplaats waren de werklui ook al vertrokken.

Het is een schitterend gebied waar nog veel te zien valt en komt zeker op ons lijstje voor een volgende keer.

We reden de gravelweg weer terug naar de NM-371 en reden verder naar Farmington, NM.

Daar hebben we een kamer genomen in de Days Inn waar we vorig jaar ook overnacht hebben.

We zijn gaan eten bij de Red Lobster waar we steak en natuurlijk lobster (kreeft) genomen hebben.

Days Inn

1901 E. Broadway

Farmington, NM 87402

$ 59 (ex tax)

Gallup, NM

2,56 $ / Gallon

Thriftway

Het weer vandaag

30 C

Vandaag gereden

298 Km

186 Miles

Totaal gereden

2287 Km

1429 Miles

(TOP)

Dag 12: woensdag 13 sep

Farmington, NM – Monticello, UT

We werden pas om 9:15 uur wakker vandaag.

Later dan we gewild hadden.

Via internet hebben we alvast een kamer gereserveerd bij de Days Inn in Monticello.

Kwam beter uit dan een motel in Blanding en ligt ook nog dichterbij Canyonlands.

Gisteravond hadden we alweer een Denny's gezien, dus daar zijn we gaan ontbijten.

De serveersters hadden hun dag niet.

Eerst hoorden we serviesgerinkel achter ons en even later liet een serveerster een groot dienblad volgeladen met vuile borden en glazen uit haar handen vallen.

Gelukkig ging met ons eten niks mis.

Het duurde wel allemaal wat langer dan normaal.

Het was dus al 11:30 uur eer we uit Farmington vertrokken.

Via de 491 zijn we naar het noorden gereden naar Colorado.

Net buiten Cortez zijn we bij een antiekzaak gestopt.

We wilden toch even de benen strekken.

Na een half uurtje rondgeneusd en weer wat geld uitgegeven te hebben zijn we verder gereden.

Een stuk verder waren ze aan de weg aan het werken en moesten we zo'n 15 minuten wachten eer we verder mochten.

Van Colorado reden we Utah in.

Bij de 191 reden we naar het noorden.

Om 15 uur kwamen we eindelijk in Monticello bij het motel aan.

Na het inchecken zijn we via de 191 noordelijk richting Canyonlands gereden.

Bij Church Rock zijn we afgeslagen naar de 211.

Een mooie route naar Canyonlands.

We kwamen langs Newspaper Rock.

Een rotswand waar indiaanse tekens op staan.

Deze "krant" hebben we 3 jaar geleden al gelezen dus zijn we er deze keer langsgereden.

Bij het visitor center van het park hebben we informatie gevraagd over een route die we wilden rijden naar de Colorado River Overlook.

Volgens de ranger konden we met onze SUV maar tot halverwege de route rijden..

Voor de rest was een high-clearance auto nodig.

De rest lopen was geen optie vanwege het itjdstip.

Volgende keer maar.

We vonden nog een andere dirtroad die we konden rijden naar het Needles District.

Om die te rijden gingen we weer het park uit en sloegen af op de Lockhart Bassin Road.

De weg was vrij redelijk.

Na 3 miles kwamen we bij een wash waar wat water in stond.

We zijn daar doorheen gereden en volgden het pad naar links.

Dit liep na een een aantal meter dood.

We hebben Navje (het navigatiesysteem) erbij gepakt en volgens de kaart zaten we op de verkeerde weg die inderdaad dood liep.

We zijn dus omgekeerd en teruggereden naar de 211.

Er was echter geen afslag meer.

Blijkbaar zat Navje toch fout.

In San Diego leek het op een gegeven moment ook alsof we aan het spookrijden waren op de highway terwijl we op een weg reden die parallel aan de highway liep.

We gingen weer terug richting Monticello.

Onderweg moesten we nog een paar keer remmen voor vogels, koeien en paarden die op de weg liepen.

In Monticello zijn we gaan eten bij het MD Ranch Cookhouse voor we terug gingen naar het motel.

Niet zo geweldig.

Days Inn

549 N. Main

Monticello, UT 84535

Monticello, UT

2,99 $ / Gallon

Woody's

USA 2006 Deel 2
Vakantie | 16 September 2006 | 05:53:49

Dag 13: donderdag 14 sep

Monticello, UT - Moab, UT

Vandaag waren we er vroeg bij.

Om 8:30 uur hadden we al uitgecheckt.

We hebben ons 1e slechte ontbijt gehad bij het Spurs restaurant.

Absoluut geen aanrader.

Na het ontbijt zijn we via de 191 naar het noorden gereden en zijn afgeslagen naar de Needles Overlook.

Bij de Overlook heb je een uitzicht over het Needles District van het Canyonlands N.P.

We zijn een stuk langs de rand van de canyon gelopen.

Er stond een behoorlijke wind die je de adem afsneed.

Toen we het daar gezien hadden zijn we dezelfde weg terug gereden en hebben de afslag naar de Anticline Overlook genomen.

Deze 17 mile lange weg was onverhard, maar wel goed te rijden.

Ook daar zijn we een stuk langs de rand gewandeld.

Van de Overlook had je uit zicht op de Colorado River en zag je enkele bassins van de Potash zoutfabriek.

De hele dag was het al bewolkt, maar nu zagen we in de verte behoorlijk donkere wolken waar flinke buien uit vielen.

Het werd tijd om terug te rijden naar de grote weg.

We reden grotendeels om de onweersbuien heen.

We kregen slechts enkele druppels mee van de rand van het wolkenfront.

Terug op de 191 reden we weer in de zon.

We stopten bij Hole in the Rock waar we de tour hebben gedaan.

Hole in the Rock is een woning die door een echtpaar in de rotsen is gemaakt.

Het is wel leuk om te zien ondanks dat het een tourist-trap is.

We reden weer verder naar Moab.

De buien hadden zich ondertussen flink uitgebreid.

Om 15 uur waren we in ons motel.

Het weer zag er helemaal niet goed uit.

Het had geen zin om vandaag naar Delicate Arch te hiken.

We zijn in plaats daarvan gaan winkelen in Moab.

Van al dat winkelen krijg je honger dus gingen we naar een restaurant waar we 13 jaar geleden uitstekend hadden gegeten.

Het was erg druk en we zouden 1 uur moeten wachten op een tafel.

We hebben toen maar een reservering voor morgen gemaakt en zijn toen naar Zax gegaan.

Ook daar stonden de mensen in de rij, maar door een foutje van een serveerster hadden we binnen 5 minuten een tafel. Dan ga je natuurlijk niet klagen.

Rond 20 uur waren we weer terug in het motel.

Vandaag is het wasdag.

De 1e keer voor ons in Amerika. Binnen 1,5 uur hadden we alles gewassen, gedroogd en gevouwen en daarna hebben we de koffers opnieuw ingepakt.

Super 8 Motel - Moab

889 North Main

Moab, UT 84532

$ 150,98 (ex tax) / 2 nachten

Het weer vandaag

25 C

Vandaag gereden

226 Km

141 Miles

Totaal gereden

2893 Km

1808 Miles

(TOP)

Dag 14: vrijdag 15 sep

Moab, UT

Afgelopen nacht heeft het flink geonweerd.

Vanmorgen was het weer zwaar bewolkt en het regende af en toe.

Het ziet er niet naar uit dat we de Shäfertrail kunnen rijden.

We zijn wat later opgestaan en zijn op ons gemak gaan ontbijten.

Naast het motel ligt een Denny's. De keus was dus snel gemaakt.

Het weer klaarde een beetje op en rond 11 uur reden we toch maar naar het Canyonlands N.P.

Bij het visitorcenter hebben we geïnformeerd naar de toestand van de Shäfertrail.

We hadden geluk. De trail was open en in goede staat.

De Schäfertrail is een onverharde weg die aan het begin in scherpe bochten van de rand van de canyon langs de rotswanden omlaag leidt.

De weg was behoorlijk hobbelig en sommige stukken waren echt eng.

Achter ons kwamen 3 mountainbikers de berg af.

Ze haalden ons zelfs in omdat het met een auto toch wat lastiger is dan op een fiets.

We stopten om ze langs te laten.

De 1e ging langs en keek achterom of zijn vrienden hem volgden.

Door het omkijken reed hij van de weg af en viel in de greppel.

Gelukkig voor hem was hij niet aan de andere kant van de weg af gereden, want dat had hij misschien niet na kunnen vertellen. Gelukkig was hij OK.

Tijdens de afdaling hadden wij ook wat spannende momenten.

Op een gegeven moment dacht David dat hij door de remmen ging.

Ze reageerden vreemd en maakten een raar geluid.

Dus meteen de handrem aangetrokken. Die werkte gelukkig goed.

Bleek dat toch alles in orde was. Het kwam door het ABS-systeem, dat zijn we niet gewend.

Toch waren we blij toen we heelhuids onder aankwamen.

We reden verder en kwamen bij de splitsing van de Shäfertrail en de White Rim trail.

We volgden eerst een stuk van de White Rim trail.

Bij het uitkijkpunt van Dead Horse Point regende het dus zijn we daar niet heen gegaan.

We reden verder en de regen stopte na een tijdje weer.

Na 4 mile over de White Rim trail gereden te hebben kwamen we bij de Musselman Arch aan.

Daar stond nog een auto met een man die op de mountainbikers stond te wachten.

Wij gingen na een praatje gemaakt te hebben naar de Arch.

Nauwelijks waren we daar toen het weer hard begon te regenen.

We zijn snel naar de auto teruggelopen.

We bleven wachten tot de regen minder werd.

Ondertussen kwamen de mountainbikers ook aan.

Na een kwartier reden zij verder over de White Rim trail en wij draaiden om, om terug te gaan naar de Shäfertrail.

Nauwelijks waren we op weg toen de regen overging in hagel.

Je zou maar op een fiets zitten in dit weer. Wij zaten nog droog.

Gelukkig duurde de hagel niet lang en reden wij weer weg van het onweer.

We moesten nog langs een moeilijk stuk, maar de weg was ondanks de regen niet slechter geworden.

Terug bij de splitsing zijn we verder gegaan via de Shäfertrail.

Via de trail kwamen we langs de basins van de Potash fabriek.

Onderweg hadden we nog mooi uitzicht op de Colorado River.

Tijdens de hele rit heb je trouwens schitterende uitzichten.

Na de Potash fabriek was de weg geasfalteerd.

We hebben er 4 uur over gedaan om de Shäfertrail te rijden.

Om 16:30 uur kwamen we weer op de 191 aan.

We zijn meteen doorgereden naar het Arches N.P.

De lucht was weer opengetrokken, dus wilden we de hike naar Delicate Arch maken.

We zijn even gestopt bij het visitorcenter en onderweg hebben we nog een fotostop gemaakt bij Balanced Rock.

De beste tijd om Delicate Arch te fotograferen is tegen zonsondergang.

Om 17:15 uur begonnen we aan de hike.

Het was een pittige wandeling naar boven met een hoogteverschil van 150 meter.

Om 18 uur waren we boven.

De Arch was mooi om te zien van zo dichtbij.

We zijn echter niet helemaal bij de Arch geweest.

Je waaide bijna uit je schoenen daarboven, dus hebben we een veilig plekje tussen 2 rotsen uitgezocht.

We zijn zo'n 10 minuten boven gebleven en zijn toen aan de terugtocht begonnen.

We wilden niet in het donker daar naar beneden en bovendien hadden we om 19 uur een reservering in het restaurant.

Om 18:50 uur waren we weer bij de auto en moesten we weer het park uitrijden.

Op een aantal punten reden we recht tegen de zon in.

Dat is geen pretje.

We kwamen pas om 19:30 uur bij het resturant, de Desert Bistro, aan waar we gelukkig toch nog een tafel kregen.

Het is een exclusief restaurant. David had de eend en ik had hert.

Leuk om een keer te doen, maar niet iedere dag.

Rond 21 uur waren we moe, maar tevreden met een mooie dag, weer terug in ons motel.

Super 8 Motel - Moab

889 North Main

Moab, UT 84532

$ 150,98 (ex tax) / 2 nachten

Moab, UT

$ 2,87 / gallon

Maverik

Het weer vandaag

25 C

Vandaag gereden

171 Km

107 Miles

Totaal gereden

3064 Km

1915 Miles

(TOP)

Dag 15: zaterdag 16 sep

Moab, UT - Salina, UT

Vandaag hebben we een lange dag voor de boeg.

We waren dan ook op tijd op.

Om 10 uur hadden we het ontbijt bij Denny's achter de kiezen en verlieten we Moab.

We reden via de 191 naar het noorden en verder via de I 70 naar het westen.

We namen de afslag van Green River en gingen daar naar het John Wesley Powell River History Museum om informatie over de road conditions van de San Rafael Swell te vragen.

Het museum was echter nog gesloten vawege de meloenfeesten.

Deze zijn ieder jaar in Green River.

In het park was een markt met live muziek en heel veel vreettentjes.

De lokale sheriff was daar ook en die hebben we om inlichtingen gevraagd.

Hij vertelde dat de weg goed begaanbaar was en gaf ons nog een folder en map van het gebied.

We reden de I 70 weer op naar het westen en sloegen bij afslag 131 af op de weg naar de Buckhorn Draw en de Wedge Overlook in de San Rafael Swell.

9 Jaar geleden hebben we deze weg in omgekeerde richting gereden.

Het was schitterend.

Een prachtig uitzicht over een canyon, The Wedge, waar we alleen op de wereld waren en een mooie hobbelige rit door de Buckhorn Draw.

Deze reis was het iets anders.

De smalle hobbelige weg was vervangen door een brede gravelroad.

Er waren campingplaatsen, toiletten en overal bewegwijzering gekomen.

Maar bovenal was het een stuk drukker geworden.

De route is nog steeds schitterend, maar we misten de rust en het avontuur ervan.

Het enige avontuurlijke was dat we deze keer hebben moeten zoeken om de Wedge Overlook te vinden.

Onderweg kwamen we een familie tegen die ook de weg kwijt was en hebben nog een tijd met hun staan kletsen.

We hebben allemaal toch de Wedge gevonden. Het uitzicht was nog steeds geweldig ondanks de drukte.

Het enige pluspunt van de "vooruitgang" was het toilet dat we hard nodig hadden.

Bij Castle Dale zijn we uit de San Rafael Swell gereden en de 10 opgereden naar het zuiden.

Na een korte rit op de 10 zijn we afgeslagen op de 57 naar Orangeville en daarna de 29 op naar Ephraim.

De 29 begon als een mooie weg tussen de bergen en langs een meer, Joey's Valley genaamd.

In de verte zagen we sneeuw op de bergen liggen.

De weg draaide om het meer heen en ging geleidelijk omhoog.

We reden het Mant Lasal Forest in en de weg ging steeds verder omhoog, werd smaller, was niet meer verhard en werd ook wat modderig.

Op een gegeven moment was het echt glibberen op de modderige weg met een afgrond aan 1 kant.

Omkeren ging niet. Daarvoor was de weg te smal.

We glibberdern verder en reden gelukkig het bos in.

We kwamen bij een splitsing. De wegnummers op een paaltje kwamen echter niet overeen met de nummers op de verschillende kaarten die we bij ons hadden.

We hebben Navje erbij gepakt en deze keer gaf hij gelukkig wel de goede weg aan.

We sloegen linksaf en reden zo goed en zo kwaad als het ging verder.

Opeens kregen we een tegenligger op een modderig stuk.

We moesten uitwijken en gleden zo de berm in.

Gelukkig kwamen we hier weer heelhuids uit.

Als een wagen van de andere kant kwam, dan moest de weg in ieder geval wel te rijden zijn.

En verder ging het weer. En de weg bleef maar stijgen.

Na een tijdje zagen we sneeuw langs de weg en even later ook op de weg.

Het uitzicht was wel geweldig, maar we hadden geen idee of de weg nog verder zou stijgen en of we voor het donker uit de bergen zouden zijn.

We moesten intussen allebei ontzettend plassen. Er was maar 1 mogelijkheid......

Ik kan je vertellen dat het ontzettend koud is met je blote kont boven de sneeuw.

Het rijden door de sneeuw was wel beter dan door de modder.

Even later zagen we een caravan staan en een aantal paarden.

Ik ben uitgestapt met mijn blote voeten en sandalen en naar de caravan gelopen.

De man die uit de caravan kwam dacht dat we beter door konden rijden dan omkeren.

Hij verwachtte dat die weg beter was en dat we daar nog maar 1 glibberig stuk zouden hebben.

We hebben zijn raad maar opgevolgd en zijn verder gereden.

De weg steeg nog een stukje tot de top.

We moesten nog langzamer rijden omdat er een kudde schapen op de weg liep.

Eindelijk gingen ze aan de kant en bereikten we de top.

Een prachtig uitzicht, maar we moesten nog die berg af.

De weg naar beneden ging gelukkig een stuk beter.

Hij was ook veel breder en het belangrijkste geen afgronden langs de weg.

We kwamen bij het glibberige stuk waar de man me over verteld had.

Het was erg glibberig en we gleden van links naar rechts en omgekeerd, maar we kwamen erdoor.

Daar zagen we ook weer mensen en wat gebouwen.

Daarna werd de weg een stuk beter en kregen we ook meerdere tegenliggers.

Een goed teken.

Voor zonsondergang kwamen we in Ephraim aan.

We waren blij dat we weer asfalt onder de wielen hadden.

Bij Ephraim hebben we de 89 naar het zuiden richting Salina genomen.

In een dorpje langs de weg zijn we nog bij een tankstation gestopt om de ramen schoon te maken zodat we weer zicht hadden.

De koplampen en het nummerbord waren ook niet meer te zien, dus die kregen ook een wasbeurt.

Als we dat vantevoren hadden geweten hadden we een andere weg naar Salina genomen.

Op de kaarten stond echter nergens dat deze weg door de bergen zou leiden.

De Shäfertrail was een eitje in vergelijking met deze weg.

Maar we hebben het gehaald.

Om 20:15 uur waren we bij ons motel.

Naast de deur ligt een Denny's.

We waren te moe om ver te zoeken naar een restaurant en zijn daar dus gaan eten.

Nu nog even de modder van de voeten wassen en dan naar bed.

Ik verwacht dat we vannacht wel goed zullen slapen.

Het avontuur dat we bij San Rafael Swell gemist hebben, hebben we dubbel en dik ingehaald in de bergen.

Welterusten.

Super 8 Motel - Salina

75 East 500 South

Salina, UT 84654

$ 55,69 (ex tax)

Green River, UT

$ 2,97 / Gallon

Silver Eagle

Het weer vandaag

20 C

Voelde kouder aan door de wind

Vandaag gereden

382 Km

239 Miles

Totaal gereden

3447 Km

2154 Miles

(TOP)

Dag 16: zondag 17 sep

Salina, UT - Escalante, UT

Door de vermoeiende dag gisteren waren we vandaag laat op.

We zijn bij de buren, Denny’s, gaan ontbijten.

Na het tanken zijn we om 12 uur uit Salina vertrokken.

Via de I 70, de 24 en de 62 zijn we naar Antimony gereden.

In Koosharem aan de 62 moesten we nog wachten op een grote kudde runderen die door een 10-tal cowboys werden opgedreven over de weg.

In Antimony zijn we voor de zekerheid bij het tankstation / winkel / restaurant gaan vragen naar de road conditions van de 22 naar Escalante.

We wilden geen onverwachte verrassing meer zoals gisteren.

Volgens de kaart was het een dirt road.

De mensen uit het dorp vertelden ons dat de weg geasfalteerd was.

We zijn de 22 afgereden en kwamen bij Ruby’s Inn uit.

Hadden we toch ergens een afslag naar Escalante gemist.

Waarschijnlijk was dat stuk wel een dirt road.

Geen nood.

Omdat we nu toch voor de ingang van Bryce Canyon N.P. stonden, zijn we daar nog eens gaan kijken.

We zijn naar Bryce Point gereden waar we nog een stukje lans de Rim zijn gelopen.

De zon scheen lekker, maar ze kon niet op tegen de harde koude wind die daar blies.

Er liepen zelfs mensen met handschoenen aan.

Lang hebben we daar niet gelopen.

We zijn nog naar Sunset Point gereden en hebben daar nog wat foto’s en film geschoten.

We hebben het park weer verlaten en zijn de 12 naar het oosten opgereden.

Bij Torrey zijn we gestopt om wat te eten.

Het werd pizza vandaag.

Na het eten zijn we doorgereden naar Escalante, waar we om 19:30 uur bij ons motel aankwamen.

Hier blijven we 2 nachten.

Jammer genoeg geen internetaansluiting hier.

Circle D Motel

475 W. Main Street

Escalante, UT

$ 100 (ex tax) / 2 nachten

Salina, UT

2,89 $ / Gallon

Conoco

Het weer vandaag

16 C

Vandaag gereden

293 Km

183 Miles

Totaal gereden

3740 Km

2337 Miles

(TOP)

Dag 17: maandag 18 sep

Escalante, UT

Vanmorgen hebben we het rustig aan gedaan.

Het is tenslotte vakantie.

Om 10 uur zijn we gaan ontbijten bij het Golden Loop Restaurant.

Geen Denny’s in Escalante.

Het duurde allemaal wel wat langer dan we gewend zijn, maar het eten smaakte prima.

Om 11:30 uur vertrokken we uit Escalante via route 12 naar het noorden.

Bij het Calf Creek Recreation Area hebben we de auto geparkeerd en ons klaar gemaakt voor de hike naar de Lower Calf Creek Falls.

Het is een hike, heen en terug van 6 mile (9,6 km).

We betaalden de entree fee van $ 2 en om 1:45 uur vertrokken we.

Het is een mooie wandeling door een canyon.

Het grootste deel van de trail gaat over een zandpad, afgewisseld met rotsen.

We lopen langs de creek op.

De canyon wordt smaller naarmate we dichter bij de waterval komen.

Na 1:45 uur wandelen komen we bij de waterval aan.

Op de heenweg zijn we veel mensen tegengekomen, maar bij de waterval hebben we het rijk voor ons alleen.

Een schitterende waterval!

Bij de waterval was het een stuk koeler dan tijdens de wandeling omdat de canyon daar smaller is en het daardoor in de schaduw ligt.

Nadat we de foto’s geschoten hadden zijn we dan ook een stukje teruggelopen naar een plaats waar de temperatuur wat aangenamer was en hebben daar een pauze gehouden.

Een kwartiertje later zijn we aan de terugtocht begonnen.

We zagen de forellen in de heldere beek zwemmen en een aantal reeën in de canyon.

Op de terugweg hebben we rustiger aan gedaan en nog foto’s geschoten.

Om 16:50 uur waren we weer terug bij de auto.

Het was een hele mooie wandeling.

We zijn nog een stukje noordelijker gereden over de 12 naar Boulder.

We zijn daar gestopt bij het Burr Trail Grill restaurant om wat te eten.

De kaart en inrichting zagen echter niet veel belovend uit.

We hebben het drinken wat we al besteld hadden afgerekend en zijn weer vertrokken.

Om de hoek richting Burr Trail was nog een restaurant, het Boulder Mesa restaurant.

Dit zag een stuk beter uit en er was ook meer keus op de menukaart.

Het eten heeft ons goed gesmaakt.

Na het eten gingen we weer terug naar Escalante.

Bij de Escalante Outfitters zijn we gestopt om te internetten.

We hebben de mail binnengehaald en het verhaal van gisteren online gezet.

Toen moesten we echter schuiven omdat ze het tafeltje nodig hadden voor mensen die daar kwamen eten.

Een man naast ons nodigde ons uit aan zijn tafel omdat hij toch alleen zat.

We hebben dat aanbod aangenomen om nog even en mailtje te verzenden.

Om de foto’s nog online te zetten kostte te veel tijd. Dat komt later wel.

Na het versturen van de mail zijn we terug gegaan naar het motel.

Circle D Motel

475 W. Main Street

Escalante, UT

$ 100 (ex tax) / 2 nachten

Het weer vandaag

20 C

Vandaag gereden

90 Km

56 Miles

Totaal gereden

3829 Km

2393 Miles

(TOP)

Dag 18: dinsdag 19 sep

Escalante, UT - Page, AZ

Vandaag weer ontbeten bij het Golden Loop restaurant.

Je hebt weinig keus in Escalante.

Vandaag ging het wel wat sneller dan gisteren.

We hebben de tank ook weer volgegooid en zijn nog even naar de Escalante Outfitters gegaan om de mail te checken en het verslag van gisteren online te zetten.

Bij het BLM-office zijn we gaan informeren naar de road conditions van de Smokey Mountain Road.

Alweer een dirt road die we willen gaan rijden.

De weg was goed berijdbaar kregen we te horen en het zou zo’n 4 á 5 uur tijd kosten.

De Smokey Mountain Road is 58 mile (93 km) lang en daarna kwam nog een stuk dirt road van 23 mile (37 km).

Om 12 uur reden we de Smokey Mountain Road op.

De weg voerde ons de 1^e 40 mile door beboste heuvels met af en toe een vlak stuk.

Het was goed te rijden met af en toe een hobbeliger stukje.

Op dat stuk hebben we 3 tegenliggers gehad.

Het uitzicht was lang niet zo spectaculair als bij de Cottonwood Canyon Road.
Op een gegeven moment zagen we voor ons een shovel rijden.

We zijn daar even gestopt om wat afstand te creëren.

Na een pauze van 10 minuten zijn we weer verder gegaan.

Het duurde een tijdje eer we de shovel, die de weg wat berijdbaarder maakte, weer zagen.

Er stond nog een shovel bij en een pick-up truck.

We konden net met onze auto langs de shovel rijden.

De bestuurder zei dat hun werkdag er bijna op zat en dat ze achter ons aan zouden komen.

Wij reden weer verder en kregen nog 1 tegenligger.

Het zand en de gravel werd afgewisseld door rotsen waar we overheen moesten rijden.

Dit was echt het ruigere werk.

Dit is echt niet te doen met een gewone auto.

We vonden het wel een prettig idee dat de werklui achter ons aan zouden komen.

Gelukkig was dit ruige stuk niet al te lang en de weg werd weer beter begaanbaar.

De beboste heuvels waren intussen vervangen door kalere rotsen en we reden langs een canyon die je af en toe tussen de struiken door zag.

We reden verder over een plateau tot we in de verte Lake Powell zagen liggen.

Vanaf dat punt werd de Smokey Mountain Road pas interessant.

We waren aan het begin van de Kelly Grade.

De weg ging nu met veel bochtenwerk en soms steil naar beneden.

Hier hadden we schitterende uitzichten.

Op een vlak stuk stopten we even om te genieten van het uitzicht, toen we de pick-up met de werklui aan zagen komen.

Ze stopten nog even om te vragen of alles OK was en reden toen verder.

De weg bij de Kelly Grade was grotendeels heel goed begaanbaar met nu en dan een wat minder stuk.

We reden zo de bergen uit en kwamen aan het einde van de Smokey Mountain Road.

De weg bleef echter nog onverhard gedurende zo’n 23 mile (37 km).

We kwamen nog een ranger tegen en hebben meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om hem te vragen naar de road conditions van de House Rock Road die we morgen moeten rijden naar het trailhead voor The Wave.

Hij dacht dat die wel begaanbaar was, maar verwees ons voor up to date informatie naar het BLM-office in Big Water.

Eindelijk kwamen we na 4,5 uur hobbelen bij de US-89 aan.

We staken de weg over naar het BLM-office voor informatie.

Ze verwezen ons naar een briefje op het prikbord waar verschillende dirt roads met informatie daarover op staan.

Erg summier.

Morgen gaan we wel eerst naar het Paria Ranger Station, maar we verwachten geen problemen.

We reden de US-89 op naar Page.

Onderweg stopten we nog bij het viewpoint over Lake Powell.

Dit was de 3^e keer dat we hier stopten, maar het was voor ons de 1^e keer dat het water zo blauw uitzag.

We reden over de Glenn Canyon Dam Page in en vonden snel ons motel.

We hadden hier voor 3 nachten gereserveerd, maar omdat onze reisplannen veranderd waren, moesten we de laatste 2 nachten cancelen.

Dit was totaal geen probleem.

We hadden weer 1 uur winst, omdat het in Arizona 1 uur vroeger is dan in Utah.

Morgen moeten we dat uur weer inleveren als we terug gaan naar Utah.

We legden onze spullen in de kamer en zijn toen gaan eten bij het Glen Canyon Steakhouse naast het motel. We hadden beiden een uit de kluiten gewassen filet mignon.

Na het eten hebben we weer de auto gepakt en zijn naar een supermarkt aan de andere kant van het dorp gegaan. Hier hebben we nog wat water voor morgen ingeslagen.
Om 18:30 uur Arizona-tijd waren we weer op onze kamer.

Travelodge

207 N. Lake Blvd

Page, AZ 86040

928-645-2451

$ 59,39 (ex tax)

Escalante, UT

2,89 $ / Gallon

Phillips 66

Het weer vandaag

25 C

Vandaag gereden

165 Km

103 Miles

Totaal gereden

3994 Km

2496 Miles

(TOP)

Dag 19: woensdag 20 sep

Page, AZ - Kanab, UT

Vanmorgen waren we al om 6:30 uur op en rond 8 uur zaten we aan het ontbijt bij Denny’s.

Vandaag is de dag dat we naar The Wave gaan.

We waren zo gelukkig om op 1 juni via internet een permit (vergunning) voor een bezoek aan The Wave voor vandaag te bemachtigen.

Zonder permit mag je hier niet naar toe.

We reden om 9 uur uit Page weg terug naar Utah.

Daar was het weer 1 uur later dan in Arizona.

De strakblauwe lucht van gisteren had jammer genoeg plaats gemaakt voor hemelsbrede sluierbewolking.

We zijn even gestopt bij het Paria Canyon Ranger Station voor de laatste update.

Vanaf het ranger station moesten we nog 5 mile rijden over de US-89 voor we de House Rock Road op konden draaien.

Ook dit is weer een dirtroad en we hadden zo’n 40 minuten nodig om de 8 mile tot het Wire Pass trailhead af te leggen.

De washes die we door moesten waren allemaal droog.

Bij de Wire Pass aangekomen, hebben we onze stappertjes verwisseld voor hikingboots en de bepakking klaargemaakt.

Om 11:30 uur Utah-tijd, vertrokken we, voorzien van voldoende water, eten, warme en regenkleding en natuurlijk de foto- en video-apparatuur, voor onze hike naar The Wave.

We schreven ons in bij de trailhead registers.

Er stond een erg harde wind.

Deze was zo hard dat het metalen deksel van de registerbox dichtwaaide op David’s hoofd.

Goed dat hij een harde schedel heeft.

We liepen over de rotsen en door mul zand.

We hadden de wind in de rug en het leek alsof we sneller langs alle herkenningspunten kwamen als 2 jaar geleden.

Doordat we regelmatig foto’s maakten onderweg waren we toch bijna 2,5 uur onderweg om de 3 miles naar The Wave af te leggen.

Voor de laatste afdaling naar de wash waaide David’s pet van zijn hoofd en moest hij daar nog achteraan om hem terug te halen.

Het laatste stuk van de hike is het zwaarste.

Vanaf de wash moet je een flinke helling beklimmen via een zandpad. Moeilijk lopen.

Onderweg waren we veel mensen tegengekomen die al op de terugweg waren.

De lucht zag er ook niet veelbelovend uit.

De wolkendeken was dikker en donker geworden.

We waren bang dat we het niet droog zouden houden.

Na de laatste lastige klim bereikten we eindelijk The Wave.

We waren weer helemaal alleen daar.

Doordat de zon niet door de wolken heen kon breken waren de kleuren echter niet zo mooi.

Zeer jammer.

Ondanks dat hebben we toch de nodige foto’s en video geschoten.

We hebben deze keer aan den lijve kunnen ondervinden hoe The Wave is ontstaan.

We werden compleet gezandstraald door de harde wind en het daardoor opvliegende zand.

Nergens was ook maar een windstil plekje te vinden.

De wind maakte het ook koud en we waren blij dat we onze vesten meegenomen hadden.

We zaten al rillend te genieten van het uitzicht op The Wave toen nog 3 mensen arriveerden.

Het werd tijd om te vertrekken.

Door de harde wind waren de donkere wolken echter overgetrokken en werd de hemel weer wat blauw.

We besloten om dan toch nog maar even op zoek te gaan naar The Second Wave.

Deze moest een stukje verderop liggen.

We liepen verder en klauterden over de rotsen en we hadden geluk.

We vonden The Second Wave.

Doordat het opgeklaard was, waren de kleuren daar ook mooier.

Om 15:30 uur liepen we weer terug richting The Wave.

Hier hadden we een half uurtje voor nodig.

Vanaf The Wave ging het terug naar de Wire Pass.

Door de ervaring van de vorige keer vonden we de terugweg deze keer sneller en deden dat nu in 1,5 uur tijd.

Onderweg moesten we nog regelmatig stoppen en ons omdraaien.

We liepen nu namelijk tegen de wind in en geregeld kregen we vlagen zand over ons heen.

We schreven ons weer uit bij de registerbox.

Daar zagen we nog de inschrijving van Ronald Verhoog op 12 sep.

Hij is ook lid van het discussieforum over Amerika.

Het was 17:30 uur toen we terug waren bij de auto.

We waren 7 uur in de Coyote Buttes geweest.

Dankbaar maakte ik gebruik van het toilet op de parkeerplaats.

De kistjes werden weer verruild voor de gewone schoenen. Een heerlijk gevoel is dat.

Nadat weer alles was ingeladen reden we terug over de House Rock Road en draaiden weer de US-89 op voor de laatste 38 mile naar Kanab.

We reden naar het westen, dus recht tegen de zon in.

Ja, de zon!

Nou scheen die wel.

Rond 19:30 uur kwamen we bij het Best Western motel aan.

We blijven 5 nachten in Kanab waarvan 2 in dit motel.

Dan verkassen we naar het Super 8 motel.

We hadden het Super 8 motel al geboekt toen onze reisplannen veranderden, maar konden daar geen nachten meer bijboeken omdat ze vol zaten. Vandaar 2 verschillende motels.

Hier hebben we echter wel internet. Bij Super 8 niet.

Maar we weten nog wel een parkeerplaatsje te vinden waar we wel een draadloos netwerk kunnen oppikken.

Na het inchecken zijn we gaan eten bij Grandma Tina’s Cafe, waar we een lekkere pasta geserveerd kregen.

Best Western Red Hills

125 W. CenterStreet

Kanab, UT

$ 179,9 (ex tax) / 2 nachten

Greenehaven, UT

2,79 $ / Gallon

Chevron

Het weer vandaag

15 C

Voelde kouder aan door de wind

Vandaag gereden

90 Km

94 Miles

Totaal gereden

3829 Km

2590 Miles

(TOP)

Dag 20: zondag 21 sep

Kanab, UT

Vandaag waren we weer vroeg uit de veren.

We hebben om 9 uur een afspraak met de fotograaf Terry Alderman.

Eerst zijn we gaan ontbijten bij het Houston’s Trails End restaurant.

Om 9 uur precies waren we bij Terry.

We stapten in zijn Jeep nadat we voor de phototour betaald hadden.

We vertrokken uit Kanab en gingen richting Zion N.P.

Terry wilde ons deze keer wat van de high lands laten zien.

We gingen voor Zion de lagere bergen in via dirt roads.

Deze keer geen modder in de bergen.

Hij bracht ons naar mooie plekjes en we zagen in de bergen al de herfstkleuren.

Mooie kleurcontrasten.

Het eind van de zomer en de komst van de winter voelde erg nabij.

We zagen veel wild onderweg.

Vooral veel wilde kalkoenen, een kudde bizons, een aantal reeën, natuurlijk de nodige eekhoorns en verschillende soorten hagedissen.

Open een gegeven moment stopte Terry weer en reed een stukje achteruit.

Midden op de weg lag een slang.

Hij verzekerde ons dat het geen giftige slang was en wij gingen dichterbij om te filmen en te fotograferen.

Het beest bleef mooi liggen. Hij lag wel erg stil.

Terry raakte hem aan met een stok en toen zagen we aan de onderzijde een wond.

De slang was dood.

Tegen het eind van de middag bracht hij ons naar Strawberry Point.

Daar heb je een mooi uitzicht op de rode rotsen die Utah zo uniek maken.

Dit was onze laatste stop en we reden terug naar Kanab.

Om 17:30 uur stonden we weer bij Terry’s winkel voor de deur.

We namen afscheid en hij reed naar huis.

Na het roken van een sigaret hebben we nog wat winkeltjes bekeken in Kanab en zijn toen weer gaan eten bij het Houston’s Trails End restaurant.

Ook deze keer smaakte het ons weer prima en met een volle maag zijn we terug gegaan naar ons motel.

Best Western Red Hills

125 W. CenterStreet

Kanab, UT

$ 179,9 (ex tax) / 2 nachten

Het weer vandaag

20 C

Vandaag gereden

2 Km

1 Miles

Totaal gereden

3831 Km

2591 Miles

(TOP)

USA 2006 Deel 3
Vakantie | 16 September 2006 | 05:53:33

Dag 21: vrijdag 22 sep

Kanab, UT

Vandaag is verhuisdag in Kanab.

We verkassen van het Best Western naar het Super 8 motel.

Om 10:15 uur vertrokken we bij het Best Western motel en om 20:30 uur checkten we 100 meter verder in bij het Super 8 motel.

Waarom dat zo lang duurde?

We hebben een kleine omweg gemaakt van 147 miles (235 km).

Na het vertrek bij het Best Western motel zijn we weer gaan ontbijten bij het Houston’s Trails End restaurant.

We gingen nog even bij Terry langs om de foto’s van gisteren te laten zien, maar zijn winkel was gesloten.

We hebben nog “even” naar onze ouders gebeld en zijn om 12:30 uur vertrokken naar de Willis Creek.

Via de US-89 reden we richting Page en sloegen af naar de Johnson Canyon Road.

We kwamen weer langs de filmset van Gunsmoke.

We sloegen af op de Skutumpah Road (oftewel de Deer Springs Road).

Een dirtroad van bijna 33 mile (53 km).

We werden goed door elkaar geschud door het washbord oppervlak van deze weg.

Vlak voor 15 uur kwamen we bij Willis Creek aan en even later vertrokken we voor onze hike.

Deze keer stroomde er minder water door de creek dan vorig jaar en het water was helder in plaats van de oranje kleur die we toen zagen.

We troffen nog 2 Nederlandse jongens bij de creek.

Na een kort gesprek zijn we de canyon ingelopen waar de creek doorheen stroomt.

Deze keer konden we zonder natte voeten door de slotcanyons lopen waar Terry vorig jaar met ons geweest was.

Toen zijn we omgekeerd toen we bij het einde van de 1^e slotcanyons waren aangekomen.

Nu zijn we verder gelopen.

Na het open stuk langs de creek kwamen we weer bij een watervalletje.

Een stukje verder langs deze waterval konden we weer naar beneden klimmen, de volgende canyon in.

Daar vonden we een mooie rots in de zon waarop we even gepauzeerd hebben.

We zijn nog even teruggelopen naar de waterval voor de foto’s, waarna we verder gelopen zijn door de canyon.

Hier was de creek wat breder en moesten we af en toe door het ondiepe water.

Een mooie wandeling en iedere keer weer spannend om te zien wat achter de volgende bocht was.

Om 16:30 uur besloten we om terug te lopen naar de auto, want we moesten nog terug naar Kanab.

De terugweg ging een stuk sneller en om 17:15 uur waren we bij ons vuil vehikel aangekomen.

We besloten om niet dezelfde weg terug te rijden.

De heenweg had ons 2,5 uur gekost omdat we niet harder dan 25 miles / uur konden rijden.

We namen de omweg over de verharde weg.

Wel meer miles, maar daar konden we tenminste doorrijden.

We reden de Skutumpah Road af en zagen nu het mooiste stukje van deze weg.

Schitterende vergezichten en het zicht was ontzettend helder.

De weg voerde ons naar Cannonville.

Hier draaiden we links de US-12.

Het stuk op de US-12 van Canonville tot Ruby’s Inn hebben we 17 sep in omgekeerde richting gereden toen we naar Escalante reden.

Na Ruby’s Inn hebben we langs de US-12 bij het Bryce Canyon Pine restaurant gegeten.

We kwamen bij de splitsing met de US-89 en zijn deze in zuidelijke richting gereden naar Kanab.

We zagen nog een mooie zonsondergang onderweg.

Zoals al eerder gezegd, checkten we om 20:30 uur in bij het Super 8 motel.

Blijkt dat ze daar nu ook gratis draadloos internet hebben. Leuke verrassing.

Tijdens het inchecken hoorden we de manager tijdens een telefoongesprek zeggen dat de prijs voor een kamer $ 99 per nacht is.

Wij hadden de kamer in januari al geboekt voor $ 71,89 per nacht.

Dat scheelt toch weer een paar steaks.

Super 8 Motel - Kanab

70 South 200 West

Kanab, UT 84741

$ 71,89 per nacht (ex tax)

Het weer vandaag

20 C

Vandaag gereden

235 Km

147 Miles

Totaal gereden

4381 Km

2738 Miles

(TOP)

Dag 22: zaterdag 23 sep

Kanab, UT

Vandaag hebben we er een rustig dagje van gemaakt.

We zijn pas om 8:30 uur opgestaan.

Op weg naar ons vaste ontbijtstekje hier in Kanab, zagen we dat Terry in zijn winkel was.

We zijn eerst bij hem aan gegaan om de foto’s te laten zien.

Na een half uurtje namen we afscheid van hem en gingen we bunkeren.

Zoals gewoonlijk was het weer veel te veel en bleef weer genoeg op de borden liggen.

Na het ontbijt gingen we naar een winkeltje met scrapbookmateriaal.

Voor zo’n klein zaakje hadden ze veel keus.

David zag de bui al hangen. Dat zou even duren eer ik klaar was.

Hij is toen maar met de auto naar de wasstraat gegaan.

Ik had mijn buit net binnen toen hij weer terugkwam met de auto.

Normaal wassen we de huurauto nooit, maar deze was wel heel erg smerig.

Met 1 wasbeurt was hij nog niet helemaal schoon, maar het ergste was weg.

We zijn gaan tanken en hebben daarna nog water ingeslagen bij de supermarkt.

Om 13:30 uur vertrokken we toch maar uit Kanab om naar de Paria Moviesite te gaan.

Gisteren had ik toevallig in het reisverslag van Ronald Verhoog gelezen dat de moviesite op 25 augustus was afgebrand.

Ons ging het toch voornamelijk om de natuur en niet om deze nep-filmset.

De originele filmset is indertijd door het BLM (Bureau of Land Management) afgebrand, maar onder druk van het toerisme hebben ze naderhand de nep-filmset neergezet die nu op haar beurt door vandalen in de fik is gestoken.

We namen dus weer de US-89 richting Page en sloegen af bij de weg naar de Paria Moviesite.

Met onze pas gewassen auto draaiden we de dirtroad naar Paria op.

Het 1^e stuk was weer een washbord en we rammelden weer goed door elkaar.

Het laatste stuk was beter en het uitzicht was schitterend.

We stopten even bij de afgebrande filmset en reden toen verder langs het kerkhof van het echte plaatsje Paria dat aan de rivier heeft gelegen, tot we bij de Paria River aankwamen.

We liepen stroomopwaarts langs de rivier op.

Er kwamen nog wat mensen langs die met ATV’s de backcountry ingingen.

Erg ver ging onze wandeling echter niet.

Na zo’n 20 minuten wandelen konden we alleen maar door de modder of door de rivier om verder te komen.

Hier stroomde het water enkeldiep en David zou zijn schoenen vol water krijgen als we door het water gingen.

Hij moest ook nog rijden met die schoenen, dus zijn we maar omgedraaid.

Via een loop (rondweg) zijn we teruggereden naar de hoofdweg en rammelden weer terug naar de US-89.

Rond 17 uur waren we terug in Kanab.

We zijn nog naar 2 winkels geweest waar we niks naar onze smaak zagen en zijn daarna gaan eten bij de Pizzahut.

Om 19 uur waren we terug op de kamer voor een relaxte avond.

Super 8 Motel - Kanab

70 South 200 West

Kanab, UT 84741

$ 71,89 per nacht (ex tax)

Kanab, UT

S2,58 / Gallon

Silver Eagle

Het weer vandaag

20 C

Vandaag gereden

134 Km

84 Miles

Totaal gereden

4516 Km

2822 Miles

(TOP)

Dag 23: zondag 24 sep

Kanab, UT

Om 9:15 uur deze zonnige zondagmorgen waren we weer present bij het Houston’s Trails End restaurant voor ons ontbijt.

Er waren meer mensen die dat idee hadden, want het zat weer goed vol.

Het duurde dus even eer we een tafel en ons eten hadden.

Om 10:30 uur konden we uiteindelijk uit Kanab wegrijden.

Vandaag reden we weer de US-89 naar het noorden richting Red Canyon.

Dit ligt aan de SR-12 voor Bryce Canyon.

We hadden al wat hikes uitgezocht die we wilden gaan lopen.

De 1^e hike was de Arches Trail (0,7 mile).

Deze ligt eigenlijk buiten de Red Canyon en je kan het trailhead bereiken via de dirtroad naar de Losee Canyon en Casto Canyon.

Bij de parkeerplaats van het Losee Canyon Trailhead begint ook de Arches Trail.

Het is een leuke wandeling over de hellingen waar de hoodoos op stonden.

Het pad was wel smal en vaak liep je scheef op de helling.

Dat was dus een paar stappen doen, stoppen en om je heen kijken.

Lopen en tegelijk om je heen kijken was er niet bij.

Je moest goed uitkijken waar je je voeten neerzette.

In dat kleine gebied waren zo’n 15 arches (gaten in de rotsen) te zien.

Het was lekker rustig. We kwamen maar 6 andere wandelaars tegen.

We hebben hier ongeveer een uurtje rondgewandeld.

We reden de dirtroad weer terug naar de SR-12 en gingen naar het visitorcenter van de Red Canyon voor info over de andere hikes.

De Buckhorn Trail werd ons afgeraden als we last van hoogtevrees hadden.

Het laatste stuk van deze trail gaat namelijk over een pad van zo’n 20 cm breed over een bergrug met steile hellingen aan beide kanten.

Daar wil je geen tegenligger krijgen.

Bij de auto hebben we eerst onze hikingboots aangedaan.

Het lopen op de Jesus-Nikes bij het Arches Trail was niet zo geslaagd vanwege de vele losse stenen op het pad.

We zijn toen begonnen aan het Pink Ledges Trail direct achter het visitorcenter.

Het was een trail van 1 mile, maar een aantal loops waren afgesloten zodat nog maar 0,5 mile overbleef.

Deze trail liep vlak langs de weg en stelde niet veel voor. Een kwartiertje later waren we terug bij de auto.

De 3^e trail die we gingen lopen was de Castle Bridge Trail (0,6 mile). Hiervoor moest je 1 tot 2 uur uittrekken.

Het trailhead hiervan lag aan de overkant van het visitorcenter.

Via een loop (lus) kon je via het Golden Wall Trail weer terug lopen naar de parkeerplaats.

We liepen de canyon in tussen de bomen door over een pad dat vals plat omhoog ging.

We kwamen bij een splitsing. Hier stond een bord dat aanwees dat de Castle Bridge Trail naar links ging.

We stonden onder in de canyon met uitzicht op een oranje muur met hoodoos.

Het pad slingerde zich via haarspelden naar boven op de tegenovergelegen helling tot we boven waren.

Onderweg hadden we schitterende uitzichten op de hoodoos en boven aangekomen was de naastgelegen canyon al net zo mooi.

We daalden af de volgende canyon in. Het ging behoorlijk op en af.

We kwamen weer bij een splitsing waar een bord stond.

Het Castle Bridge Trail was terug zoals we gekomen waren en de Golden Wall Trail wees naar links. De weg naar rechts werd niet benoemd.

We moesten de loop via de Golden Wall Trail rond maken, maar volgens het kaartje moesten we dan naar rechts.

Je oriëntatie werd daar echter danig in de war geschopt door alle bochten op en om die hellingen.

We zijn nog een stuk verder gelopen in de richting van de Golden Wall Trail, maar de richting voelde gewoon niet goed aan.

Ik herinnerde me dat de Golden Wall Trail ook aansloot op de Buckhorn Trail en dan liepen we dus compleet de verkeerde richting uit.

Uiteindelijk zouden we dan ook weer op de grote weg uitkomen, maar die trail was een stuk langer.

We waren al 2 uur onderweg en het was ondertussen al 17 uur geworden.

We besloten ons gevoel te volgen, zijn omgedraaid en hebben dezelfde weg teruggelopen.

David liep voorop en op een gegeven moment zag hij een tak op het pad bewegen.

Was dat een slang die op het pad lag te zonnen.

Het beest was echter al onder een rotsblok weggekropen eer David zijn fototoestel kon pakken.

De terugweg ging een stuk sneller omdat we niet meer hoefden te stoppen om te fotograferen.

Alleen de haarspeldbocht-helling moesten we nu omlaag en dat was lastiger dan omhoog door het losse gesteente en het schuine, smalle pad.

We kwamen hier heelhuids vanaf en het laatste stuk was toen nog een eitje.

Om 18 uur waren we weer bij het visitorcenter.

Het was toen al gesloten dus konden we niks zeggen over de ontbrekende bewegwijzering.

Ondanks dat was het een fantastische wandeling door een prachtig gebied waar we geen mens zijn tegengekomen.

Alle toeristen zaten deze zondag een paar mile verder met z’n allen bij Bryce Canyon.

We vertrokken weer naar Kanab.

Onderweg wilden we in Hatch gaan eten, maar het restaurant waar we heen wilden was gesloten.

We zijn verder gereden naar Mt. Carmel Junction.

Terry had ons daar het Golden Hill Restaurant aanbevolen.

Hij had geen woord teveel gezegd.

Het restaurant op zich leek niet veel bijzonders, maar het eten was uitstekend.

Een saladebar met ruime keus was bij het menu inbegrepen.

De steak bedekte het halve bord en daarop lag nog een halve krab. Heerlijk.

Een echte aanrader. En niet te duur.

We hebben al meer betaald voor alleen maar een steak.

In het donker, onder een heldere sterrenhemel reden we terug naar Kanab, waar we rond 21 uur weer thuis waren.

Super 8 Motel - Kanab

70 South 200 West

Kanab, UT 84741

$ 71,89 per nacht (ex tax)

Het weer vandaag

22 C

Vandaag gereden

214 Km

134 Miles

Totaal gereden

4730 Km

2956 Miles

(TOP)

Dag 24: maandag 25 sep

Kanab, UT - Mesquite, NV

Na ons laatste ontbijt bij het Houston’s Trails End restaurant verlieten we om 10:30 uur Kanab voor de laatste keer.

Van deze vakantie wel te verstaan.

In deze omgeving is nog zoveel te verkennen dat we hier zeker nog eens terug willen komen.

Vandaag gaan we naar Mesquite in Nevada.

Om daar te komen moeten we een paar maal een staatsgrens overschrijden.

Vanuit Utah gaan we eerst naar Arizona.

Van Arizona gaat het weer terug naar Utah.

Van Utah gaan we weer naar Arizona en uiteindelijk rijden we Nevada in.

Bij Bloomington / St. George in Utah zijn we naar de Walmart gegaan.

Na St. George reden we dus Nevada in en wonnen weer 1 uur.

We gingen weer van de Mountain naar de Pacific timezone.

We kwamen rond 15 uur Nevada tijd aan bij het Virgin River Hotel in Mesquite.

We checkten in en laadden de auto uit.

Nadat we een kleinigheid gegeten hadden bij de KFC zijn we ons geluk gaan beproeven bij het Eureka Casino tegenover het casino waar wij slapen.

We moesten nog wat state-quarters verzamelen voor onze collectie en het Eureka Casino is een van de weinige casino’s waar je nog kwartjes uit de gokautomaten krijgt.

Bij de meeste casino’s krijg je tegenwoordige een bonnetje waar je tegoed opstaat.

De state-quarters zijn speciale amerikaanse kwartjes.

Ieder jaar worden 5 nieuwe kwartjes van een bepaalde staat uitgebracht.

In 2008 worden de laatste kwartjes gemaakt.

We moeten dus terug blijven komen om onze verzameling compleet te krijgen.

Het geluk zat ons niet mee bij Eureka.

Tenminste wat winnen betreft. Wel hebben we de missende kwartjes bijna bij elkaar gekregen.

Om 19 uur zijn we naar het Casablanca Casino gereden aan de andere kant van Mesquite voor het buffet.

Onderweg kwamen we langs de Walmart van Mesquite.

Omdat ze in St. George het model spijkerbroek wat ik wilde hebben niet in het blauw hadden, zijn we hier ook nog de Walmart ingegaan. Hier vond ik hem wel.

We hadden pechbij het Casablanca. Er stond vandaag geen krab op het menu.

Het buffet viel ons behoorlijk tegen deze keer.

Weinig keus en van wat ze wel hadden was het meeste mexicaans eten.

Absoluut niet onze favoriet.

Gelukkig hadden ze wel heerlijke prime rib.

Het gokken bij Casablanca viel al net zo tegen als het eten.

Om 23 uur reden we terug naar ons motel en besloten om te proberen om het laatste kwartje van Colorado nog te vinden bij Eureka.

Dit lukte ons ook nog.

Hierna zijn we teruggegaan naar onze kamer.

Virgin River Hotel Casino and Bingo

100 Pioneer Blvd

Mesquite, NV 89027

$ 25,00 per nacht (ex tax,)

Het weer vandaag

31 C

Vandaag gereden

205 Km

128 Miles

Totaal gereden

4935 Km

3084 Miles

(TOP)

Dag 25: dinsdag 26 sep

Mesquite, NV - Las Vegas, NV

Vanmorgen om 11 uur hebben we uitgecheckt uit het hotel en zijn gaan brunchen in het restaurant van het casino waar ze 24 uur per dag ontbijt serveren.

Bij het buffet begonnen ze al met de lunch dus zijn we daar niet heen gegaan want David wilde toch zijn eieren hebben.

Persoonlijk kan ik al een tijdje geen eieren meer zien.

Na de brunch hebben we nog even ons geluk beproefd bij het Virgin River Casino, maar het wilde alweer niet lukken.

Rond 13:30 uur zijn we na de laatste tankbeurt deze reis, op weg gegaan naar Las Vegas.

Het was iets meer dan een uurtje rijden tot ons laatste adres, het Orleans Casino.

Het inchecken ging snel.

We hebben eerst onze kamer opgezocht en gekeken wat de kortste weg was om de bagage daarheen te brengen.

Ook hier was het weer een flink end lopen om alles binnen te krijgen.

Met 2X lopen hadden we de auto helemaal leeg.

Dit moet allemaal weer opnieuw worden ingepakt zodat we alle bagage straks in 1X kunnen sjouwen.

In dit hotel is wel internetverbinding, maar deze is niet gratis.

Je krijgt niks voor niks in Las Vegas.

Internetverbinding kost hier $ 10,99 per 24 uur.

We nemen wel de laatste dag hier internet, zodat we kunnen checken of onze vlucht op tijd vertrekt.

Nadat we alles hadden opgeborgen zijn we het casino ingegaan.

We hebben even gespeeld en zijn toen in de rij gaan staan voor het buffet.

De drukte viel wel mee en na 25 minuten wachten hadden we een tafel.

Na ons was de rij flink gegroeid en dat bleef zo gedurende 2 uur.

We hadden geluk.

Normaal kost het buffet hier $ 12,99, maar in september hadden ze een aanbieding op dinsdag, donderdag en zondag voor $ 7.

Het buffet was uitstekend!

Veel keus, goed verzorgd en alles wat warm moest zijn was ook warm.

Ondanks de drukte hielden ze alles goed bij en geen bak stond leeg.

We hebben lekker op ons gemak gedaan en zijn hier 2 uur blijven zitten.

Met volle maag verlieten we het buffet en zijn met de auto de Strip op gereden.

We gingen kijken voor nieuwe tassen, maar hebben niks gevonden.

We zijn alvast op verkenning geweest bij Alladin voor onze afspraak morgen met Astrid & Jill.

Daarna zijn we de Strip opgelopen in noordelijke richting tot aan Bellagio.

Daar hebben we 2 shows gezien van het waterballet. Prachtig om te zien hoe de fonteinen op de muziek gestuurd worden.

Aan de andere kant van de weg zijn we weer teruggewandeld tot aan NewYork NewYork en daar weer overgestoken om terug te lopen naar de auto.

Hier en daar hebben we nog een gokje gewaagd.

Terug bij ons hotel hebben we de tassen naar de kamer gebracht en hebben nog een uurtje gegokt hier in het casino.

Vandaag hebben we bijna quite gespeeld.

The Orleans Hotel and Casino

4500 West Tropicana Avenue

Las Vegas, NV 89103

coastres@coastcasinos.net

$ 228,90 (incl tax) / 3 nachten

Mesquite, NV

$ 2,71 / Gallon

Texaco

Het weer vandaag

34 C

Vandaag gereden

154 Km

96 Miles

Totaal gereden

5088 Km

3180 Miles

(TOP)

Dag 26: woensdag 27 sep

Las Vegas, NV

Vandaag waren we ook te laat voor ontbijt.

We zijn naar de Stratosphere gereden en hebben daar bij gegeten bij Roxy's Diner terwijl de serveersters en obers tussendoor zongen.

Na het eten en een gokje zijn we naar de winkels in de Straposphere gegaan waar we 2 tassen kochten.

We reden terug naar ons hotel en hebben de middag besteedt aan het inpakken van de bagage. Dan is dat alvast gebeurd en kunnen we genieten van de laatste dagen in Las Vegas.

Rond 17 uur zijn we naar Alladin gereden.

Bij de hotellobby hebben we geïnformeerd of Astrid & Jill al gearriveerd waren.

Dat was het geval, maar we konden ze niet bereiken.

We hebben wat in het casino rondgewandeld en ons geluk weer beproefd.

Tegen 19 uur zijn we weer naar de lobby gegaan om Astrid & Jill te ontmoeten.

Ik moest nog even naar het toilet en toen ik terugkwam stonden ze al bij David.

We hadden een fles wijn bij ons om Astrid's verjaardag te vieren.

We gingen naar hun kamer om deze soldaat te maken. Behalve David, want hij was de BOB.

We hadden elkaar heel wat te vertellen en de tijd vloog voorbij.

Rond 20 uur gingen we naar het buffet van Alladin.

Hier stond geen rij en we kregen meteen een tafel.

Het buffet is hier een stuk prijziger dan bij the Orleans. $24,99 per persoon.

Maar het was wel uitstekend.

Ze hebben hier zelfs oesters bij het buffet.

Niet dat wij liefhebbers van die glibberige dingen zijn, maar dit kom je bij een buffet niet gauw tegen.

We lieten het ons goed smaken en kletsen wat af.

Na het eten begaven we ons naar de auto en reden met z'n 4en naar Downtown.

We vonden vlug een plekje voor onze auto en kwamen precies op tijd op Fremontstreet aan.

De lichtshow begon net toen wij daar aankwamen.

Het was mooi om te zien.

Na de lichtshow zijn we Fremontstreet afgewandeld.

We kwamen nog een paar Elvissen tegen, maar de echte zat er niet bij.

We hebben nog een tijd staan kijken bij een jonge knul die d.m.v. spraypainting mooie schilderijen maakte.

Aan het eind van Fremontstreet zijn we wat gaan drinken en hebben we wat gegokt in een van de casino's.

Op onze weg terug naar de auto zijn we nog een keer gaan kijken bij de jonge kunstenaar en hebben we een van zijn kunstwerken gekocht.

We hebben nog een tijdje met zijn zaakwaarnemer, een geëmigreerde Nederlander, staan praten. Het was echt leuk op Fremontstreet.

Een stuk gezelliger dan de Strip, met muziek, niet zo druk en veel minder toeristen.

We hebben nog flink gelachen om al die mensen die daar rondliepen met een grote ovale plastic beker waaruit ze bier dronken…… met een rietje.

We reden terug naar Alladin en zijn daar nog even het casino ingegaan.

Om 2:30 uur hebben we afscheid genomen van Astrid & Jill en zijn we teruggegaan naar ons hotel.

The Orleans Hotel and Casino

4500 West Tropicana Avenue

Las Vegas, NV 89103

coastres@coastcasinos.net

$ 228,90 (incl tax) / 3 nachten

Het weer vandaag

34 C

Vandaag gereden

50 Km

31 Miles

Totaal gereden

5138 Km

3211 Miles

(TOP)

Dag 27: donderdag 28 sep

Las Vegas, NV

Vandaag zij we begonnen met het lunchbuffet bij The Orleans.

Het verschilde niet veel van het dinerbuffet.

Grote keus weer.

Deze keer hebben we eens wat van de toetjes uitgeprobeerd.

Wat zoet allemaal.

We hadden er gauw genoeg van.

David wilde nog een bezoekje brengen aan de Virgin Store, een grote CD-zaak, bij Ceasars Palace.

We reden daar naar toe en parkeerden in de parkeergarage.

Bleek toen dat de Virgin Store er niet meer was.

We brachten wat tijd door in het casino.

Na Ceasars Palace zijn we naar The Mirage gegaan.

Daarna zijn we de Strip overgestoken en via de andere kant en Harrah's teruggelopen richting Ceasars Palace.

Bij Harrah's voor stond onze schilder zijn kunstwerken weer te maken.

Nadat we weer even gekeken hadden zijn we teruggegaan naar de parkeergarage bij Ceasars Palace.

We hadden de auto op niveau 4D gezet, maar toen we daar aankwamen vonden we hem niet.

We liepen te zoeken toen een man zijn wagen daar parkeerde.

Hij vroeg of we wisten dat we in de parkeergarage van het personeel waren.

Dat hadden we ondertussen ook al in de gaten, maar hij zou ons wel naar de goede plaats brengen.

Bleek dat we toen we uit de lift waren gekomen linksaf i.p.v. rechtsaf waren geslagen. Het is ook een doolhof daar en alles lijkt op elkaar.

Nadat die man ons de goede kant uit had gebracht hadden we de auto zo gevonden.

We gingen weer terug naar The Orleans.

Rond 20 uur zijn we naar het buffet gegaan, waar vandaag ook de aanbieding voor $7 was en we weer een gratis fles wijn kregen met een coupon.

Er was nog genoeg te proeven wat we nog niet gehad hadden en het smaakte weer heerlijk. Vooral de chicken gumbo (soep) vond ik geweldig.

We hebben nog een laatste kans gewaagd met gokken, maar het mocht niet baten.

We zullen toch moeten blijven werken voor ons geld.

Om 23 uur vonden we het welletjes en zijn we naar bed gegaan.

The Orleans Hotel and Casino

4500 West Tropicana Avenue

Las Vegas, NV 89103

coastres@coastcasinos.net

$ 228,90 (incl tax) / 3 nachten

Het weer vandaag

34 C

Vandaag gereden

13 Km

8 Miles

Totaal gereden

5151 Km

3219 Miles

(TOP)

Dag 28: vrijdag 29 sep

Las Vegas, NV - Houston, TX

Vluchtnummer: CO 596

Vertrek LAX (Las Vegas): 12:50 uur van terminal E

Aankomst IAH (Houston):   17:58 uur aan terminal C

Houston, TX - Schiphol

Vluchtnummer: CO 596

Vertrek IAH (Houston):   19:15 uur van terminal 1

Aankomst AMS (Schiphol): 30 sep 11:55 uur

Om 6:15 uur liep de wekker af.

De dag van vertrek was aangebroken.

We maakten ons klaar en pakten de laatste spullen in.

We moesten nog wat ompakken om het gewicht beter te verdelen.

Toen dat allemaal gelukt was hebben we alles in de auto geladen en liepen we naar de lobby om uit te checken.

Er stond al een hele rij.

Gelukkig ging het vrij vlot en waren we binnen een kwartier aan de beurt.

Uitchecken was zo gebeurd.

We gingen voor de laatste keer naar het buffet voor ontbijt.

We hadden mazzel. We waren meteen aan de beurt.

We lieten het ons voor de laatste keer deze reis goed smaken.

Om 10 uur vertrokken we naar McCarran Airport.

We volgden de borden naar de Car Rental Return.

Allerlei autoverhuurmaatschappijen zaten daar bijelkaar, maar Alamo zagen we nergens.

Bij Dollar zijn we gestopt om te vragen waar we Alamo konden vinden.

Daar waren ze dat blijkbaar al gewend, want we kregen een kopietje mee waarop stond hoe we bij Alamo moesten komen.

Met de aanwijzingen hadden we Alamo gauw gevonden.

We moesten de auto in de rij zetten, het aantal miles op de meter werd opgeschreven, we kregen een bonnetje en klaar waren we.

Alleen de auto nog uitladen.

De shuttlebus naar het vliegveld stond al klaar en we konden zo instappen.

We werden naar het vliegveld gebracht waar we zelf electronisch konden inchecken en de boardingpassen uitprinten. Zo gepiept.

Toen werden de koffers gewogen.

Natuurlijk was 1 van de koffers nog te zwaar. 54 pond. 4 Teveel.

Daar moesten we eerst wat uithalen en de andere koffer stoppen.

2 Boeken eruit, in de andere koffer gedaan en koffer opnieuw laten wegen.

Deze keer was het wel goed en kregen we de boardingpassen terug.

De koffers moesten we een stukje verder afgeven en we waren klaar voor vertrek.

Eerst zijn we nog even naar buiten gegaan voor een sigaret en daarna zijn we richting gate gelopen.

We maakten nog een pitstop bij het rookhok.

Om 12:35 uur begon het inchecken en om 12:55 uur gingen we de lucht in.

We sliepen het grootste deel van de vlucht en om 18:05 uur landden we in Houston.

We namen de airtram naar de volgende gate. Dat scheelde een behoorlijk eind lopen.

Om 19:15 uur vertrok onze vlucht naar Amsterdam.

De vlucht verliep rustig. We probeerden ook hier zo veel mogelijk te slapen en hebben wat TV gekeken. Ze kwamen deze keer veel te weinig langs met drinken en het ontbijt viel ook tegen.

Mooi op tijd landden we weer op Schiphol. De koffers waren ook allemaal goed aangekomen, alleen stonden van 1 koffer de sloten open en bij 1 van de tassen was de kofferriem verdwenen.

Wij hadden nog geluk door de riem om het koffer.

Van een andere passagier lag het koffer helemaal open.

JW & Daisy stonden ons al op te wachten.

We hebben samen wat gedronken en gegeten voordat we op weg gingen naar Den Bosch.

We gingen ook weer in estafette naar huis.

In Den Bosch was Peter ook net gearriveerd toen wij aankwamen.

In Den Bosch werd weer wat gedronken en bijgekletst.

Tegen 16 uur hebben we de bagage overgeladen in Peters auto en zijn we naar Limburg gereden waar we iets na 17 uur aankwamen.

Samen met Peter hebben we nog wat gegeten, waarna hij weer vertrok.

Om 21 uur vonden we het goed en zijn we naar bed gegaan.

Dromen over een volgende reis naar Amerika.

Het weer vandaag

   Las Vegas: 35 C

   Nederland: 22 C

Vandaag gereden

11 Km

7 Miles

Totaal gereden

5162 Km

3226 Miles

(TOP)

Home

weblog sinds: 2006-08-08

Ontwikkeld door punt.nl en gehost door mijndomein.nl. Problemen met de inhoud van deze log? Klik hier.

Brussel (BRU) – New York, Newark Intl ny (EWR)

New York, Newark Intl ny (EWR) - Salt Lake City, UT (SLC)

Las Vegas (LAS) – New York, Newark Intl ny (EWR)

New York, Newark Intl ny (EWR) - Brussel (BRU)

AMERIKA 2006

LOS ANGELES - LAS VEGAS

Reisschema

Dag 1: Urmond - Los Angeles, CA online: 5 sep

Dag 2: Los Angeles, CA - Huntington Beach, CA online: 5 sep

Dag 3: Huntington Beach, CA online: 5 sep

Dag 4: Huntington Beach, CA - San Diego, CA online: 6 sep

Dag 5: San Diego, CA online: 6 sep

Dag 6: San Diego, CA - Indio, CA online: 9 sep

Dag 7: Indio, CA - Lake Havasu City, CA online: 9 sep

Dag 8: Lake Havasu City, CA - Flagstaff, AZ online: 9 sep

Dag 9: Flagstaff, AZ - Gallup, NM online: 10 sep

Dag 10: Gallup, NM online: 11 sep

Dag 11: Gallup, NM - Farmington, NM online: 12 sep

Dag 12: Farmington, NM - Monticello, UT online: 13 sep

USA 2006 Deel 2

Dag 13: Monticello, UT - Moab, UT online: 15 sep

Dag 14: Moab, UT online: 15 sep

Dag 14: Moab, UT online: 15 sep

Dag 15: Moab, UT - Salina, UT online: 16 sep

Dag 15: Moab, UT - Salina, UT online: 16 sep

Dag 16: Salina, UT - Escalante, UT online: 18 sep

Dag 16: Salina, UT - Escalante, UT online: 18 sep

Dag 17: Escalante, UT online: 19 sep

Dag 17: Escalante, UT online: 19 sep

Dag 18: Escalante, UT - Page, AZ online: 20 sep

Dag 19: Page, AZ - Kanab, UT online: 20 sep

Dag 20: Kanab, UT online: 21 sep

USA 2006 Deel 3

Dag 21: Kanab, UT online: 22 sep

Dag 22: Kanab, UT online: 23 sep

Dag 23: Kanab, UT online: 24 sep

Dag 24: Kanab, UT - Mesquite, NV online: 28 sep

Dag 25: Mesquite, NV - Las Vegas, NV online: 28 sep

Dag 26: Las Vegas, NV online: 6 okt

Dag 27: Las Vegas, NV online: 6 okt

Dag 28: Las Vegas, NV - Schiphol online: 6 okt Dag 29: Schiphol - Urmond online: 6 okt

Dag 29: Schiphol - Urmond online: 6 okt

Dag 1: zaterdag 2 sepUrmond – Schiphol

Dag 1: zaterdag 2 sep

Schiphol – Houston, TX

Houston, TX – Los Angeles, CA

Dag 2: zondag 3 sep

Los Angeles, CA – Huntington Beach, CA

Dag 3: maandag 4 sep

Huntington Beach, CA

Dag 4: dinsdag 5 sep

Huntington Beach, CA – San Diego, CA

Dag 5: woensdag 6 sep

San Diego, CA

Dag 6: donderdag 7 sep

San Diego, CA – Indio, CA

Dag 7: vrijdag 8 sep

Indio, CA – Lake Havasu City, CA

Dag 8: zaterdag 9 sep

Lake Havasu City, CA – Flagstaff, AZ

Dag 9: zondag 10 sep

Flagstaff, AZ – Gallup, NM

Dag 10: maandag 11 sep

Gallup, NM

Dag 11: dinsdag 12 sep

Gallup, NM – Farmington, NM

Dag 12: woensdag 13 sep

Farmington, NM – Monticello, UT

Dag 13: donderdag 14 sep

Monticello, UT - Moab, UT

Dag 14: vrijdag 15 sep

Moab, UT

Dag 15: zaterdag 16 sep

Moab, UT - Salina, UT

Dag 16: zondag 17 sep

Salina, UT - Escalante, UT

Dag 17: maandag 18 sep

Escalante, UT

Dag 18: dinsdag 19 sep

Escalante, UT - Page, AZ

Dag 28: Las Vegas, NV - Schiphol online: 6 okt

Dag 29: Schiphol - Urmond online: 6 okt

Dag 1: zaterdag 2 sep
Urmond – Schiphol